Ah be Güzel Abim be..

Hüseyin

2011-10-13T11:26:00.002+03:00

Dikkat çekmeyen görünümüne karşın onu tanıyanlar, neredeyse yarım asırdır yaşadığı çilekeş hayatına tutunmayı başaran Hüseyin’i severlerdi. Evliliği yirmi yılı aşmıştı. Bunca zaman zarfında eşi ile iyi, kötü günleri olmuş, ama Senem’de Hüseyin’i hep sevmişti. Üç çocukları vardı.

Neredeyse on yıl önce İstanbul’a göçmüşler, türlü sıkıntı yaşamışlardı ama Hüseyin en nihâyet geçen yıl kalıcı bir iş bulabilmişti. Akşamları çalışıyordu. Garsonluktu mesleği. Memnundu da hayatından. En azından karısına öyle söylüyordu.

Senem’se bir başka şey düşünüyordu kimi zaman kendi kendine kaldığında. Hüseyin’de bu işe girdiğinden beri gözlemlediği tuhaf değişiklikler vardı…
Yıllardır tanıdığı o sinirli, mutsuz kocası gitmiş, yerine bambaşka biri gelmişti sanki. Çocuklarına ve kendisine olan yaklaşımı nasıl da değişmişti… Eskisine göre çok sakin, sevecen, daha sessiz bir adam olmuştu. Tamam, öyle çok para kazanmıyordu belki . Hatta başlarını sokacakları ufacık bir evleri bile yoktu... Ama Hüseyin mutluydu geçen yıllara göre… Bu Senem’i de mutlu ediyordu.
Garson Hüseyin’deki bu değişikliği fark eden yalnızca karısı da değildi üstelik. Arkadaşları, dostları, mahalledeki bakkal bile farkındaydı bu pozitif değişimin. Kendi aralarında konuşuyordu insanlar…

-Hüseyin, eski Hüseyin değil valla…

O günde, öğlenden sonra evden çıkarken, her zaman yaptığı gibi 22 yıllık karısını öptü… Geç dönüyordu eve. Çoğu zaman herkes uyumuş oluyordu.
-Aman olsunda böyle olsun… Rahatım yerinde. İyi insanların yanında çalışıyorum… diye düşünerek kaldırdı yakalarını eski paltosunun. Durağa yaklaşmıştı… Mart’ın 9’uydu. Ve kuru bir ayaz vardı İstanbul’da…

Otobüse binerken, ne Senem’i son kez öptüğünü, ne de Yakacık otobüsüne bir kez daha binemeyeceğini bilmiyordu.

Senem’in, iki gün sonraki cenaze töreninde “Terörü sevindirmemek için ağlamayacağım.” diyebileceği ise hiç kimsenin tahmin edeceği bir şey değildi…

Birkaç saat sonrasında, sırtından girecek iki lânet kurşunla 47 yılda noktalanacak bir yaşamın son anlarıydı bunlar, Garson Hüseyin için…

11.10.2011
Karşıyaka / İzmir
Bu yazı tamâmen kurgu olup, isimler dışında her şey yanlış olabilir.

Fenerbahçe, Şike ve çifte standart

2011-07-06T12:07:00.006+03:00

Türk halkının en büyük özelliklerinden biri her olayı kendine yontacak bir şeyler bulmasıdır.

Bir kaç gündür gündemde baş köşeye oturan, generallerin tutuklanması, yemin krizi gibi çok önemli konuları çoğu kişinin gözünde öteleyen bu olay, kimilerine göre kastî bir zamanlama ile yapıldı, kimilerine göre Fenerbahçe Cumhuriyetini(!) göçertmek adına...

Konuya ilgi duyanlar arasında bir kaç değişik grup var...

1- Bir başka takımdan olup, Fenerbahçe'nin başına gelenlerden keyif alanlar...
2- Bir başka takımdan olup, gerçeklerin ortaya çıkmasını bekleyenler...
3- Fenerbahçe taraftarı olup, yapılanları haksızlık olarak düşünenler...
4- Fenerbahçe taraftarı olup, gerçeklerin ortaya çıkmasını isteyenler...

Ve fakat işin çok tuhaf tarafı, bu grupların içinde hemen hemen hiç kimse "Hadi len, Aziz Yıldırım böyle bir şey yapmamıştır." diyemiyor...

Medyada ilk saatlerde yer alan haberlerde "Aziz Başkan yarın çıkar." dendiği halde, olayın üzerinden uzun bir süre geçmesine karşın, Aziz Başkanın hâlen içeride olması konusunda ise fikir yürüten de yok. Hani neredeyse hiç kimse "Ulen, bir şey yoksa, delil yoksa, Aziz Yıldırım gibi bir adamı içeride bunca zaman nasıl tutabilirler ki?" sorusuna yanıt da veremiyor. Kaldı ki ortalıkta feci delillerin olduğu söyleniyor. Bugün gelen ikinci dalga gözaltılarda, federasyon üyelerini zırt pırt arayan Aziz Başkan için, üyelerin birbirlerini panik halinde arayarak "Ya, senide aradı mı? ne diycez şimdi bu adama?" şeklinde konuşmalarının kayıtlarına ulaşılmasının neden gösterildiği konuşuluyor.

Şimdi üzülen, sıkılan, fanatik Fenerbahçeli dostlarıma iki soru sormak isterim.

1- Bu olay Galatasaray ya da Beşiktaş'ın başına gelseydi tutumunuz ne olurdu? Bu soruda bana değil vicdanınıza cevap veriniz.

2- Aynı olay Ünal Aysal'ın ya da misâl rahmetli Özhan Canaydın'ın başına gelseydi, bugün Aziz Yıldırım için hiç sorulmayan "Yaptı mı gerçekten?" sorusunu sormaz mıydınız? Cevabınız evet ise, klâs olabilmek size bir şey ifade eder mi?

Diğer taraftan olaya kem gözle bakan Fanatik Galatasaray'lı dostlarıma sormak isterim.

1- Aynı olay Adnan Polat'ın ve Galatasaray'ın başına gelse idi, konuya yaklaşımınız bugün Fenerbahçe'ye yaklaşımınız ile aynı mı olurdu? Yoksa bu sefer Fenerlilerin pislik atmalarına vereceğiniz kalitesiz, düzeysiz abuk subuk cevaplar mı verirdiniz?

2- Galatasaray ya da Beşiktaş başkanı hakem odası basan, federasyon başkanını tehdit ettiği açıkça kayıtlara giren, ismi türlü şaibeye karışmış bir kişi olsaydı, Fenerbahçe taraftarı üzerinize gelirken, "Olsun... Suçlu da olsa en büyük başkan bizim başkan..." deme abukluğunu sizler göstermeyecek miydiniz?

Kardeşim...
Otur bir düşün...
Fenerlisi, Cimbomlusu, Kartallısı...
Ne olur, azıcık düşün...
Nalıncı keserini kendine yontmadan...
Kendine ve takımına pay çıkarmadan...
Ön yargısız...
Yargısız infazsız...
Düşün...

Hoş, çoğu fanatiklerin takımı haricinde pek bir şey düşündüğü yok...
Hani memleketin için düşünmüyorsan bile tarafsız olma adına,
gerçeğin ortaya çıkması adına...
Olanları düşün, kişileri gözünün önüne getir, olayları hatırla...

Ama bu arada, 6-0'ı yendiğini unut ey Fenerli...
UEFA'yı, Süper Kupayı aldığını unut ey Cimbomlu...
Başarılarını, tatminlerini bir müddet düşünme bre Beşiktaşlı...

Tarafsız ol...
Tarafsız düşün...

Kim ki yanlış yapmıştır, delil varsa (ki var deniyor) azıcık bekle, sonucu gör...
Sonra hangi takımdan olursan ol,
eğer ki Fenerbahçe'ye bir ceza gelirse,
bundan mutlu olma, bir tekmede sen atma...
Ders çıkart... Çok konuşmadan... Düzey düşürmeden...

Herşey bir yana tarafsız olan, düşünebilen, analiz yapabilen tüm futbolseverleri kutluyor, Fenerbahçe'lide olsa "Gerçek neyse çıksın ortaya!" diyebilen arkadaşlarımı saygı ile selamlıyorum.

Civcivler ve kabukları

2011-06-30T11:41:00.007+03:00

Bazı civcivlerin çıktıkları kabuğu beğenmemeleri haline hazımsız bünye de denebiliyor.

Bu nankör civcivler genellikle yüzyıllardır çözülememiş olan Tavuk mu Yumurtadan Çıkmış, Yoksa Yumurta mı Tavuktan sorusuna kendi değişken ruh hallerine ve duruma göre yanıt vermektedirler. Oysa aynı soruya Horozun verdiği tek cevap olan "Valla ben kim nerden çıkar bilmem, z.ker geçerim." söylemi, diğer bir söylemle olaya Horoz gözüyle bakabilme yetisi kazanan civcivlerin böyle bir problemi yoktur.
Bu yetiyi kazanamamış civcivler ise, farklı bir çiftliğe gittiklerinde, arkasında bıraktıkları ve aynı kümesten çıkmış kardeş civcivleri tanımamakta, onları aşağılamakta, "ben artık bu vatandaşları tanımıyorum." demekte bir beis görmemektedir.

Bu sorun, kimi zaman kabuğun kötü yapısından kaynaklanabilmektedir de...
O zaman kabuğun kötü taraflarını düzeltebilmek adına, öncelikli olarak o kabuğun henüz iyi bir kabuk olmadığını kabul etmek mantıklı da görünebilir. Ancak, elbirliği ile düzeltmeyi denemek yerine, diğer civcivleri aşağılayarak çıktığı kümesi ve civciv kardeşlerini tanımamak, ruh sağlığı yerinde bir civcivin yapacağı bir eylem değildir.

Aslında o civcivi iyi korumak, onu iyi yetiştirmekle mükellef olan kabuk, kendisinden çıkan erdemsiz civcivi ayıplayabilir. Halbuki onun asli görevi ayıplamak değil, bir daha böyle civcivleri doğurtmamak olmalıdır.

Daha iyi bir kabuk yapılabilmesi elbette mümkündür, bu kabuğu ortaya çıkartmak ise erdemli civcivlerin büyüdüklerinde bir arada kalması, ortak çalışması ile olabilir.

"Yazdım da ne oldu şimdi?" dedim kendi kendime. Baktım baktım, civciv mi büyüyüp kabuğu düzeltecek, kabuk mu güzel civciv üretecek?

Horozun cevabı iyiydi; Ben bilmem valla, yazar geçerim.

Karadeniz'de Tan Vakti

2011-05-19T01:10:00.001+03:00

Karadeniz'in hırçın dalgaları
Islatmıştı sarı saçlarını
Hava pusluydu
ve tanyeri ağaracaktı

Samsun limanında bir kaç eski lamba olmasaydı
hissedemezdin o mavi gözlerde, dalgalarla yıkanmış hırçınlığı
ve farkedemezdi kimse, gemi henüz yanaşmamışken
pruvadan iskeleye atlayan çevik ama bir o kadar kararlı bacakları.

Various- Biz size satarus

2011-05-03T01:19:00.001+03:00

Sıradan ve sıkıcı yaşamımıza mağaza vitrinlerinin renkleri ile renk, vitrin ışıklarından yayılan ısı ile sıcaklık katabildiğimiz o eşsiz hafta tatillerinden birini daha tüketmekteydik geçen pazar günü de, biricik karımla birlikte bir büyük A.V. M. daha gezerken. Daha daha neleri tüketmekte olduğumuz da tartışılır, ya da tartışılamayacak kadar açıktır hattâ.

Ama hiç değilse dişimle tırnağımla kazandığım aylığımdan arta kalan üç-beş kuruşu da tüketmeye, karım tarafından mağaza ışıkları altında görür görmez tutulunup, kasada ödeme yapılıp karton poşete girdikten ve hele de o poşet evimizin eşiğini aşar aşmaz sona eren, mangal yellenmesi ile havada uçuşan kıvılcımlar misali sönen yıldırım aşkı giysilere, biblolara, tuvalet fırçalarına,bardaklara, havlulara, yapma çiçeklere, oda kokularına, dudak boyalarına, adını hatırlamayı unuttuğum bir sürü ıvır zıvıra kaptırmaya hiç niyetim yok.

Bu yüzden bizim Hanımla evden çıkmadan önce sıkı bir pazarlık yapıyor, “Tamam, gidelim ama bir şartım var: Bak karıcığım evimizde her şeyimiz tamam, hiçbir şeye ihtiyacımız yok, görüyorsun. Söz ver: hiçbir şey almayacaksın tamam mı?” koşuluma “Tamam.” sözünü aldıktan sonra, içim rahat dolaşıyorum A.V.M. sokaklarında.

Sevgili karımın, çok sevdiğini, gezmezse hafta sonu keyfinin eksik kalacağını iddia ettiği Muzo mudur, Judo mudur nedir öyle bir mağazaya girerken de bu yüzden öyle huzurluyum... Mujoda, karımın evde verdiği söze duyduğum güven ve iç huzuru içerisinde keyifli keyifli dolaşırken, “Aaa ne güzel paspas! Aaa ne güzel abajur! Aaa ne güzel kokulu mum! Alsak mı ki?” gibi ataklarını, evdeki pazarlığımıza atıfta bulunan kaş ve göz hareketlerinden oluşan salvolarla savmışken ve mağazadan çıkmamıza çok az sayıda raf kalmışken, canım Karımın “Şu çalan parçalar ne kadar da güzel, kimmiş bu, soralım da sen internetten indirirsin, evde de dinleriz” talebine, bu iç huzuru içerisinde ve müziğe olan zaafımın da etkisi ile, - zararsız bulup- teslim oluveriyorum.

Hayatının baharında kayıtsız şartsız, paranın ve patronun emirlerinin egemenliğine esir olmuş (eskiden tezgahtar derdik ya tezgah o kadar büyüdü ki artık gerçek tezgâhtar kim bilemiyoruz ) genç görevlilerden biri; elindeki işi bırakıp, bizim hanımın “bu çalan şarkı ne kadar da güzel, kimin acıba?” şeklindeki sorusuna karşılık, “Hemen soralım efendim!” diyerek büyük bir ciddiyet içersinde kasaya doğru seyirtiyor. Bizim genç görevli, bizim olmayan genç kasiyere mırıl mırıl birşeyler mırıldanıyor, bizim olmayan genç kasiyer de yine en önemli işlerini bizim artık pek de genç sayılamayacak yaştaki hanımın merakını giderme aşkıyla bir kenara bırakıp bir yerlere telefon açıyor ve bizim aracı genci bilgilendiriyor.

Hay ben benim zaaflarımın da, karımın zaaflarının da, benim ve karımın ortak zafiyetlerimizin de, bütün zaaflarımızı bizden önce keşfedenlerin de....

Genç görevli kasadan beriye doğru birkaç adım atıyor, kasanın hemen yanında kurulu tel raftan bir cd alıp bizim hanıma uzatıveriyor, “Şu an mağazamızda çalan parçaların hepsi bu cd' de; almak ister misiniz, sadece 8,50 TL efendim.” diyor. Yüzyıllardır tanıdığım genç karımın gözünün içine bakacak cesareti çoktan kaybetmiş, kasaya doğru ilerliyor, asla bizim olamayan kâğıt parayı ve ruhumu genç kasiyerin kişliğinde bize satacağı bir şeyleri illâki bulunan bu mükemmel sisteme teslim ediyorum. Kulaklarımdaki “genç”liğimden kalma klişe “biz sizi ararız” nidası yerini “biz size satarız” a bırakıveriyor ve müzikli haliyle yinelenip duruyor. İştah içerisinde cd kapağında “kim söylüyor” sorumun yanıtını arıyor ve buluyorum...

Şarkıyı kim mi söylüyor, tabii ki Various!

eski...

2011-04-29T00:02:00.003+03:00

Az önce eski sevgilimle 1 dakika 37 saniye süren bir telefon görüşmesi yaptım zaruri sebeplerden ötürü. Zaman çok şeyi değiştiriyor vesselam. Yaşlanıyoruz misal, sesimiz, zevklerimiz, duruşumuz, bakışımız değişebiliyor.. Evet, az önce ardından 10 ay boyunca hüngür hüngür ağladığım insanla konuştum. Sesimde enteresan bir canlılık vardı normalin aksine. "Zahmet olmasın"lı cümleler "tamam o zaman"lı bitişler vs.vs. Bir ara ne söyleyeceğimi bilemedim 1-2 saniye duraksadım. O an anladım, ben herhangi bir arkadaşımla konuşmuyorum. Ben bir zamanlar benimle hayallerini paylaşan, o zamandan 50 yıl sonra bile benimle uyanmak istediğini söyleyen biriyle konuşuyorum. Sesin kaşarlanmışı olur mu bilmem ama, sesinde -evet en uygun kelime bu- böyle bir hisse kapıldım kapadıktan sonra.. birinin rahatlığından hayatım boyunca hiç rahatsız olmamıştım, bu ilk oldu. -Gerçi ben de çok rahat konuştum, ama bu rahat olduğum anlamına gelmiyor- Konuştuğum insan, benim de bir zamanlar 50 yıl sonra bile birlikte uyanmak istediğim zat-ı muhteremdi... Ayrıldıktan sonra onun köprüsünün ardından akan sulardı bana bu hissi veren farkındayım ama, benim aşık olduğum adamın sesi böyle değildi eminim. Ya da aşk ya bu, insana her şeyin farklı gelmesine neden oluyor. Hep böyleydi belki de, ben fark edemedim gözümün körlüğünden.. çözemedim.. ama bildiğim bir şey var, zamanında ben bu adamı çok fazla sevdim.. -şu anı sorgulamak istemiyorum, geçmiş zaman kullanmamın sebebi sadece bu-

Bir zamanlar görüşmesek iyi olur diyen adamın, ona verdiğim benim için çok önemli olan bir başucu albümünü bunca zaman sonra istediğimde, "kargoyla gönderebilirsin" opsiyonunu sunarken, bir gün bir yerde buluşuruz veririm demesi de ayrı bir hayret verici durum ya.. hiç girmiyorum. Muhtemelen zamanında beni görmek ona acı verirken, artık bunu hissetmiyor olacak ki, söyleyebildi.. Kadınların erkekleri, erkeklerin de kadınları anlayabilmesi oldukça zor.. ayrı galaksilerdeniz kesinlikle..

Bazen, -zamanında o kadar çok üzülmüşüm ki, o kadar çok ağlamışım ki- artık böylesi herhangi bir şeyin, bana herhangi bir şey hissettirmesinin olanaksıza yakın olduğunu düşünmüyor değilim. Hissizleşme hissiyatı.. Neyse çok sorgulamamak lazım... Rutininde mutlu olmayı öğrenebilenlerden olmak dileğiyle..

İstanbul'dan sevgilerle;

Gamze

bitirirken, the melancholy man çalıyordu...

Kaybedenler Kulübü

2011-04-26T10:25:00.000+03:00

Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir ki?

1999-2000... O yıllar boşluğa düştüğüm, muhtemel orta yaş krizinin en şiddetli vurduğu zamanlardı.
İstanbul'da bir arkadaşımda kalırken, bir gece tesadüfen dinlemiştim radyoda onları.
Çok sevmiştim. Sonra, İzmir'e dönerken arkadaşımdan bu programları kaydedip, kasette biriktirmesini ve bana göndermesini rica etmiştim. Sağolsun, kırmamıştı beni.
İzmir'de Kent FM çıkmıyordu. Ve Kaan Çaydamlı ile Mete Avunduk İstanbul'da haftada üç gece Kent FM'de canlı yayın yapıyorlardı. Programın adı Kaybedenler Kulübü idi...

Bu işi tamamen birbirlerinin sohbetinden keyif aldıkları için, ücret almaksızın yapıyorlardı.
Programın fon müziği Sacred Spirit adlı grubun Yeha Noha şarkısı, tüm program boyunca arkada çalıyor,
Kaan ve Mete sürekli bir şeyler ( ! ) içiyorlar, uzun aralıklarla kimine göre sıkıcı muhabbetler yapıyorlar, sonra kafalarına göre, Beatles'tan, Cem Karaca'dan, Ferdi Özbeğen'den, Leonard Cohen'den bir şarkı çalıyorlar ve yine Yeha Noha'ya dönerek ve içerek (!) muhabbete devam ediyorlardı.

2001'di sanıyorum. Kadıköy'de Karga barı bulup, bir gece Kaan ile tanıştım. Daha doğrusu İzmir'den İstanbul'a sadece Kaan'ı yakından tanımak için gittim.
Kısa sayılabilecek bir sohbetimiz oldu. Sonra bir programında "Haluk Can'dır." demişti. İzmir'den, rakıdan ve balıktan bahsetmişti.
Bu bile yetmişti bana, çünkü ben bu garip adamı çok sevmiştim.

Bir kaç ay önce Kaybedenler Kulübü film yapıldı. Bence olağanüstü. Kiminiz sevmeyebilirsiniz. Dediğim gibi, herkesin kolay sevebileceği, çekebileceği muhabbetler değil bunlar.

Öykünün gerisini, ne yaptıklarını, nasıl yaptıklarını, istemeden nasıl reyting birinciliğini aldıklarını :) aşağıda 4 link halinde bilginize sunuyorum.

Kaybedenler Kulübü Sinema Fragmanı ( Official Trailer )
http://www.youtube.com/watch?v=Rk93mSp8yCc&feature=related

Kaybedenler Kulübü görüntüleri eşliğinde uzun görüntü
http://www.youtube.com/watch?v=gUMLqtnw1jM

Kaybedenler Kulübü Filminin Tamamı
http://hotfile.com/dl/115659852/79580c0/KKulubu.avi.html

Büyük istek üzerine, programı bıraktıktan sonra Kaan ve Mete'nin 10 Nisan 2011'de Dinamo FM'de sabah programı. ( Elbette gece programlarının zevki yok ama olsun, en azından gerçek sesleri ve muhabbetleri hakkında size bir bilgi verebilir.)

http://hotfile.com/dl/115731604/7cec4e9/Kaybedenler_Kulubu-10_Nisan_2011_Dinamo_Ozel.mp3.html

Hepinize iyi günler...
Tabi eğer böyle bir şey mümkünse... :)))

"IS IT LOVE?"

2011-03-18T01:30:00.005+02:00

yok kardeşim, böyle caddede sokakta birbirlerini yeni görmüş gibi mıç mıç öpüşen tipler var ya, uyuzum.. Önceki hayatımda İran şahı filan mıydım bilmiyorum ama, yatak odasında yapılan şeyleri kamuya açık alanda yapmayın be yav! Uyuzum alayınıza.. bir gün birini -yani çift olarak- fena pataklayacağım da kimlere denk gelecek bilmiyorum.hayır, bu söylediklerimin ne ahlak zabıtalığı ile ne de "single" olmamla bir alakası var.. yeminle! aşk, sevgi vs. bunlar güzel şeyler de, abartmasanız be hacı..

neyse, istiklal caddesinde mini cooper devriye aracının plakasındaki sloganı bu çiftlere gönderiyorum! "IS IT LOVE?"

Oh... yine yazabiliyorum..:)))

2011-03-03T18:38:00.002+02:00

Ya olm hastamısınız nesiniz ya? Ne uğraştırıyorsunuz abi bizi bu kadar...

Ortadoğu'da internet devrimi, Türkiye'de yine sansür

2011-03-03T11:31:00.001+02:00

02.03.2011
Haluk Şahin
haluksahin@tv8.com.tr
Blogdan alma haberi

Ortadoğu'da internet devrimi, Türkiye'de yine sansür

Türkiye en olmayacak şeylerin en olmayacak zamanlarda olduğu bir ülkedir. Zaman zaman ülkemizin Murphy’nin Yasaları’nı kanıtlamak için özel olarak tasarlandığını düşünürüm! Hani “Bir şey bozulabilecekse mümkün olan en kötü zamanda bozulur” türünden yasaların!

Şu işe bakar mısınız: Tam internetin, sosyal medyaların, bu arada blogların Ortadoğu’yu altüst eden devrimci hareketliliğin başlıca dinamolarından biri olduğu ilan edilmişken; ve dahi, tam Türkiye “işleyen” demokrasisi ile bölgedeki otokratik ülkelere örnek olarak gösterilirken, sen kalk on binlerce Türk blogcunun kullandığı blogspot platformunu mahkeme kararıyla kapat. Fikrini açıklamaya çalışan geniş bir kitleyi sustur! Fiilen sansür uygula!

Hem de tam değerli dostlarım Zeynep Atikkan ile Aslı Tunç’un “Blogdan Al Haberi” kitabının elime ulaştığı gün yap bunu. Yani kitabın başlığını “Blogdan Alma Haberi Çünkü Burası Türkiye’dir”e çevir!

Ey Murphy! Biz olmasak ilhamını nereden alacaksın?

*

Bana öyle geliyor ki, öğrenme özürlüsü yöneticilere sahibiz. Yoksa bu konudaki tüm dersleri uzayıp giden Youtube olayından öğrenmiş olurduk ve bir daha kendimizi dünyaya rezil edecek böyle bir duruma düşmezdik.

Neydi orada almamız gereken birinci ders? İnternet Çağı’ında yasaklamanın çare olmadığıydı. Başbakan Erdoğan bile dile getirmişti bu gerçeği.

Ama hayır! Tüm “ileri demokrasi” söylemine rağmen yasakçı refleksten bir türlü kurtulamıyoruz. Askerin “Yassah hemşerim”ine karşı çıkarak demokrat olduğunu sananlar, sivil “Yasak hemşerim”lere başvurmaktan çekinmiyorlar.

Eskiler gibi onlar da, bir şeyi yasaklayınca sorunu çözdüklerini sanıyorlar. Oysa tam tersine büyüyor, mikrop kapıyor sorun! Cerahat topluyor.

Deniyor ki, blogspot platformunu kullanan üç beş site Digitürk’ün çok para ödeyerek satın aldığı futbol maçlarını şifreyi kırıp yayınlıyordu. Olabilir. Suçtur, durdurulmaları gerekir. Yapılacak şey, hukuken o siteleri muhatap alıp devre dışı bırakmaktır.

Ama bizimkiler, tıpkı Youtube olayında olduğu gibi ne yapıyorlar? Tüm platformu kapatıyorlar. Google’a ait olan o platform kapanınca ona bağlı bir çok Google hizmeti de devre dışı kalıyor.

Mağdur sayısı on binlere, yüzbinlere ulaşıyor!

Digitürk’ün yüzlerce kanalından birisinde kötü bir şey yayınlandığında tüm Digitürk platformunu kapatmaya denk bu! Digitürk’çüler isterler mi böyle bir şeyin başlarına gelmesini?

Efendim, ne yapalım, 5651 sayılı yasa öyle buyuruyor, o yasada boşluklar var!

Yaa! Kim yaptı o yasayı? Kocaman bir boşluktan oluştuğu ortaya çıktığı halde niçin değiştirmiyorsunuz? Niçin ona çağın ruhuna uygun özgürlükçü bir anlam yüklenmesi için çaba göstermiyorsunuz?

Çünkü zihniyetiniz çağdışı – çünkü beyniniz hala bu döneme ulaşamadı.

Tabii konunun öbür yanı da var: Mağdur Blogspot kullanıcıları ne yapacaklar? Çağa uygun ve yaratıcı bir demokratik direniş örneği verebilecekler mi?

Yoksa Youtube olayında olduğu gibi mırın kırın ederek birilerinin sorunu çözmesini mi bekleyecekler?

Blogdan değilse bile bir yerlerden almaya çalışacağım bu haberi!

en zamanlara dair

2011-02-27T04:33:00.003+02:00

Aşağıdaki yazıyı bir kaç dakika önce yazdım...
Buraları özlemişim..
Bunca zaman sonra Abi'nin izniyle bir bakıp çıkayım dedim..

ps.Espresso, buralara uğrarsan lütfen bana ulaş.
Sevgiyle..

"Biraz önce telefon çaldı.. Cevapladım.. Tanıdık bir sesti.. Aslında az çok biliyordum mevzuyu..İnsan insanın zehrini alır derler ya hani.Çok iyi bildiğim ve sonuna kadar arkasında durduğum bir söylemdir bu. Kimi zaman ilişkilerimizde karşımızdakinin zehri olsak da, bir diğeri bizim zehirlediğimiz zat'ın panzehrini gönlünde saklayabiliyor. İşte tüm mesele, panzehri kalbinde saklayanla karşılaşmak ve zehrimizi almasına izin vermek... Klişe cümleleri söylemeye başladım; "daha iyi olacak, çok daha iyileriyle karşılacaksın vs.vs." Aslında ben de çok iyi biliyorum bunların işe yaramadığını, insanın "zaman" denilen o ilacı damardan yavaş yavaş alması gerektiğini ve aniden gelen o "alışkanlık nöbetleri"nin ancak böylelikle geçebileceğini.. İnsan birine aşık olunca galiba bazı şeyleri aynı anda yaşayabiliyor.. Aşk insana aynı anda çok değerli; ama bir o kadar da değersiz olduğu hissini dibine kadar yaşatıyor. Enteresan bir hadise.. Bir çeşit manik depresif hali, ben çözemedim, çözebilenle de karşılaşmadım hiç..Telefonu kapatırken işe yaradı mı söylediklerim, biraz umutla dolabilmesini sağladım mı hayata dair bilemiyorum. Ama bildiğim tek bir şey vardı, devam edebilmek için küçük de olsa bir umuda ihtiyaç vardır; canının bir dahaki sefer bu denli yanmayacağı umuduna..Bir başka mevzuda bambaşka birine söylediğim bir replik vardı.. Kişiyi ve söylediğim kavşağı çok iyi hatırlıyorum ama konu neydi bilemiyorum. Neyse...umut iyi bir şeydir hatta dünyanın en iyi şeyidir ve iyi şeyler hiçbir zaman ölmez."

Ve emin olduğum bambaşka bir şey daha vardı; tereddüt bile etmeden söyledim; "ex'ten next olmaz; önümüzdeki maçlara bakalım.." Gülüştük karşılıklı, hüzünlü sesi gülümsemesiyle birden bahar havasına büründü.. Çok irite eden bir cümle benim gibi biri tarafından kullanıldığında esasen; ama ilişki bazında değerlendirildiğindeyse zamanında kapatamadığımız ve hep arkamıza bakmamıza neden olan kapıların kapanması bakımından inanılmaz etkili! Yürü be kim tutar seni diyoruz böyle durumlarda hastaya ;)

Daha da enteresanı; telefonu kapadıktan sonra bende de bir ferahlama vardı..+1 daha dedim hayata dair.. Sanki bir zamanlar o kavşaktaki birinin başka bir şekilde bana anlatmaya çalıştığı o "kendi değerinin farkına varma" hadisesinin farkına varmıştım, telefonun ucundaki hüzünlü sesli dostuma kendi değerinin farkına varmasını sağlamaya çalışırken..

Vakti zamanında blog yazarlığı yaparken tanışmış olduğum güzel insanlardan biriydi Espresso... 17-18 yaşlarında filandım yanlış hatırlamıyorsam.Haluk Abi bir şarkı yayınlamıştı blogunda -lanet olsun ki şarkıyı hatırlamıyorum-..ama "her nerdeysen, her kimleysen" diye bir sözü vardı.. Üzerine Espresso bir yazı patlatmıştı ki, o gün bugündür unutamam.. Canım çok acıdığında okumam, okuduğumda da nasıl olursam olayım, canım çok acır, dağılırım; "En zamanlarım"...

http://ahbeguzelabimbe.blogspot.com/2007/08/en-zamanlarim.html

Bir cesaret açıp okudum yıllar sonra.Sebepsiz bir gülümseme kondu yüzüme.. Şanslı hissettim kendimi; aslında sebebini çok iyi biliyordum. Zira, benim "en zamanlarım"ı yaşayacak daha çok zamanım vardı..Derin bir nefes....;

Espresso'yu hiç görmedim.. Bu yazıdan birkaç ay sonra hepten koptu bizden..Haber alamadık hiç birimiz. Ama o sırf bu yazısıyla benim beynime kazınmıştı. Ve ben yıllar sonra eskiden onun canımı acıtan kelimeleriyle +1 daha eklemiştim hayata dair, hayatıma dair..her nerdeyse, her kimleyse farkında olmadan umulmadık bir zamanda, -şu anda- yüzünü hiç görmediği o küçük kızın zehrini aldığı ve ona büyük bir iyilik yaptığı için sebepsiz bir mutluluk doğsun içine..

İstanbul, Şubat '11

teker teker...

2011-02-25T00:53:00.006+02:00

Ben mecburmuyum hep size s.ktiri boktan haberler verip içinizi karartmaya...
Okumayın isterseniz ama Vildan öldü.
Hikâyedeki adı ile Vuslat...
Üzgünüm ben...

NEFİS BİLSEN

2011-01-17T00:42:00.004+02:00

Teklif ediyoruz, TAPDK' nın kararı sonrasında Efes Pilsen birasının markasının "NEFİS BİLSEN" olarak değiştirilmesini öneriyoruz. Spora hizmet ve katkı böyle olur. Ne diye koskoca spor kulübü adını değiştirecekmiş canım! En iyisi bira markası adını değiştirsin!

Saygı Yazısı...

2011-01-03T10:37:00.004+02:00

Sevgili Okur,

Hayli uzun bir zamandır bloğu ihmâl ettiğimin farkındayım. Buna rağmen günde 60-70 kişinin düzenli olarak buraya baktığını görmek bir yandan beni mutlu ederken beri yandan düşündürüyor.

Bundan sonra, eğer şartlar değişmezse, eskisi kadar blogla ilgilenebileceğimi sanmıyorum.

Gulteinen'in dediği gibi belki facebook'un hayatımıza girmesi içimizdeki blog yazma dürtüsünü kısmen törpüledi. Günlük bir sürü paylaşımı oradan yapabilmemiz, daha çok insana anında ulaşabilir olmamız blogçuluğu öldürüyor.

Yine de senelerdir burada paylaştıklarımız, arkadaşlıklarımız bâkidir... Ve her birimiz için artı yazmıştır hânelerimize.

Ben "Abi" olarak, eskisi kadar buraya bakamayacağımı deklare ediyor,
en azından "ah be güzel abim be" sayesinde edindiğim bir çok dosta teşekkür ediyorum.
Tek tek isim saymadığım için beni affedin. Zaten sizler kendinizi biliyorsunuz.:)

Site sonsuza dek açık kalacak, burada yazılanlar asla silinmeyecektir. Yazarlar istedikleri zaman yazmakta serbesttirler.

Özellikle Andelib'e bir kez daha destekleri için şükranlarımı gönderiyorum.
Vefâlı okurlara da binlerce kez teşekkür ediyorum.

2011 yılının hepimiz için mutlu bir yıl olmasını temenni ediyor, sağlık ve sihhatle, huzur ve mutlulukla dolu bir yaşam diliyorum.

Saygı ve Sevgiyle.

Abi

Mutluluğun kahvaltıyla diil de glutaminle bir ilgisi olmalı

2010-12-10T01:59:00.004+02:00

Malumunuz, şair Cemal Süreya
“Yemek yemek üstüne ne düşünürsünüz bilmem
Ama kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı”
der, kısa ama anılası şiirinde. Ben de öyle düşünüyordum ama korkarım şair de ben de yanılıyormuşuz. Son duyumlarıma göre mutluluğun kahvaltıdan daha çok, glutaminle ilgisi varmış.
Zira gözünü sevdiğimin interneti sayesinde öğrendim ki; bildiğin salçalı yağlı suya salınan kıytırık tel şehriyeye bile lezzet katan bizim hanımın elindeki üç adet ben değil de, glutamik asit içeren tavuk suyu tabletleri imiş. Yahu ben durup durup boşuna anamdan bile iyi yemek yapıyo benim hatun diye mutlu oluyormuşum meğer, iyi mi?
Her şeyin bedeli var tamam ama lezzetli yemek yemenin bedeli ufaktan ufaktan kanser olmak olmamalı. Taze taze, serveti bile onu kurtarmaya yetmedi geyiği ile başlık atılmış Ceyla Gölcüklü gazete haberleri benim için değildir di mi ama, para kazanmak uğruna onca insanın sağlığını hiçe sayan zengin amcalarım.
Ne d'iyim ben size artık ne d'iyim?

Öğretmenlerim ve okulum...

2010-11-24T14:36:00.001+02:00

İlk öğretmenim annemdir benim...
Bir Cumhuriyet kadını.
Alttaki resimde ben 5-6 yaşlarında olduğuma göre annemde 21-22 yaşlarını sürüyor olsa gerek...

Daha sonra İstanbul'da Beyazıt Deneme İlkokulunda Nesrin öğretmenim vardı... Alttaki resimde kendisinin yanındaki, kardeşim Tevfik...
Yeşilköy'e taşınmamıza yani ilkokul 1'den ve 5. sınıfa kadar o öğretmişti bana herşeyi...
Cumhuriyet kadınıydı... Yaşadığını sanmıyorum. Allah mekânını cennet etsin...

Daha sonra, ortaokulda İngilizce öğretmenim Sezer hanımı hiç unutmadım... Yazmıştım da daha önce...
Esaslı bir Cumhuriyet kadını... Hâlen görüşüyoruz zaman zaman... Hatta facebook vasıtası ile sık sık...

1973'te İzmir'e döndüğümüzde Karşıyaka Erkek Lisesine gittim.
Bu okulun tüm öğrencileri laik, cumhuriyetçi, çağdaş çocuklardı... Geçen yaz tatilinde önünden geçerken kapısını açık görünce girdim içeri... Yıllarca tırmandığım merdivenlerin ve sınıfımın fotoğrafını çektim.

Bu satırları yazmaya başlarken Nesrin Öğretmenimin olduğu fotoğrafın sol üst köşesinde yalak şeklindeki açık musluklardan su içen iki küçük kız çekti dikkatimi...

Bugünün çocukları, düşe kalka, toz toprak içerisinde oyun oynayamadıklarından,
sokaktan geçen açık turşucu ve dondurmacılardan bir şey alamadıklarından,
fizik olarak yeterli bağışıklığa kavuşamıyorlar...

Ve bugünün çocukları...
düşe kalka, toz toprak içerisinde ilerleyen cumhuriyeti ve bunun nedenlerini,
kendilerine anlatan Cumhuriyet Anneleri ve Öğretmenleri azaldıkça...

... bağışıklık sistemi yavaşça çöke/rtile/n ülkenin nereye doğru gittiğini anlayamıyorlar.

Beni gururlandıran şey ise 7 yaşında yeni okuma yazma öğrenen küçük kızımın odasında tamamı ile kendi kendine iken şiir karalamaya çalışması...

Bu onun karalama defteri... Yan sayfaya da sadece Yahşi Cazibe yazmış yalnız...:)

Hayatın kaç GB?

2010-11-20T11:21:00.003+02:00

İlk video kameramı 1990'lı yılların başlarında edinmiştim. Hepsini birden oturup izlemeye kalksanız, belki de günler sürecek görüntüler var hâliyle... İş yerimde, ailem ile, arkadaşlarım ile, köpeğimiz ile ilgili, ayrıca yurt içi, yurt dışı geziler ve mavi yolculukları içeren uzuuuun filmler...
İzlediğimde içinde kaybolduğum hatıralar, zaman zaman gülerek, zaman zaman hüzünle izlediğim, kimi zaman kaybettiğimiz arkadaşlarımızı izlerken gözlerimin dolduğu ama bir sonraki sahnede beni güldüren sekanslar...
Kısacası bir insanın yetişkinlik dönemini anlatan görüntüler...

Sonra ne oldu biliyor musunuz?

Ya da bir başka deyişle neyi farkettim?

Bu 8 mm filmlerin tümünü elden geçirip düzenleyerek dijital ortama geçirdiğimde, 50GB bile tutmadığını gördüm.

52 yaşında, üstelik bayağı hareketli yaşamış bir insana ait tüm görüntülerin aslında bir cep telefonu büyüklüğündeki harici belleğe sığdığını gördüm. Bugün flaş bellek dediğimiz çakmaktan daha küçük bilgi depolarının en büyüğü 36GB'lık... Hani biraz daha sıksalar tüm yaşamımız aslında çük kadar bir kutuya sığacak...

Demek istediğim; ne kadar yaşasan, ne kadar görsen...
...toz zerreleriyiz hepimiz...

Küçük ve kısa...

Çok küçük ve çok kısa yaşam...

Bir flaş belleğe sığacak kadar...

4. BOYUT (üçün üçü)

2010-11-13T21:37:00.007+02:00

İzmir’i severim.

50’li, 60’lı, 70’li,80’li... aaa, her on yıllı yıllarda İzmir’de oturmuşluğum, çalışmışlığım, gezmişliğim vardır. Hatta askerlik yıllarında bile İzmir’den ayrılamamış, Kokar Yalı’nın Güzel Yalı olmasından tutun Karşıyaka’nın neden karşıda olduğunu İzmir’deki Beyaz Yakalılara anlatmaya kadar bir sürü işe bulaşmışımdır.
.

Sayılardan, rakamlardan iyi anlar İzmir’liler. Pek muhasebeci çıkmamıştır, ama paracıkları da ceplerinden çıkmamıştır. Sokaklara isim yerine numara verirler, Tıpkı Dekart’ın yaptığı gibi boyutların büyüklüklerini tanımlar gibidirler. Sokaklar yetmez, çarşılarına bile isim verirken ucuna numara verirler, Onur çarşıları bir-iki-üç diye dizilir. Aynen, üç boyut gibi !!!
.
Adeeee, tesadüfe bak yani, bu kadarı da pes dedirtir...
.
Atatürk sanayi, Levent sanayi yerine 1. Sanayi, 2. Sanayi,.. en son klimaya baktırmak için de 3. Sanayiye gitmiştim evveli sene, o eski karayollarının ordan girilen... Abem, bi tuhaflık var, bu üç boyutla İzmir arasında bir köprü kurulmuş haberimiz olmadan anlaşılan!
.
İstanbul’da oturup çalışırken bile sıkıntıdan of-pof yaparken birden arabamda bir bozukluk hayaline kapılıp kendimi yollara atardım. İzmir’e iniş 4,5 saat, dönüş bir hafta !!!
.
Daha sonra trafik cezaları fazla artınca benim geliş saatlerim de uzamaya başladı. Ben bu bahaneyle İzmir’i rakılarken, Kaya da, müşterilerine havasını atar, “eski müşterilerim tee İstanbul’dan tamir için arabasını getiriyor bana,” diyerek. Garibim, bir de beşyüz defa iskontodan sonra hapa dönen alacağını da o akşamki yemeğin rakısına yatırır, ama havasını da atar herkese, “bana İstanbul’dan araba getiriyorlar,” diye. Ustam değil sadece, arkadaşımdır, her gelişimde kalırım onda.. Ama bu gelişimde ona uğramıyacağım, en son Üçüncü Sanayi’de klimaya baktırdık zaten.
.
“Olamaz böyle şey,” demeyin, oldu bile. Nuhun Gemisi reklamlarındaki hava tahmini tuttu. Hem yeri, hem de dakikasını bildi tahminciler. Kırkağaç kavunları tezgahlarında kupkuruyken Gelenbe’yi geçer geçmez başlayan damla damla hava Akhisar’a kadar sürdü. Daha sonra ise o yapay şelaleler gibi bir su duvarının içinden dolandık durduk Manisa’ya kadar, “Ulen ister misin bir de dördüncü boyuta geçelim şimdi,” derken, Manisanın girişinden çıkışına kadar süren birbuçuk saatlik dur-kalk antremanında; yol kenarında dizili duran, kenardan köşeden yandan sağdan soldan alttan üstten, olabilen ve olamayan her pozisyondaki çarpışmalardan arta kalan hasarlı arabalar sergisini gezmiş olduk. Anlaşılan Manisa’da arabalara lastik yerine muz kabuğu takıyorlar, daha hesaplı oluyor.
.
Küfür kafir, herhalde bundan fazlası yağmaz dedikçe denilenin bir fazlası su gökten boşalıyor. Artık Zeki Müren’in had safhadaki boyut gelişmesini de aştık. Fırtınalar, depremler, Nuh tufanları, kilometrelerce çarpışmış araba, kilometrelerce çarpışan araba, kilometrelerce çarpışacak araba yanyana, altalta, üstüste, gidiyor kıyamete...
.
Dördüncü boyut acaba trafikten kafayı yiyince mi çıkıyor diye endişelenmeye başladım ki, eski aşıkların terasını solda bırakarak düzovaya indiğimde artık DıBalık terasında rakı hayal olduğu kafama dank etti... Bir yandan, sevgili Muammer’in “Aman da Fatmam, ben rakıya su katmam,” türküsünü mırıldanırken, bu yağmurda terasta susuz rakı içmenin epey zor olacağı kanısına vardım.
.
Açtım DıBalık’a telefonu, “ben kaçıyom,” diicektim, tam da karşımda sanki “aydın-çeşme” yazan bir yeşil levha varmışkene, “toplantıdayım,” dedi kısık bir sesle... Anladım ki Lina babası olmak bu devirde iskele babası olmaktan zor, mecburi toplantılara filan katılıyorsun...
.
Biraz daha yanaşınca yazılar yok oldu, levhayla üzerindeki ok kaldı geriye, çünkü tam önünde adam kılıklı bişii duruyor, arkada da birkaç yol, yarısı yol, yarısı dere, kalan yarısı da inşaat... Biraz çok yarı oldu, bu boyutlarla ilgili bişii herhalde. Allalallaaaa, bu yağmurda mahallenin delisi mi bu, derken sordum, “BU OK NEREYİ GÖSTERİYOR?” diye bağırarak, yağmurdan duyulsun diye sesim.
Bir yandan da, “allahtan, bu ok nereye gidiyor, diye sormadım, bu hanzo, abi gitmiyor, duruyor he he hee, der,” diyerek kendi kendime sevinirken o hanzo da bağırarak bana, “YOLU GÖSTERİYOR ABEY,” demez mi..
.
Artık tepem attı, daha Ağustos ayında Çanakkale yolundan Bornova girişinden Liman’a gidememiştim bir seferde, bu yağmurda da dolanmak istemiyorum, Manisa yolundan inicem, Bornova hizalarında Çanakkale-Aydın çevreyoluna toslayınca sola dönücem, cırt diye yağmurdan kaçıp akşam rakımı Fethiyede içicem... Bütün bu fırtına, deprem, tufan filan DıBalık terasına gitmemem için, bundan vazgeçersem herşey eski haline dönecek, ama bu adam, bu ok, bu levha !!!
.
“Yolu anladık,” dedim, aslında anlamamıştım, çünkü bir okla üç yol biraz tuhaf kaçıyordu, “hangi yolu?”..
-Aydın yolu aabey,
-İşte bu..
-Hangi bu?
-İşte bu..
.....

Ay deli çıkmak işten değil, adamı dövmeye kalksan zaten anca beline gelirsin, ben de, “kalkma, otur oturduğun yerde,” dedim kendime. Sanırım sayı saymasını bilmiyordu, belki de gözleri bozuktu. Tabii benim de artık cozutmuş ve dördüncü boyuta geçmeme ramak kalmış olmamdan belki de bir yol vardı orada hakikaten.. Ama, yollardan birinde inşaat taşları vardı, birinden de sular akıp dere taklidi yapıyordu.
.
Resimdeki sarı yoldan inip mavi yola geçmek artık mümkün değildi, ben o trafik güruhu ile bu sefer araba seline kapılmış gidiyordum.. Evka, Kipa, bilmemne siteleri filan görünce Ankara yolunda olduğum zehabına kapıldım, camı aralayıp yandaki arabalardan feyz alınca bu yolun bir yere gidip gitmediği konusunda insanların bir fikri olmadığını, Ankara’ya filan değil, eve ya da işe gittiklerini öğrendim.
.
Daha sonra, “ab i, olur mu yaw, tam ters gelmişin, burdan dönücen sen,” laflarına kanıp hem oradan hem de rastladığım tüm kavşaklardan dönerek Aydın yoluna ikibindörtyüz metre kalmışken aynı yolu 26,5 kilometre yaparak geçtim (ikinci resim, kırmızı yol).
.
İşte dördüncü boyut da böyle birşey oluyor, tıpkı masallardaki gibi dere tepe düz gidince bi bakıyosun anca bi arpa boyu gitmişin...
.
Gogıldan ölçünce görüyorum ki, yirmialtıbuçuk kilometre yol yaparak anca ikibuçuk kilometre gitmiş oluyorum.
.
İşte size dördüncü boyutun hikayesi...
.
Sonlara doğru, bir sanayi sitesinin içindeyken sağ camı aralayıp “Aydın yolu, bhüüüü,” diye ağlamaklı sesime yandan aralanan diğer camdan cevap geldi:
-Ben de oraya gidicem de o levhayı oraya koyanı bir bulsam ....rütük....

Adamın lacivertimsi elbisesinin kolunda da ya zabıta, ya da polis memuru gibi sırmalı filan bir yazı vardı...
.
Sorduğum yeri de söylemeyi unuttum, birincisini, ikincisini, hatta üçüncüsünü biliyordum, ama burayı bilmiyordum:
.
Koca koca levhalara yazmışlar, zafer tâkı gibi çelik köprülerin üstüne, girişte ve çıkışta:

.
DÖRDÜNCÜ SANAYİ SİTESİ.
.
Bilmem anlatabildim mi :)
.

4. BOYUT (üçün ikisi)

2010-11-13T21:28:00.004+02:00

Herşey İzmir’e uğrama niyetiyle başladı. Sözde İstanbul’un o önden arkadan sağdan soldan alttan üstten içten dıştan, daha bilinmedik her yerden gelen gürültü, araba, satıcı, koku, kirlilik, duman,.. vs. trafiğinden kaçıp, bir gece Dı Balık Abi’nin terasında rakıladıktan sonra daha güneye inecektim.
.
Elli yıldır körfez yolunda başıma gelen pişmiş tavuk hikayelerinden bıktığım için gidip feribota bilet aldım, böylelikle akıl almaz körfez maceralarından, hatta Bursa, bir miktar da Balıkesir yolundan da kurtulmuş, doğrudan Bandırma'ya inmiş olacaktım.
.
Bileti almamla beraber tüm hava durumu sitelerinde anında bulutlar belirdi, radarlar çalıştı, uydulardan kovalar dolusu bilgi aktı ve tam benim feribotun kalkacağı saatte başlayıp, Bandırma’ya yanaşacağı saatlerde de bitecek bir fırtına göründü. Doğrudur, eğridir, derken sabah hakikaten fırtına birgüzel çıktı, esti, gürledi, bizim seferi iptal etti ve “kih kih kih,” diyerek sustu.
.
Bu işte bir hikmet var mı, diye düşünürken, aklıma o dördüncü boyutlu filimler de gelmedi değil hani... Hep böyle doğaüstü olaylar, havada uçuşan sanal çizgiler, renkler filan derken, “yok canım,” dedim, “ne olacak yani, ertesi seferle giderim.”
.
Ertesi sefere bilet aldım, inatla körfezi dönmeyecek, kazandığım dinginlik ve vakitle DıBalık Teras’ta rakılayacaktım, kafaya koydum bi kere.
.

Ama hesap yine tutmadı, İzmir yakınlarında bir deprem oldu... tüm Türkiye basını da sanki Ay’dan Dünya’ya Aykonotlar gelmiş gibi deprem haberleri ile çalkalandı durdu.
.
Günde ortalama üç kişinin depremden öldüğü bu cehalet imparatorluğu ülkemde sıradan olması gereken bir olay iyice büyüdü, büyüdü, gündeme oturdu. Deprem efendi bu, ne yapsın, otur otur yeraltında, can sıkıntısı,.. sonunda bir gün olacak tabi, zaten Hephaistos denen yaratıkla bir ömür de geçmez, arada sırada yeryüzüne çıkıp şöyle bir salınıyor doğal olarak...
.
Bir deprem daha oldu... Yani komik bir durum, güneş tekrar doğdu gibi, beşizlerin müjdesini veren doktor misali ortalığı heyecana boğan doktorlar sanki bu gazeteciler... Olduysa oldu, ne yapalım yani, feribot biletini geri mi verelim !!!
.
Bir deprem daha oldu,...
.
Etti üç...
.
Zaten Lodos, denizlerimizin hiddetli kraliçesi wuuuuuv diye bi gürlemiş,.. bizim biletleri atmış sonraki sefere, üç tane depremden mi korukucam, “atlarım sabah feribota,” diye çok kızgın bir karar verdim, arada biraz da homur humur yaptım, ama “sanki bunlar böyle bir dördüncü boyut filminin senaryosu gibi,” filan diye düşünmeden edemedim. Yer gök Nazım’ın kurşunundan da ağır, gri, siyah, kirli, baskın... wuuuv wuuuuv rüzgarlar,.. şıngır mıngır sallanan avizler, yerlere yatıp yatıp kalkan duvarlar...
.
Yani bi yerlerden bi hortlak çıkıp böööö, demiyosa, artık bu bir korku filmi diil, kesin dördüncü boyut filmi garanti...
.
Gece oldu, sabahın köründe feribota bineceğim, bakıyorum televizyonda haberlere, hani bi fırtına daha mı diye, anlatıyor spiker, oniki deprem daha olmuş...
.
Yahu, bi rakı içcez Dı Balık’ın terasında, bu kadar sallanmaya öfkelenmeye ne gerek var!...
.
Eşyalarım hazır, yatıcam birazdan, sabah da gün doğmadan kalkıp feribota binicem... öyle dördüncü mördüncü boyut filan da çıkmiicek...
.
Derken,
.
Bir tivi haberi daha;
Yeni bir fırtına, sağnak yağış, sel, heyelan tehlikesi... bir de utanmadan saati de veriyorlar... Tam feribottan ineceğim dakika, yani saat onda başlıyor, heryeri seller kaplayınca da duruyor...
.
Yani bu biraz tuhaf; Hazreti Nuh’un gemi reklamı değilse bu tivideki laflar,.. artık ben dördüncü boyuta geçiyorum,.. bu kesin... artık senaryo böyle diyor...
.

Boyut değiştirecekseniz, önce bazı emarelere dikkat etmeniz gerek.

4. BOYUT (üçün biri)

2010-11-13T20:55:00.005+02:00

4. Boyut’a nasıl geçilir, nedir bu 4. Boyut denen meret, filan gibi sorularla karşılaşırsanız hemen beni bulun, anlatıvereyim size.
.
Efendim, şimdi bu boyutları anlıyabilmek için ilkin biraz eğitim gerek. Beni biraz tanıyanlar, ya da yazılarımı filan okumuş olanlar, biraz ön-eğitimden geçmiş oldukları için konuyu şıp diye anlayacaklardır. Örnek bir yazı için, 10-15 yıl önce yaptığım bir site, hala duruyorsa yeterli bir kaynaktır, bir bakayım, heh, duruyor bir kopyası:
http://alienonline.bravehost.com/okuma.html veya
http://alienonline.bravehost.com/okuma02.html yazıları iyi bir başlangıç sayılabilir.
.
Efendim, bu boyut işini anlatabilmek için psikoloji, sosyoloji, ya da astroloji dallarından nobel almış olmak yetmez, bir de tipoloji dalında nobel sahibi olmanız gerekir. Yani, iyi bir tipseniz hem anlar hem anlatırsınız, ama iyi bir tip değilseniz hem ağlar hem de gidersiniz...
.
Boyutlar çeşit çeşit olup, çoğu günlük hayatımızda bulunur. Bir boyutlu nesnelerin sadece boyu olur, eni filan olmaz, mesela, basketçiler buna örnektir, çık çık bitmez bi yaratık görürseniz, belgesel filan seyretmiyorsanız, bu gördüğünüz şey bir boyutludur, bir boyuttan gelme boyu olan bir nesnedir. Kayı Boyu’ndan gelenler, ya da boylu boyunca uzananlar farklıdır, onlara başka şey denir.
.
Tabii, bu boyutun ille de boy olması gerekmez, en de olabilir, böylece boyu olmayıp sadece eni olanlara da “enlem,” denir, frak giymiş bir Turgut Özal da bu konuya iyi bir örnektir.
.
İki boyutlu olmak için hem en, hem de boy gerekir, bunlar sokağa çıkınca hemen her köşede bulunur, ülkemizde olanlara “yarma,” denilir. Ancak bunu yarma şeftaliyle karıştırmamalıdır, onlarda boyut dönüp dolaşıp kendi içine bükülmüştür, bunlara uzay biliminde solucan delikleri denir ve daha çok boyutlu uzaylarda seyehat için kullanılır. Zaten Yarma Şeftali’yi yarıp içine bakınca solucan deliklerini, hatta solucanları bile görebilirsiniz. Ama, yemeyiniz, ekşi oluyorlar.
.
Üçüncü sırada üçüncü boyutumuz var; “derinlik.”
.
Adından da anlaşıldığı gibi çok derin bir konudur, derinleştikçe de bitmez; iş dünyasında, ya da kızlara hava atmak için filan sık sık kullanılır, genel olarak, “bunlar derin konular, sen anlamazsın,” şeklinde ifade edilir.
.
Bu boyut, ayrıca biraz da çetrefillidir. Herşey, her yöne doğru derinleşebilir. Oceonagraflar aşağıya doğru artanları, Astronomlar görünmeyen sınırlara doğru olanları, Teologlar yukarılara doğru bilinmez yolculukları, Aşıklar da sevgilinin gözünün içinde görünecek şey kalmayıncaya kadar uzayıp giden dalgın bakışları tanımlarken bu derinlik saçmalığını kullanırlar.
.
Boyutları Kartezyen düzende düşünürsek, iyi ederiz. Kartezyen, bu konulara biraz Fransız olan Des-Kart-es’ten gelir, okunuşu; “De-kart,” şeklindedir. Sonundaki es, es geçildiği için okunmaz, De Kart deyince hemen akla Kartezyen Felsefe, Kartezyen Koordinat, filan gelir, bunlar hep DeKart’ın fal bakarken açtığı kartlardır.
.
“Düşünüyorum, o halde varım,” diyen Dekart, “varsın, ama bakalım nasıl varsın, hangi boyutta ne kadar varsın, açıl da boyunu görelim,” gibi deriniği olan sorular sorarak herşeyi sayılara ve denklemlere bağlamış; Tales, Aristo, Öklid gibi amcaların ilkokuldan beri çocuklarımızın karnelerini duman eden “beşgenin içinde dörtgen, seni sevsin yengen,” gibi tuhaf sözlerini içeren fen derslerinin kaldırılmasını, böylelikle karne notların düzelmesini, çocuklarımızın matematik yerine omomatik gibi daha faideli bilgilerle donanmasını sağlamıştır. Kendilerine huzurlarınızda teşekkür ederiz.
.
Neyse, Öklid amcayla başlayan boyutlar; DeKartın Kart’larına göre Boy, En ve Derinlik olarak sıraya dizilirler. Zaten, anatomik incelemelerimizden de bu sonuca varmış ve tam bu noktada da derinliğin her yöne olabileceğini de görmüştük. Yani Üç Boyut’u artık anlamış bulunuyoruz.
.
Bu konunun en güzel örneği de Zeki Müren’dir: Önce Boy’una gelişmesini tamamlamış, elinde bir gül ile plak kapaklarında belirmiştir. Ardından, sıra En’ine gelişmeye geldiğinde bunu da başarıyla tamamlayıp kabartma saçlarıyla ve yüzlerce yüzüğüyle (enine genişlemesini hafifçe gizleyerek) gazino afişlerinde görünmüştür. En sonunda da Ön'e ve Arka'ya had safhada gelişerek, önce Bodrum konserlerinde dumandan boğulma tehlikesi geçirmiş, ardından da Paşa’lara esef ettiği için öbür tarafa göçmüştür. Biraz daha sahnede kalaydı belki 4. Boyut’u da onda görebilecektik.

2010-11-10T20:51:00.004+02:00

Gaipten bir ses duydum sanki;

"Ne demek, sen kalk da ben yatam???

Sen zaten yatıyosun, ben neden kalkayım !!!"

meraklısına notlar:

yılda bir gün, ister cumhuriyet, ister 10 kasım ya da 23 nisan filan;

"1/365=Binde İki nokta Yedi," eder...

o bir günün kaç dakikasında bu hatırlama işi gerçekleşiyor,

artık onu da hesaplamıyayım, ayıp oluyor adama !!!

internet mi ???

2010-11-09T23:26:00.005+02:00

Gina’lar hafiften uzamış, prasa saçlar çıkıyor yavaştan, az sonra lüle lüle dökülecek ve çiçek çocuk olacak kızlar...
Erkeklerde ise artık fötr şapka kalmadığı için briyantine ihtiyaç kalmamış, cep aynalarında görülmediği için enseden yelken açmış gibi duran kepçe kulaklar yavaştan örtülmeye başlamış, az sonra onlar da önden yandan arkadan mısır püskülü gibi kahkül olacak, hepsi birbirinin aynı; kulaklı baykuşla Ringo Starr arası birsürü yaratık, sokaklara dökülecek.

Nerden çıktı şimdi bu saç takıntısı diye meraklananlara küçük bir sırrımı açıklayacağım: işte bu, 60’lı yılların başlarında her Türk genci gibi benim de saçlarım vardı.

Yelpaze dergisine hikayeler yazan ağabeylerden gelen romantizmle duygulanmış; Dolmabahçe açıklarında demirleyen İngiliz ve Amerikan uçak gemilerinden inen denizcilerin kıyafetlerinden kopya (ama Beykoz kunduraların üstünde çuval gibi duran) bol pantolonlarla medenileşmiş, Varlık yayınlarından Rus edebiyatı, Lise hocalarından Alman disiplini, Kambur’un Bahçesinde izlenmiş filimlerden de Amerikan kültürü alınmış,.. yani tam donanımla ve bu donanımla hiçbir ilgisi olmayan bir şehire, Paris’e kapağı atmış bir Türk genci...

Komik olsun diye yazmıyorum, kendisi zaten komik. Ülkemde hangi taşı kaldırsan altından bu gibi tutarsız, aymaz, uslanmaz, arsız, densiz bir yapı ve bu yapıyla da global dedikleri globun öbür ucuna gitmeye uğraşan milyonlarca deli çıkar :)

O namussuz Eyfel kulesi, bir türlü 35 mm.lik filimle fotoğraf çeken makinalara sığmaz. Sığsın diye 250-300 metre öteye gidince de bişey çıkmaz, önündeki adamın net olmaması da cabası.
Bendeniz zaten doğuştan sinir bi herif olduğumdan Eyfel kulesinin dibine, orasına burasına;
“Lutte petits-bourgeois en vain,
que la tour ne tient pas machine photo dans votre main...”
yazmışlığım bile vardır, yüz kişiye derdimi anlatamadıktan sonra. Bu Google Fransızcasından beter deyişle, bir yandan da çok kızgın bir solcu olarak,
“Boş yere uğraşma küçük burjuva,
o koca kule sığmaz fotoğraf kutuna...” demek istiyorumdur :)

Aslında bu, yes itiz, fransızcası ile kız bile tavlamışlığım vardır. Çok hoş bir Amerikalı kızı, “Musée de l'Homme” denen İnsan Müzesi’ne götürdüğümde; girişin hemen yanıbaşında duran, müzenin protokol rehberi ve bekçisi olan iri kıyım bir vatandaşla uzun uzun sohbetler ettiğimi görünce, “ayyy ne kadar akıcı Fransızca konuşuyosun,” diyerek bana tav olmuştu.

Tabii, Mösyö İbrahim’in aslen İzmir’li olduğunu, hatta bir ara Atatürk’ün şöförlüğünü yapmış olduğunu, bu uzun uzun hasret giderici konuşmaları her gidişimde yaptığımı kıza söylememiştim :)

Neyse, karşı kıyıda Eiffel’in altına dönelim yine.
Ayağımda bir blue-jean, üstümde İngiliz kesimi ceylan derisi bir süet ceket (dayım okurken bir eskiciden almış, ben de tepe tepe kullanıp bir arkadaşımın yeğenine hediye ettiydim sonunda, dikişleri hala sağlamdı). Gömleğimi hatırlamıyorum, ama kesinlikle Fransız değildi, çünkü biz Fransa’yı, hastahane ziyaretlerinde taşıdığımız Eyfel Kulesi şeklinde limon kolonyası şişesinden öğrenmiştik.
Tabii ki, saçlar enseden boyuna, oradan da dalga dalga ceketin yakasına iniyor. Omuzda asılı, tam da pasaport ile tütün paketi ve sevgili Abidin’in hediyesi seramik uçlu bir pipo ile bir paket Gitanes ya da Gauloises sığacak ölçüde, Clignancourt bitpazarından alınma kızılderilivari dilim dilim püsküllü bir çanta,.. hemen çantanın yanından da sallanan bir de trompet. Metroda filan çikulata renkli yamyamlarla nota satıyoz arada...
Sanırım ayağımda da Londra’dan alınma, yeşil renkli domuz derisi ayakkabıları da söylersem gülme krizinden küçük dil yutma moduna geçeceksiniz :) Haluk bilir, İzmir’de de işe giderken espadrille’lerin içine çorap giyerdim. “Eee, ne var bunda,” diyeceksiniz, ben de söyliyeyim: sağdaki sarı espadrille’in içinde turuncu çorap, soldaki yeşilin içinde de bordo...

Bu kadar protest kılığın içinde ne işin var Paris’te birader, git Londrada, git Central Parkta dolan diil mi,.. hayır, ben kaderimi arıyorum, döndüm geldim akordeonların çingene kemanlarıyla birbirlerine yapışıp Reggiani, ya da Montand’ın buğulu sesine bir sevgili gibi sarmaş dolaş sarıldığı Paris’e.

Aksaray’dan dolmuş kalkardı daha sonraları, tam Laleli camiinin önünden. Çoğu tahta bavullu, kuru sıska ve siyah bıyıklı yolcular gelip beklerledi dolmuşun başında, belki iki saat, belki iki gün ya da iki hafta,.. beklerlerdi o kuru, sıska ve siyah bıyıklılar oracıkta,.. dolmuş dolacak, dolunca kalkacak, amcamları Münih’e kadar atacak...

Vatandaşım benim, canım, ciğerim kardeşim belki de... Nomadik, bağımsız, isyankar, başkaldırıcı, uyumsuz ve vizyonsuz. Amerikan göçü gibi hamsi kasasında tıkış tıkış gitmediler, ya da Afgan ve Pakistanlılar gibi özel kamyon bölmelerinde siyah karanlıklara bürünüp gitmediler, otobüs, uçak tren yetmeyince dolmuş icad ettiler...

Bir neyse daha, yine dönelim Eiffel’in dibine.

Yürüyorum, etrafta resim çekenlere gülerek, her yerden insanlar yürüyor, Edwin Powell Hubble’ın gözlemlediği yıldızlar gibi birbirinden uzaklaşıp gitmiyorlar, ya da bilim kurgu filimlerindeki gibi yanımdan da geçip gitmiyorlar, merkez burası, hepsi bana doğru geliyor, içime çekiyorum hepsini, Gitanes dumanı gibi savurmadan ama,.. İspanyolların tüm dünyadan toplayıp Madrid’e yığdığı kültür gibi beynime sığdırıyorum hepsini.

Herkes bana doğru yürüyor, hatta bir de kravat yürüyor bana doğru.

Çok iri, üçgen, altın sırlı gibi parıl pırl, sarı sapsarı, kocaman bir kravat.

Üzerinde bordo, mavi, menevişli minyatürler gibi motifler var, bir kilim kadar, bir halı kadar kocaman bir kravat,.. yaklaştıkça daha da büyüyor.

Kruvaze lacivert bir ceket, italtan mafya babalarını kıskandıracak briyantinli fırça gibi bir kafa,.. kravatı sarmalayan gömleğin etrafında bana doğru yürüyor,.. Kravat büyüdükçe adam ufalıyor, ama yaklaşıyor, yaklaşıyor, yaklaştı..

-Bir resmimi çeker misin?

Farkediyorum ki elinde suni deri kaplı vizörlü bedavaya kapılmış bir makine. Kravat müthiş, ama sanki bir de altın diş varmış gibi gülüyor bir yandan.
“Türk olduğumu nereden anladı,” diye düşünüyorum.

-Bir resmimi çeksene...

“Elindeki minicik kutuya nasıl sığar o koca eyfel,..” diyeceğim adama, ama nerden bildi Türk olduğumu yaw,..

-Bir resim...

Trompetime bakıyor, etrafa gülüyor,.. düşünüyorum, eski Türkler trompet taşıyıp püsküllü çantayla mı dolaşırdı..

-Bi resim aabey,

O koca sarı, sapsarı ve parlak kravatın ardındaki adama bakıyorum, menevişli, allı morlu motiflerin ve kamaşan dişlerin ardından; kuru, sıska ve siyah bıyıklılar çıkıyor hayal meyal, nereden bildi yaa...

-Bir resmimi çeker misin ?

Alıyorum makineyi, yere çömelip adamı boylu boyunca, Eiffel'i de sığdığı kadarıyla görünce basıyorum deklanşöre, bir yandan da “nereden bildi,” diye söylenerek,..

-Mersi,

Diyor, ama anlıyorum ki adam onca yıl burada olmasına karşın Türkçe’den başka bir dil bilmiyor, Mersi deyişi bile Türkçe... Sadece bana değil, herkese aynı şeyi söylüyor..

Vatandaşım benim, canım, ciğerim kardeşim belki de... Nomadik, bağımsız, isyankar, başkaldırıcı, uyumsuz ve vizyonsuz....

yalnız syrtaki ( συρτάκι )

2010-11-09T12:21:00.001+02:00

Bayan okuyucular belki de aşağıdaki satırları okuduklarında azıcık alınacaklardır.
Ama ne yapayım, bu da benim 52 yıllık, üstelik hayli görmüş-geçirmiş (ne demekse artık:) ) ömrümde gözlemlediklerim...

Çok dostum, çok arkadaşım ve çok tanıdığım oldu. Çiftlerden bahsediyorum. Kadın ve erkek...

Bu ikili ilişkilerde dünyevî işlerle daha ilgili olan çok büyük bir çoğunlukla kadındır. Dünyevî derken, giyim, kuşam, magazin, dizi, hava atma, onda var-bende neden yok gibi... (istisnaları ayrı tutarım.)
Oran olarak kadın nüfusunda bu işlerle ilgili olanların oranı, erkek nüfusundakilere göre çok misli ile yoğundur.

Erkeklerin büyük çoğunluğu ise, yıllar geçtikçe sessizleşerek kendi dünyalarına çekilir, ya okur, ya bilmece çözer, bazen dine yönelir. Sonuçta kendince bir şeyler yapar ama giderek yalnızlaşır. Evlatlarından, bir ananın beklediğinden çok daha az şey bekler. Çoğu zaman beklemez bile...
Bu düşünce bana son zamanlarda gelen bir şey değil. Yıllardır çevremdeki çiftleri gözlemlediğimde bunlar çok net görünen şeyler...

Aşağıda sinema eleştirmenlerden çokta iyi not almamış ama son sahnesi itibarı ile beni çok ama fazlayısıyla çok etkileyen eski bir filmin kapanış sahnesini sizlerle paylaşıyorum.

Filmin adı "The Greek Tycoon". Bizde "Akdenizli" adı ile oynamıştı.
Yunanlı armatör Aristotle Onassis'in hayatının anlatıldığı filmde Anthony Quinn ve Jacqueline Bisset oynamışlar, armatör ile Jackie Kennedy'i canlandırmışlardı...

6,5 dakikalık bu final sahnesini seyretmeden önce size söylemem gereken şey, bir sahne önce Onassis'in doktorundan çok az bir ömrü kaldığını öğrenmiş olduğu ve yatına geri döndüğüdür.
Jackie, katılacağı partiler için kendisine elbise seçmekte, gideceği yerleri ve yapacağı alışverişi düşünmektedir. O arada da "Doktor ne dedi?" diye sorar. Onassis "Daha yüz yıl yaşayacakmışım." diye yanıtlar ve onu kendi dünyasına geri gönderir.

Bu yalnız adam, biraz sonra tek başına karaya çıkacak, bir köpek ile sohbet edecek, uzosunu yudumlayıp, kendi sirtakisini yapacaktır.

Bu bir yatta da böyledir, bir gecekonduda da...

Erkekler sirtakilerini hep yalnız oynar...

ZOE

2010-11-06T16:14:00.003+02:00

Σαμοθρακη, Samothraki, Semadirek Adası;
Enez kumsalından bakınca, uyuyan bir kıza benzer.
Gökçeada'da Kuzulimanı'ndan Yıldıztepe'ye çıkınca piramit pastası gibidir...
Gelibolu, Büyük Kemikli Burnu'nda ise, hemen karşıda, güneşin şavkına gölge eder...
Kuzey Anadolu Fay hattının da hemen ucunda oturur.
.
Gökçeadaya 40, Mar del Plata'ya ise 12.000 km. mesafededir.
.
Adı, "Trakya'nın Samos'u" anlamında Samos Thrakis'den gelmiştir (Trakya'nın Sisam Adası).
.
Zoe Tiganouria da burada doğar, büyür. Adada müzisyen yoktur, okul yoktur, konser filan da olmaz, sadece babasının çaldığı keman vardır dinlemek için. Bir ara Atina'ya gittiğinde Harmonium (el/ayakla hava basılan bir cins küçük org) bulup çalmaya başlar.
.
Kimse ona, "çingen mi olcen len, ne bu gavur müzii," filan gibi kelamlar etmez.
.
Kuş uçuşu 12000 kilometre uzakta, Buenos Aires'e 400 kilometre mesafede Astor Piazzolla da doğar, şöyle bir 70-80 yıl önce, büyür, sekiz yaşında küçük bir tefeci dükkanından alınma 19 dolarlık bir Bandoneon'la tanışır.
.
Ona da kimse, "Vay haylaz, adam olmiicen mi sen," filan demez.
.
Böyle olunca da Astor bir yandan büyür, bir yandan da devleşir, çalışmadığı müzisyen kalmaz neredeyse,.. kalp krizi geçirme yaşı geldiğinde Paris'ten İtalya'ya, oradan da tüm esintileri kafasının içine kazıyıp Buenos Aires'e döndüğünde Libertango'yu besteler;
hem de Poseidon'un tepesine çıkıp da Truva savaşını izlediği bir dağdan başka birşeyi olmayan çıplak bir adadan gelecek bir kızın piyanodan sonra eski evinin köşesinde bulduğu yeşil akordeonla müziğe atılarak bunu muhteşem bir yorumla çalacağını bile bilemeden...
.
Sonra,.. sonra bu kızın varlığından bile haberi olmadan öbür tarafa göçer Astor, bu kızı
dinlemesi de bize kalır....

meraklısına notlar:
Nedim Hazar'ın "Yakın Ada Uzak Ada: BURGAZADA" tv 2005 belgeselinde çalan odur.
Ayrıca, Yeni Türkü ile bir konser vermiş ve Okan Bayülgenin konuğu olmuşmuş, ama ben
görmedim.

(LeoNardo)

Tasarruf

2010-11-03T10:17:00.002+02:00

Sayın Ahmet Necdet Sezer'in Cumhurbaşkanı olduğu dönemde, Köşk'e tasarruf tedbirleri amacı ile internet bağlantısı alınmadığını biliyor musunuz?

2000-2007 tarihleri arasında Türkiye Cumhuriyeti'nin Cumhurbaşkanının konutunda internet yokmuş. Nedeni; ayda 100 lira meselâ...

Bu konuda yazacağım çok şey olabilir ama ruhum sıkılıyor, içim daralıyor...

Çiğ olmak...

2010-10-31T11:13:00.004+02:00

Bazı etleri pişiremezsiniz...
Ne kadar soslasan, ne kadar marine etsen, ne kadar bekletsen yumuşamaz...
Soğan suyuna da yatırsan, yoğurtta bekletsen, deepfreezede 20 gün tutsan nâfile...

O etin tabiatında vardır çiğ olmak...
Bonfiledir hâlbuki. Kıymetli bir parçasıdır hayvanın. Siz de o ete bir değer vermişsinizdir. Ama ağzınızda döndürürken çiğneyemedikçe, sizi yordukça, verdiğiniz değer ve ödediğiniz bedel için üzülürsünüz...

İşin en kötü tarafı da bonfilenin, bonfile olduğunun farkında olması ama çiğ kaldığını fark edemeyişidir.

Ali'nin zorunlu emekliliği...

2010-10-28T10:42:00.007+03:00

Aşağı kat komşumuzun genç oğlunun adı Talat...
Az önce asansörde rastlayınca, aramızda da Lina ile ilgili bir muhabbet gelişince aklıma geldi konuyu bloğa taşımak...
Sordu Talat; "Abi, nası, Lina alıştı mı okula?"
"Alıştı, alıştı.. E, ele, elle derken bayağı bi cümle yazıp okumaya başladı... Hatta tesadüf, yazdığı isimler arasında seninkisi de var."
"Nası yani?"
"Ya işte, at, ta, let, lat gibi heceleri öğretiyor ilk önce... Sonra da bunlardan türeyen kelime ve isimler ile yazı yazıp, okumaya başlıyorlar..."
"Ana, eskiden Ali ile Ayşe vardı. Şimdi benim adım mı var ilkokul kitaplarında? Ali'ye n'oldu?"
"Onları emekli ettiler. Şimdilerde Eda, Ela, Nil, Nalan, İnan, Talat popüler."
"Vay bee."

Ela, etine elli nane at... :))))))))))))))

Moonfleet & The Other Stories 2010 Chris de Burgh

2010-10-26T17:14:00.003+03:00

Chris de Burgh 2010 Moonfleet & The Other Stories albümü için buraya tıklayınız...

Rut değişikliği...

2010-10-26T11:11:00.006+03:00

Geçenlerde kapı çaldı. ( Çok salak bir cümle bu... Sanki kapı 20-25 günde bir çalıyor.)

Neyse, diyafondan "Postaaa." sesi gelince açtım. Asansörden çıkan postacının elinde resmî zarfı ve adamın imzalamam için uzattığı taahhütlü mektup alındısını görünce "Hayırlısı." bakalım diyerek zarfı aldım.

Kapıyı kapatırken zarfın üzerine şöyle bir göz attığımda, hem firmamın adını hem de "bilmem kaçıncı icra mahkemesi - haciz karar tebliği" yazısını gördüm ve ateş bastı...

Kardeşim, hayatımda böyle bir şey yaşamadım ben...

"Lan nedir bu, ne hacizi, ne icrası, ne mahkemesi...?"

Titreyen ellerimle açtım zarfı...

Gözüm istemsiz olarak ilk önce parayı gördü; 53.000 Lira... Ohaaa... Nası'yâni?

Kime takmış olabilirim? Ya da kim bana takmış? Öyle kefilliğim vs'de yok...

Du'bakali...

Sakinleştim önce... Gittim bir koltuğa oturdum ve yazıyı dikkatli bir şekilde okudum...

Meğerse...

Meğer...

Meğğğ..

Eğğğ, şimdi olay şöyle gelişmiş...

Uzun yıllardır mal aldığım Aydın'lı bir firma, Karadeniz bölgesindeki bir başka firmaya olan borcunu ödememiş. Bunun üzerine Karadeniz'li firmanın avukatları Aydın'a hacize gitmişler. Hacizi gerçekleştirirken, masaların üzerinde bulunan bayram, yılbaşı tebrikleri için tutulan adres defterini de almışlar...

Sonra efenim demişler ki;

"Bu adamların muhtemel bu adreslerdeki firmalardan alacakları da olabilir. Hepsine yazı yazalım. Eğer bu insanların ya da firmaların Aydın'lı bu firmaya borçları varsa bu paraları haciz gelen firmaya değil, icra dairesine ödesinler ki biz de alacağımızı tahsil edelim..."

Bunun da hukukta bi ismi varmış ama unuttum şimdi. Herneyse...

Tabi rahatladım ben ilk anda...

Sonra baktım kağıdın altına, üstüne... Avukatlık bürosunun ismi var ama telefonu yok. Gugıl'a sordum. Cevap geldi. Aradım. Bir kız çıktı, anlattım derdimi... "Bi dakka, ben sizi falanca beye bağlayayım..." dedi, tam beklediğim gibi.

Ona da anlattım, o da "bi dakka bu işe filânca bey bakıyor, sizi ona yönlendiriyorum." dedi, tam beklediğim gibi.

Filânca bey, beni dinledikten sonra konuşmaya başladı.

"Bunları yapmak zorundalarmış. Alacak tahsili için her türlü yolu deniyorlarmış, ya benim Aydın'a borcum olsaymış, işte o parayı ben Aydın'a değil, icra müdürlüğüne ödeyecekmişim filan, fülün..."

"Avukat abi, şimdi ben ne yapçam peki?"

"Çok basit beyefendi, ben size Aydın firması ile aranızda şu anda bir alacak verecek olmadığını anlatan bir dilekçe örneği yazdırıcam. Bunu iki nüsha olarak yapın. Adliyeye gidin, ilgili icra mahkemesini bulun, dosyanızın içine koydurun."

"Sayın avukat Abi, ben bunu ne zaman yapçam peki?"

"Yedi iş günü içinde yapmazsanız, sorumlu duruma düşersiniz."

"Sayın Avukat abi... İnsanların işi gücü var, Hava da manyak sıcak... Şimdi ben iş güç bi kenara, bunlarla uğraşmak durumunda mıyım?"

"Ne yazık ki evet, beyefendi..."

"Vay a.q., sayın avukat abi... Şimdi ben, hiç bir suçum ve borcum olmadığı halde, sadece hacize gidilen firmanın adres defterinde adım var diye, işi gücü bırakıp hayatımda girmediğim Bayraklı adliyesinde icra müdürlüklerinde dosyalar arattırıp, kendimi temize çıkartmak için uğraşıcam, öyle mi?

"Hımmm, evet..."

-----------------------------------------

Aynı gün yazı hazırlanır.

İşe başlamadan önceki rutuma Bayraklı adliyesi de alınır.

Büyük arabayla gittiğim için araç garaja giremediğinden kapının önündeki polisten bekleme için tartışmalı bir izin koparılır...

Koca adliyenin labirent koridorlarında bilmem kaçıncı icra müdürlüğü aranır.

Tam o sırada çok sevdiğim ve eski bir akrabam olan avukat görülür.

"Anaaa.. sen benden habersiz buralara geliyosun haaa? Ver bakiim, neymiş derdin?" diye fırça yenilir.

"Bu evrak 3 nüsha olmalıydı, sen şuradan bi fotokopi daha çek gel, ben o sırada şuradaki odadan dosyanı çıkartayım." cümlesi duyulunca rahatlanılır.

İcra kalemine girdiğimde, o kalabalığın içinde, Avukatımın :))) , dosyayı çoktan bulduğu ve işlemi neredeyse bitirdiği görülür...

Öpüşülür, ayrılınır...

Bu olay da benim kanunlara saygılı, hürmetkâr bir T.C. vatandaşı olarak, "Ben z.çtım, sen temizle" başlıklı anılarımın içindeki yerini alır.

ters...miş...:)))

2010-10-18T14:31:00.001+03:00

Nihat göndermiş... Senin blogda bir terslik var diye...:)))

Soru... Merak...

2010-10-16T10:09:00.006+03:00

Bir kaç zamandır windows7, internet explorer 9 ve widescreen ( geniş ekran ) kullandığımdan bloğun teması, nedendir bilmiyorum, bana eskiye göre farklı görünüyor. Örneğin yukarıdaki martı resmi ( Banner ) sayfayı açtığımda kısa görünüyor.

Sağ kolondaki müzik şeysi ve altındaki diğer şeyler, martı resminin altında sağ kenara doğru daha kaymış görünüyor.

Mozilla ya da diğer browserları kullanan arkadaşlardan görüntünün nasıl olduğunu yazmalarını istersem çok şey istemiş olur muyum ki?

İşi kolaylaştırayım. Bâri bi harf seçin...

a- Bende herşey eskisi gibi, yerli yerinde.
b- Sendeki gibi... Sağ kolon sağa kaymış.
c- Ben de zaten senin blog hep kayıktı...
d- Senin işin gücün yok mu?
e- Referandumda evet dedin diye olmuştur.
f- Referandumda hayır dedin diye olmamıştır.
g- N'aber?

Rapidshare Film Bilgisi...

2010-10-13T17:19:00.003+03:00

Burayı tıkladığınızda göreceğiniz üzere, aradıkları filmlerin rapidshare linklerini bulamayanlar için bir blog açtım...
Hergün ortalama birbuçuk film seyredip, iki-üç film indiren ve bu hesaba göre indirdiği filmlerin tamamını hiçbir zaman seyredemeyecek olan ben, bu filmler arasında kayda değer bulduklarımı ve ayrıca IMDB notunun en az 6'nın üzerinde olmasını da gözönünde tutarak, siz değerli hemşehrilerim ile paylaşmaya karar vermiş bulunuyorum. (Yeşşşeee)

Sitedeki tüm film linkleri çeşitli yerli-yabancı sitelerden alıntı olup, tarafımdan indirilip kontrol edilen rapidshare linkleridir. Düzgün altyazı bulduğumda, uyum sorununu kontrol edip, varsa düzelterek, rapid'e yükleyip linkini paylaşıyorum.

Hergün yeni bir film olmuyor hâliyle... Her izlediğimin linkini de vermiyorum. Dediğim gibi... Kayda değer ise...

Bilginize...

Konu C. ise tabisiki...

2010-10-12T10:24:00.006+03:00

İlk belirlemelere göre can ve mal kaybı olmadığından kaldığımız yerden devam ediyoruz. En azından devam etmeye çalışıyoruz.

Daha önce size çok kısa olarak Arkadaşım C. başlığı altında birisinden bahsetmiştim.

Bugün kendisinin uğuru(!) ile ilgili bir kaç bilgiyi paylaşmak istiyorum. İnanacak mısınız bilmem ama anlattıklarımda en ufak bir abartma yoktur.
Ancak bunları anlatırken kuruluş adları, şirket isimleri gibi detayları elbette kapalı olarak yazacağım.

Arkadaşım C., 2003 yılında çok başarılı olduğu bilinen kişilerle birlikte, köklü bir kuruluşta yeni bir departmanın kuruluşuna katıldı. Departman bir yıl sonra kuruluşun hiç görmediği olaylar ve terslikler yaşadı. Bugün hâlen kendisini toplayabilmiş değil.

Arkadaşım C, o sıralarda kendisine ait ve uzun yıllardır işlettiği mekânı işlerin kötüye gitmesi üzerine devretti.

Arkadaşım C, bir müddet sonra, yine uzun yıllardır demir-saç levha işi yapan iki ortaklı bir firmaya müdür olarak girdi. Bir kaç ay geçtiğinde o güne kadar hiç bir geçimsizliği olmayan ortaklardan birinin diğerini ayağından vurduğu, birisinin hastaneye diğerinin hapishaneye gönderildiği duyuldu.

Bir müddet sonra arkadaşım C, şehrin ilk on benzinliği arasında sayılan bir benzin istasyonuna müdür olarak girmeye hazırlandığı sırada, istasyonun sahibi olan iki kardeşten büyük olanı kalp krizi geçirerek öldü. Buna rağmen küçük kardeş durumu aymadığı için C.'i müdür olarak aldı ve istasyon ( tabisiki ) battı.

Bu sıralarda bir başka ortak arkadaşımız Y., C. ile ortak bir iş yapmaya karar verdi. Kereste ve bazı inşaat malzemelerini şehrin en büyük inşaat firmalarından birine satmaya başladılar.

Sonuç; Y. şimdi, eşinden boşanmış olarak yurtdışında yaşıyor, çocuklarını uzunca bir zamandır görmüyor. İnşaat firması ise ( tabisiki ) tahmin edeceğiniz gibi battı.

Arkadaşım C., bir müddet sonra yine bir arkadaşının yanında işe başladı. Bir kaç ay sonra duyduğumuz, bu arkadaşın İspanya'daki uçak kazasında ölen tek Türk yolcu olduğuydu.

Hemen hemen aynı yörede, bir başka büyük kuruluşta genel sekreter ünvanı ile işe girmesinden bir kaç ay sonra ise, o kuruluş tarihinin en büyük yangınını yaşadı.

Şimdi...

...Arkadaşım C., bana arasıra "Lan gel senle şööle güzel bi yer açalım." deyip duru...

Tabisik...??? Amaaan, tabisiki...

DAŞ YOH MU LA DAŞ?

2010-10-06T03:47:00.004+03:00

-Ula Duralı, sen aha bu il genel meclisine seçildin ya, heç ganunların bize verdiği görevinen sorumlulukları biliyon mu? Bak şimdiii, birinci maddede ne diyo, Stratejik plân ile yatırım ve çalışma programlarını görüşmek ve karara bağlamak , il genel meçlisinin görevidir diyo. Aha oku bak burayı, diyo mu demiyo mu?
-Diyo demeye, n'olcak ki?
-Heh, sen bi dur dinle bak Duralı. Şimdiii, hanı geçende müşteşar yardımcısıynan, tanıtma genel müdürü açılışa geldiydi, şu Andrüv müdür nedir, avustralyalı gavırın bizim koylüleri hamal gibi gullanıp daş daşıtarak yapdırdığı uzaydan bile görünen heykel parkı hatırlıyon mu?
-Yok unutmuşsum, hiç hatırlamıyom.! Niye hatırlamıycam? Elbet hatırlıyom. Turizlerin ziyaret güzergahlarına o parkı da eklemişler rehberler, bilmem mi?
-Dur dur dur! Bi dur dinle hele bak ne diyecem bitmedi lafım daha. Geçende benim picinin masa üstü temasını değiştireyim dedim de, vindovzun masaüstü temaları arasında Stonehenge diye bi görsele rastgeldim, Amanın ne görem, görseldeki daşlar aha bu andrüvün bizim koylulere dizdirdiği daşların aynı deel mi?
-?...?
-Hee Yaaaa! Googılda araştırdım, buldum. Meğersem bu bizim daşların aynından İngilterenin Salizburi düzlüğünde de yok muymuş?
Meğersem vaktıynan ufolara iniş yeri olsun diye yapılmamış mıymış bu şekiller?
-Ooooooohhhhh! Aaaaaa!
-Yaaaa! Elin gavırı niye gelip de bizim memlekette yapsın bu heykel parkı, hiç düşünmedik görüyo musun? Üç yıl uyuduk hep beraber. Amma teknolojinin gözünü seviim bak sonunda dank ettirdi gafama. Ne bu daşların bizim memlekete dikilişinin amacı heç düşündük mü vaktıynan biz he, soruyom sana Duralı?
-Yok düşünmedik hakkın var Memet Abey.
-Bence geç galmış sayılmayız. Ben diyom ki meclise bi önerge verek, bu daşların yapılış amacı ne imiş bi araşdırılsın. Öyle ya, uzaydan görülebiliyosa, ufolar direk bizim depemize inecek dimektir. Buna engel olmak lazım. Zaten bu biraz da kanunun bize tanıdığı stratejik görevlerden biri öyle deeel mi a Duralım?
-Ben de godum gitti imzamı önergeye Memet Abi. Öyle ya Ankara' ya göre hava hoş, onlar müşteşar yardımcısını heykelpark açılışına da, ufoların iniş yaptığı afet bölgesine de gönderir. Biz tedbirimizi baştan alalım da neme lazım.
-Yaaaa Duralım, heç sormadık kendimize bu adam kendine niye “ Kainata Daşlarla Fısıldayan adam” diyo diye deel mi? Bah bana sorarsan bu adamın uzaylılarnan da bi ilgisi var bah demedi deme. Uzaylılara ne fısıldadı acaba bu daşlarnan. Googıldaki görsellerde bu Andrüvün bi heykelini daha gördüm, aynen işaret parmaknan orta parmağın arasından başparmağın çıkarıldığı o ayıp işaret gibiydi. Dünyalılarnan alay eder gibi, uzaylılara bi mesaj verir gibi bi heykel yapmış başka bi ülke de. Bana sorarsan Andrüv uzaylı mı diye de bi önerge vermek lazım emme, şimdi onu vereceğimiz önergeye garıştırmayalım, ne me lazım öteki partinin adamlarının ufku o kadar da geniş olmayabilir, önerge red çıkabilir di mi Duralım. O konuyu bi dahaki önergeyle sunarız meclise. Şunun araştırmaları hele bi bitsin, stratejik önemi olan bi konu bu. Dur bakalım sen bi, hele dur bi...

New York'ta Beş Minare

2010-09-28T18:32:00.003+03:00

Porselen çıtladı.

2010-09-04T15:38:00.004+03:00

Temmuz'un sonları, Ağustos'a girmek üzereydik. Hava 213 derece. Ter akıyor insanın başından, kıçından. Hani öyle zamanlar. Bir de üzerine sağ ayak başparmak tırnağın etine batıyorsa al başına belâyı...

Sedef hastalarında sıkça görülen tırnak deformasyonları yüzünden özellikle sağ ayak başparmağımın bir tarafında neredeyse 180 dereceye varan bir dönüş vardı. Doktor bir arkadaşım "Gel, alıveriyim ben onu kökünden." dediğinde yutkunmuş ve vazgeçmiştim. Acıya katlanacaktım biraz.

Sonra kendi kendime dedim ki; Ulen bırakayım ben bu tırnağı uzasın. Nereye kadar yani? Uzayıp uzayıp çıkacak bir yerden işte. O zamanda ucundan kestirir, rahatlarım.

Böylece ellemedim uzun bir zaman.

Ağustos'a girerken, benim tırnak öyle bir hâl almıştı ki, görüntüsünü filme çekip, Pamuk Prenses'teki cadıya monte etseler değme special-effect'çiler "wowww" diyecek.

A.W.'ye "şimdi n'apçam" dedim. "Gideceksin bir kuaföre, pedikürcüye düzgünce kestireceksin, rahatlatır o seni." diye yanıtladı. Zaten tırnak öyle bir uzamış ki, hani pedikürcü yapamam derse bir sanayi sitesi bulmam lâzım diye düşünüyorum. Âlet edevat sıkıntısı olmasın.
"Lan yapma etme, ben hayatım boyunca pedikür yaptırmamış bir metro erkeği olaraktan, kimi bulurum, nasıl ederim." diye düşünüyorum.

Neyse efenim, günlerden bir gün, öğleden sonra saat 4 filân... İşlerimi tamamlamış eve dönüyorum arabayla.
Evin arka sokağında bir baktım; "Aaa... M. Kuaför." daha önce hiç dikkat etmemişim.
Zınk diye durdum ve indim.
Kıçımda bermuda şort, ayaklarımda topuklarına basılı, yumuşacık beyaz Converse'ler, ayıptır söylemesi. Hava hâlâ vıcık. Sanırım 208 dereceye düşmüş olmalı.

Kuaföre yaklaşırken şöyle bir bakındım, etrafta kim var kim yok diye.
Yandaki dükkanın kapısında iki tane hanzoseksüel aga muhabbet ediyorlar. Pedikür yaptıracağımı duymasalar iyi olur.
Kuaförün kapısında ise, heriflere 5-6 metre mesâfede iki kız oturuyor.
Birinin her hâlinden manikür-pedikür işlerine baktığı belli oluyor. Çünkü bayan kuaförlerinde çalışan kızların ortak bir saç biçimi ve rengi oluyor. Üstleri civciv sarı, dipler ise kuzgun siyah.
Yanındaki kız ise sanırım akşama bir düğün ya da organizasyona katılacağı için gelip saçını, makyajını yaptırmış, ayrılmadan önce kapıda civciv ile bir sigara molası vermiş bir abla. Yüzü porselen bebekler gibi. Sonradan camda okudum. "Porselen makyaj yapılır" diye.

Ben yanaştım bunların yanına ürkek ürkek.

"İyi günler, pidikür yapıyomusunus?" (Adamlar duymasın diye pedikürü kısık sesle ve çok zarif söyledim tabi.)

Civciv "Tabi yapıyorus. İsterseniz hemen geçin içeri." dedi.

-Yok ben şu anda işten geliyorum, müsait değilim. Yarın kaçta geleyim?

- Akşam 7 gibi bekleriz sizi...

-Yalnız bir sorun var. Bende sedef hastalığı ve tırnak deformasyonu var. Bir bakın isterseniz de ona göre karar verin.

Bunu söylediğim sırada tırnağımı görsün diye, ayağımı convers'ten çıkarırken, sıcaklığın ve terinde etkisi ile hafif gri renge dönüşmüş astar da ayakla beraber dışarı geldi.

Zaten bir garip cadı tırnağı, yanında astar, şort, ter, sıcak ve her türlü iğrençlik.

O anda iki şey oldu. Daha doğrusu birinden eminimde, diğerini sanki duymuş olabilirim.

Civciv, tırnakla tanıştığı anda çok ciddi bir travma geçirdi. ( Doktor alalım o tırnağı dediği sırada benim yutkunmam çok hafif kalır yani.) Öyle bir yutkundu ki gitti dedim kız...

Yandanda sanki bir porselen çatlama sesi duydum ama dediğim gibi emin değilim.

* * * *

Ertesi gün, akşam üzeri saat 18,35... A.W. eve geldi.
Kapıdan girer girmez bana baktı; "Hayırdır." dedi. "Nereye gidiyorsun böyle duşlar alınmış, giyinilmiş, saçlar jölelenmiş?"
-Arka sokaktaki kuaföre, pediküre...
-????

* * * *

Korktuğum gibi değilmiş olay. Biraz canım acıdı ama civciv çok rahatlattı gerçekten.
Üstelik, "Beyefendi, bu kadar büyütmenize gerek yok. Buraya öyle hanımlar geliyor ki, sizin bu sorununuz hiç kalır onların tırnaklarının yanında..." diyerek.
Kremler, ovmalar, masajlar, özel terlikler, civcivler... Hayat güzelmiş meğer.

Geçenlerde yine gittim.

Artık ayda bir kez pediküre gidiyorum.

Yaaa, işte böyle.

Görüşelim.

Tatil bitiyor.

2010-08-29T12:57:00.002+03:00

Şunun şurasında, yazın bitmesine bi'kaç gün kaldı. Kısmetse Eylül'de daha sık birlikte olacağımızı düşünüyorum. Az önce beş günlük hava durumuna baktım. 1 Eylül Çarşamba için 28 derece ve yağmurlu diyor. Bu bile yazı yazmak için yeterli...

Buluşmak üzere...

SAHTEKAR GENÇÇINARLAR

2010-07-25T02:44:00.004+03:00

Şu yaşıma geldim, her şeyin ve herkesin sahtesini, sahtekârını, yozunu, maskelisini gördüm de, çevreci kisvesi ardına gizlenen ve bu kadar ucuz sahtekârları ilk görüyorum. Olaya aymam ve şaşkınlığım öyle uzun sürdü ki buraya yazmakta bile tereddüt ettim epeyce.

Oysa biliyorsunuz ben daha önce bu blogda ne kadar ballı biri olduğumdan,cebime gelen mesajlardan öğrendiğim kadarı ile habire bedava check-up hakları, "KOL" saatleri kazandığımdan bile bahsetmiştim.Bana o mesajları gönderen numaralara dönsem bazı organlarıma geçecek "KOL" saatlerinin boyutundan korkardım hep ya, belki de şu uğradığım sahtekârlığın boyutunun küçüklüğü karşısında onlarınkinin büyüklüğüne saygı filan duyardım kimbilir. Keşke dönse miydim? O ayrı ama olay gününe dönelim biz en iyisi.

Yer bir ofis.
Zaman bundan tam olarak rakamla 10, yazıyla on ay önce.
İki adet kadın gelir, sekreteri aşar ve özel olarak görüşmek istediklerini söylerler. Kadınlardan biri genç-zayıf-uzun, diğeri kısa-şişko-yaşlıdır. Yaşlı olan sazı eline alır.Genç olan o sırada ofisi, duvarları, muhtemelen güvenlik kamerası var mıyı izlemektedir. Yaşlı olan, "GENÇ ÇINARLAR" adlı aylık bir dergi çıkarttıklarını, beher dergi bedelinin 5 (yazıyla beş) TL olduğunu, yıllık abonelik bedelinin 50 (yazıyla elli) TL olduğunu belirtir, abone olmanızı ister ve bir adet dergiyi önünüze uzatır.

Kuşe kağıda basılı bir adet "genç çınarlar" dergisidir önünüzde duran. Ay aman yazık, canımın içi çevreciler gibi masum ve sâfiyane duygularla, "tamam, olur, abone olalım, buyurunuz 50 (yazıyla elli) TL" diyerek parayı uzatırsınız. Karşılığında bir adet koçan uzatılır, abone bedeli şu, abone süresi bu, abone şu, imzalarsınız.
-İyigünler.
-İyigünler.

Aylar geçer ama bir adet dergi dahi gelmez adresinize. İmza attığınız karbonlu makbuz kopyasında başka, size verilen kartvizitte başka telefon numaraları olduğunu görür, arar, ancak, ikisinden de cevap alamazsınız. Kartvizitte mevcut "genccinarlar@gmail.com" adresine mail yazarak hakkınız olan 11 adet dergiyi istersiniz, ama karşı taraftan dergi de, ses de gelmez. Hadi dolandırıldım aman neyse önemi yok altı üstü 50 TL, 5 ini teslim edilen derginin ilk sayısına sayayım, kalan toplam kazık bedeli 45 TL diyeyim geçeyim gitsin dersiniz ama yine de aklınız almaz sadece 50 TL için bir adet kuşe kağıt dergi, bir adet makbuz koçanı ve bir adet kartvizit basılmış olduğunu, biri yaşlı diğeri iki genç personel çalıştırıldığını düşününce. Bunca zahmete değer miydi yoksa makbuza aldıkları imza ile daha büyük boyutlu bir başka dolandırma mı yapacaklar diye aylarca merakla beklersiniz. Sonunda ilk ya da son olmayabilirim, paylaşayım da başkaları ütülmesin diyip, buraya yazarsınız işte.

Siz siz olun, "genç çınarlar" adlı çevreci dergi bastıklarını, nükleer karşıtı olduklarını söyleyen biri genç-zayıf-uzun, diğeri yaşlı-şişko-kısa olan iki kadın -hatta yeryüzünde tek kaldığını iddia eden son panda bile- gelirse yanınıza, eğer para istiyorlarsa temkinli olun derim artık yazık ki...

SBS BİRİNCİSİLERİ BİZİM BLOGDAN

2010-07-22T02:34:00.003+03:00

Başarı bizim adımız.
SBS birincisileri, 2010'da da yine bizim blogdan çıktı. Biliyorsunuz daha önce burada deneme sınavları yapmış, okur ve yazar takımımızın seviyelerine bakmış, hepisinin de çok yüksek irtifalarda bulunduğunu tesbit etmiştik.
Sonunda o gün gelip de SBS sonuçları açıklandığında, gördük ki okur ve yazar takımımızın tamamı bizim bile tahminlerimizin üzerinde bir seviyede, hepisi SBS' nin her dalında, sınıfında, branşında, en bi birinci olmuş.
....
Orda, burda, şurda SBS birincisi bizim dersaneden çıktı gibisinden iddiaları kat'iyen kabul etmiyor ve SBS 2010' un esasss, en bi hakikiii en bi birincisini gururla açıklıyoruz;
A.W.
Kendisi bu bloğun direktörünün eşi olup, blog direktörü ile yakın münasebetinin tamamen tesadüf olduğunu, bu durumun SBS birincisileriliği ile bir ilgisinin bulunmadığını da ayrıca belirtmek istiyoruz.

Çocuğunuzun 2011 yılının SBS birincisi olacağını garanti ediyor, kayıtlarımız dolmadan bloğumuza kaydını yaptırmanızı tavsiye ediyoruz.
Neden derseniz aynı sınavda BAŞAK, ALİZAFERSAPCİ, GULTEİNEN ENKELİNİ, ABİ, VLADİMİR, GÜLÇİN, İÇİMDENGELDİĞİGİBİ, 7.ODA, HEP, İNCREDO'da birinci oldu.
Evvet! Oldu tabii. Allahın işi işte.

Neden sizin çocuğunuz da bi dahaki sınavda birinci olmasın ki? O'nun başı daha bu yaşta kel mi?
Böyle bi başarı için paraya kıyılmaz mı? Di mi?
.....
Kavramların , niteliklerin, niceliklerin de ötesi bir yer var ki orası bizim memlekette bir yerde olmalı. Arabamla katettiğim 750x2 kilometrelik güzergahta yer alan her güzide ilçemizin ve ilimizin cadde boylarındaki reklam panolarında, her dersanenin iddiası oydu ki, SBS birincisi onların dersaneden çıkmış idi.

Belki de haklılardı. Çünkü matematik, mantık, felsefe, bilim, her kim ne der ise desin, "Birinci" birden çok çok fazla sayıda olabilir idi çünkü burası "orası" idi.
....
Not: Kayıtlarımız devam etmektedir :)

iddia ve kifayet üzerine

2010-07-16T01:22:00.003+03:00

Kimsenin önünü kesmeyi sevmem. Sevsem sünnetçi filan olurdum. Hele gençleri öyle çok seviyorum ki. Kimse yaşlandı da gençlerin önünü kesiyo filan demeye kalkmasın benim için.
Ama şu yaşımdayım, şurada -ki site bile değil altı üstü bir blogda- konuk yazar olarak bu bloğa bir şekilde yolu düşenlerin karşısında bir yazı yazarken, yayına sokarken, sonrasında yazdığımı okurken bile yüreğim titriyor, aman bir cahillik , bir ukalâlık, bir haddini bilmezlik yapmış olabilir miyim diye, Ödüm patlıyor.

Doğal olarak, çağın tartışmasız iletişim aracı olan herhangi bir televizyon kanalında program yapan kişilerden de yaşlı olsun, genç olsun aynı özeni, aynı saygıyı bekliyorum. Görmediğime tanık olduğumda da hesabını soruyorum, elbet hakkımdır, hakkımızdır.
Yaşı kemale erenler daha az düşüyorlar böyle hatalara elbet. Çok erken olduğunun farkına bile varmadan "Ben artık oldum" diyen gençlerde ise sıkça rastlıyoruz bu iddiacılığa.

İztv diye bi kanal var. Bu kanalda program yapan bi de kızcağız var. Işıl Bayraktar' mış adı. Göcek-Fethiye arası ege turu ile ilgili bir bölümüne rastgeldim "gezi rehberi" adlı programının.

Bir ara söz döndü dolaştı geldi, 1950 lerde Cevat Şakir öncülüğünde "macera" adlı tekne ile yapılan ilk mavi yolculuk seyahatine. Sabahattin Eyüboğlu, Azra Erhat, Mina Urgan ve daha önemli başka isimlerin bir araya gelip mavi yolculuk yaptığı o ilk seferinde, tekneye konan martı olmaya bile razı olduğunu iddia etti kızımız.

İlgimi çekti, izledim sonuna kadar.
Özellikle baktım program sonunda yapımcı kim, metin yazarı kim,
sunan kim diye.

Teknenin aşçısının yaptığı salataların tadına bakıyomuşcasına, aslında hiç de seksî olmadığı halde denizin tadına bakıyo gibi filan bikini ile resim de vermiş -bana sorarsanız göz renginin ela olmasından başkaca bir fiziksel güzellliği olmayan bu vasat- kızcağızmış metin yazarı da programın.

Ama benim derdim bu değil. Debelenmiş epeyce, gezdiği yerlerin tarihsel-doğal yapısı hakkında bilgi edinip, izleyiciye sunmak için. Program her şey iyi güzelmiş de, bir de o genç yaşına bakmadan metinlerde eski Türkçeyi kullanma merakı olmasaymış.

Herhalde O da istemezdi, Göcek civarı bir yerde bir lokantada yemek yediği an çevreyi tasvir ederken;
"manzara ise kifayetsiz" demeyi.

Herhalde O ' da bilmezdi kendi dilini kullanmakta bu kadar iddialı ama sakar
tavrı ile "macera" adlı o teknede değil martı, sivrisinek bile olamayacağını.

Herhalde O' da bilmezdi
"şarkıların bu kadar güzel
kelimelerinse kifayetsiz olduğunu,
bu derde düşmeden önce"

YENGENİZİN SELAMI VAR

2010-07-04T03:32:00.004+03:00

Bir önceki (onbirinci marifet) yazımı okuyan eşim çok kızdı bana. Arabamızın arka tekerine işeyebilmemizden bi farkı yokmuş karayollarına "sarı şişeler" serpiştirme marifetimizin.
Beni mutfağa çağırıp pet şişelerle yapılabilecek gerçek onbirinci marifeti görmemi istedi. Baktım; O da sarı şişeler yapmış pet şişelerle.
Ama onunkiler farklı. Sarının turuncuya, hatta kızıla çalan tonlarını yapabilmiş.
O, kızartmada ve yemeklerde kullandığı yağları biriktirmiş pet şişelere meğer.
Biriktirdiği atık yağ miktarı beş litreyi bulduğunda, 4442845 numaralı alo atık yağ hattını arayıp,yeraltı sularının kirlenmesine,deniz analarının çoğalmasına engel olmaktan tutun da, ucuz biyoyakıt üretimine katkıda bulunmaya kadar bir sürü marifeti gerçekleştirecekmiş bu pet şişelerle.
Utandım.
Sözümü de geri aldım.
Tamam, kabul. Kadınlar bizden daha marifetliymiş kardeşim.

Keşke herkes GOOGLE kadar zeki ve anlayışlı olsa

2010-06-30T01:20:00.006+03:00

Googılı seviyorum.
Gugıl diye mi söz etmeliyim bilmiyorum ama ben onu öylece, içimden geldiği gibi ifade etmeyi seviyorum.Gugıl diyince sanki yabancılaşıveriyor güzelim deniz fenerim. Yok canım, deniz feneri lafını duyunca hiç tüyleriniz diken diken olmasın. Deniz feneri denizciler için yaşamsal önem taşıyan yol göstericilerdir. Bakmayın siz çıkarlar uğruna güzelim ismin/kavramın ırzına geçilmiş olmasına.
İnternet biz kullanıcılar için uçsuz bucaksız bir okyanus ise, Googıl da bizi en yakın ve aradığımız kara parçasına taşıyan tartışmasız deniz fenerimiz değil mi? Sanal alemde insana yolunu gösteren, neyi aradığını üç beş harf ile şıp diye anlayıp, aradığı ile en kısa sürede buluşturan böylesi bir klavuz, aradığının eğrisini de doğrusunu da gösteren böylesi bir dost olması inanılmaz bir nimet.
Peki ya gerçek hayatta böyle dostlarımız olsa nasıl olurdu?
Leb demeden leblebiyi anlayan kaç insan var hayatınızda?
Eğrisi ile doğrusu ile aklınızdan geçeni her yönüyle değerlendirmenizi sağlayacak seçenekleri önünüze serecek kadar samimi, iyi niyetli, açık ve yalansız kaç insan var sahi çevrenizde?
Bu bloğa googıldan gelen kazazede okurlar da, bu bloğu düzenli olarak takip eden blog sahibi okurlar da ne demek istediğimi iyi biliyorlar aslında. Ne kadar ilgilenmiyorum desek de, blog sayaçları ile bloğa gelen okurların nereden, hangi referanslar ile geldiğine bakıp, googıldaki aramalara zaman zaman gülümsemiyor muyuz? Hatta bir ara bloglara googıl aramalarından gelen okurların anahtar sözcükleri ile dalga geçme modası bile vardı, biliyoruz. Eğlenceli idi şüphesiz.
Ne olursa olsun, googıla tapıyorum. Buyursunlar benim anahtar sözcüklerim ile de doya doya dalga geçsinler hiç önemi yok. Ben o anahtar sözcükleri ardı ardına sıraladığımda karşımdaki ne demek istediğimi anlıyor ya, bu bana yetiyor ve artıyor.
Daha bu akşam "afganistan film okumak isteyen küçük kız" sözcüklerimle bir türlü hatırlayamadığım o harika filmin adını, yönetmenini vesairesini önüme serdi, eksik olmasın. Sahi ne güzel bi filmdi o. Cnbcede benim rastladığım kadarı ile iki kez gösterildi ama, siz rastlamadı iseniz lütfen bulup izleyin bu arada sözü edilmişken. Ne diyordu Orhan Veli; onu da sonra anlatırım. Ya da anlatmayayım, siz googılım olup anlayın ne demek istediğimi mesela.

Ah keşke yaşamımızın her alanında karşılaştığımız herkes googıl kadar anlayışlı olsa...

Hayat ne güzel olurdu...Belki evliler boşanmaz, savaşlar bile biterdi kimbilir, ha?

ONBİRİNCİ MARİFET

2010-06-26T03:20:00.002+03:00

Erkekler kadınlardan üstündür efendim. Hiç boşuna aksini ispata uğraşmayın. Bakınız siz pet şişeler ile kuşlara yemlikti, bozuk para cüzdanıydı, kapı süsüydü, kelebekti, şekerlikti, "yok artık çalışması" idi derken 10 marifet yapabilirsiniz ama asıl "yok artık" denilecek onbirinci marifeti asla yapamazsınız.
Onu ancak ve ancak biz yaparız.
Ne mi o?
Bizler boyaydı, fırçaydı, silikon tabancasıydı, şuydu buydu başkaca hiç bir malzemeye ihtiyaç duymaksızın sadece ve sadece Pet şişe ile "Pet Çişe" yaparız.
Fotoğrafını çekip bloglara filan koymaya da gereksinimimiz yok bizim. Biz bu sanatı şehirlerarası yollarda yaklaşık 20 kilometrede bir eser bırakmak suretiyle açık hava
sergilerinde sergileriz. Sergimize kaç kişi geldi gibi bir sorunumuz da olmaz üstelik. El mahkûm karayollarında seyahat edenler eserlerimizi ziyaret ederler. Eserlerin altına imza atmamıza da gerek kalmaz, erkek milletinin eseri olduğu bir bakışta anlaşılıverir.
Şimdi söyleyin bakalım, kim daha üstün marifetliymiş:))

Show must go on

2010-06-24T02:47:00.006+03:00

Fıkralarla ilgili ne düşünürsünüz bilmem. Bana sorarsanız çok ciddi darb-ı meseller içeren fıkralar vardır. Cindy Crawford ile Asım' ın fıkrasında olduğu gibi:
Cindy Crawford ve Asım bir gemi kazası neticesinde ıssız adaya düşerler. Ne yapsınlar can sıkıntısından sabah akşam birlikte olurlar. Ancak bir süre sonra Asım durumdan zevk almamaya başlar. Cindy çıldırır. Asım'a ne olduğunu sorar, ne isterse yapabileceğini söyler. Her türlü fantaziyle ve herşeyiyle emrine âmade olduğunu, nerede hata yaptıysa düzeltmeye çalışacağını anlatır. Asım inatla Cindy'ye 'istediğim şeyi yapabilmen mümkün değil' der. Cindy çaresizlik içinde ısrar eder ve herşeyi göze aldığını söyler. Asım en sonunda 'Bir denemeye' karar verir. Önce Cindy'nin saçlarını kısacık keser. Sonra üstünü örtecek biçimde ceketini giydirir. Kestiği saçlardan bıyık yapar. Cindy, ne olduğunu anlamaya çalışırken Asım onu mümkün olduğu kadar erkeğe benzettikten sonra akşam olunca sahile gelmesini söyler. Akşam olur ve Cindy erkek kılığında sahile gelir bakar ki Asım mukellef bir rakı sofrası hazırlamış ve masayı mezelerle doldurmuştur. Asım ve Cindy masaya otururlar ve Asım elini kanka modunda Cind'nin omzuna koyar ve şöyle der:
-Ulan Kazım bir aydır kiminle sevişiyorum söylesem inanmazsın.
........

Asım'a başkaları ile paylaşmadıkça, tek başına Cindy' i götürmek eylemi asla yetmeyecektir.
Fıkrayı duyduğumdan beri anlamlı bulur iken, facebook fenomeni ile (tamamen bireysel-bilimsel yaklaşımım çerçevesinde) birebir örtüşmesi neticesinde, bu fıkra insana bakış-görüş açımı anlatan en pratik ifade biçimim de oldu.
Solak ya da sağak olmanıza göre değişen kadraja uygun açılardan, cep telefonu kamerası ile kaydedilmemiş ve facebookta paylaşılmamış ise:
Ne kadar güzel olursanız olun, güzelliğiniz güzellik,
Ne kadar yüksek bir dağa tırmanırsanız tırmanın, tırmandığınız yükseklik,
Ne kadar uzağa giderseniz gidin, gittiğiniz uzaklık ,
Ne kadar derine dalarsanız dalın, daldığınız derinlik
yeterli ve anlamlı olmayacaktır.
Yakın zamanda Almanya' dan aşık olduğu İstanbul' a izine gelen, aylardır görmediği çocuğu ile geçirebileceği sınırlı saatlerini fotoroman tekniği ile resimleyen, istanbul fonunda çektiği fotoğrafları günü gününe facebookta yayınlayan, fotoğraflarda dolgun dudaklı ve iyi görüntü vereceğim derken, biricik çocuğunun yüzündeki o çaresiz ifadeyi görmekten aciz kalan bir "insan"ı gözlediğimden beri cindy ile asımın hikayesi acı da verir oldu ya, karıştırmayalım.
Şimdi, sevgili Gulteinen Enkeline' in bloğunda yerinde olarak sorduğu soruya, buradan yine bir soruyla eşlik etmek istiyorum:
Sizce de artık sadece ve sadece nasıl görüntü verdiğimiz ile ilgili değil miyiz? Sizce de artık facebookta paylaşmak için yaşamıyor muyuz? Sizce de artık bazı şeyleri sırf sergilemek adına yapmıyor muyuz-(lar mı)?
"Show must go on"...mu?
Peki, nereye ve ne zamana kadar?
Ya bir gün biz şowumuzu sergileyedururken, üzerinde şow yapacağımız sahne de kalmazsa ne olacak ?

F.A. anısına...

2010-05-18T14:22:00.004+03:00

Bu bloğu uzaktan takip eden, bayram ve yılbaşı gibi özel günlerde mutlaka arayan vefakâr bir çocukluk arkadaşımın, İstanbul'da 3 Mart'ta intihar ettiğini öğreneli yaklaşık bir buçuk ay oldu.
"İyi haberlerini oradan alıyorum. Seni izliyorum. İmreniyorum." derdi zaman zaman...

İnsan dertleri içinde boğulan ve en sonunda kendi kafasına sıkma raddesine gelen bir dostunun, bu blogta yazılanları okuduğunda ne düşündüğünü merak ediyor.

Ben burada çok dertli, tasalı şeyler yazmazdım. Daha ziyade hayatın gırgır taraflarını anlatan şeyler karalardım.
Peki dışarıdan bakan bir göz, benim satırlarımı okuduğunda "O-hooo, bir sürü problemini çözmüş bu adam." diye görüyorsa ( ki yanılıyor), onu intihara sürükleyen sebeplerin arasında minicikte olsa burada yazılanların payı olmuyor mu?

Çok sıkıldım bunu düşünerek...

Yazamıyorum.

Vay annassını...

2010-04-26T08:58:00.004+03:00

Geçen gün radyoda, bir istatistik-araştırma sonucunu dinlerken yaşları 10-20 arasındaki gençlerin erkek kısmının günlük ortalama attığı sms adedinin 40, kız kısmının ise 80 olduğunu duyduğumda memleket gençliğinin ne kadar müthiş bir yerde olduğunu düşünmekten kendimi alıkoyabildiğim zamanlarda Sinan Çetin'in sayesinde, Doğuş Çay içmeyen Anadolu insanının doğruyu bilmediğini ve dâhi Tasavvuf ehillerinin de göründükleri gibi olmadıklarını, ya da oldukları gibi görünmediklerini düşünür oldum.
Doğuş Çay içmeyen Mevlevî'nin dönmeye bile hakkı yoktur.

Babaanne ve Uskumru ve Robot

2010-04-16T11:43:00.001+03:00

Bundan iki üç ay evvel, bir e-mail aldım. Son derece kibar yazılmış bir rica idi.
Ailesinin Girit adası kökenli olduğunu, babaannesinin Ringa balığına özlem duyduğunu, daha önce bu balığı getirtmek için Yunanistan'a gidenlere ricalarda bulunulduğunu, ancak son zamanlarda ya pahalı veya yok dendiği için edinemediklerini, internette araştırma yaparken bize ulaştığını anlatan, elimizde olup olmadığını, eğer var ise fiyatını soran, tahminimce benim büyük kız yaşlarında bir kız toruna aitti satırlar.

Ringa veya kimisine göre Renga, zaman zaman bizimde sattığımız ve ne zaman istesek bulabildiğimiz bir üründü gerçekten. Ancak kız, bir kaç tane alacağı için, bunu bana gelecek olan bir siparişin içine koyduracağımı, geldiğinde kendisine haber vereceğimi ve ulaştıracağımı anlattım.

Birkaç gün sonra, sipariş verirken "Ringa'da atın kolilerin içine bir kaç tane." dediğimde, "iki üç aydır Ringa yok." yanıtını aldım. İçimden "Ulen amma kısmetsiz torun ve babaanneymiş." diye de düşündüm hani.

Kıza bir e-mail attım. Şu anda Ringa'da bir sıkıntı olduğunu, takip ettiğimi, bulduğum ilk anda haber vereceğimi filân anlattım.
Üzerinden hayli bir zaman geçtikten sonra kızdan bir e-mail daha geldi. Babaannesinin kolyoz balığı sorduğundan bahsediyordu. Egeliler bilir, kolyoz, bizim çakma uskumruya verdiğimiz isimdir. Birbirlerine benzerler. Balıktan anlamayan ikisini birbirinden ayırmakta zorlanır.

Kıza karşı, daha önce Ringa işini çözemediğim için eziklik hissediyordum.
Bir e-mail daha attım ve telefonunu istedim. Gönderdi.
Aradım, yaşlı bir kadın sesi vardı karşımda. Kızı sordum. Babaanne bir takım suallerden sonra kızı çağırdı telefona. Kendimi tanıttım, özür diledim. Adreslerini verirlerse kendilerine Kolyos yerine çok daha değerli olan Uskumru Füme bırakacağımı ve bunun bir hediye olduğunu anlattım.
Kız adresi verdi. Bir kaç saat sonra Alaybey'in dar sokaklarından birinde bir kaç katlı eski denebilecek bir binanın önünde durduğumda, giriş katının açık penceresindeki tül perdenin ardında hayli yaşlı, dişleri dökülmüş bir teyze gördüm.

Babaanneydi o.

Uskumru füme paketini verirken, nasıl keseceğini, üzerine ne koyabileceğini filân anlattım. Teşekkür etti babaanne. Bastım, gittim.

Sonra kızın evde olduğunu hissettiğimi hissettim.

Yanlış bile hissetsem, bir e-mail atarak teşekkür etmesi gerektiğini düşündüm.
Yapmadı.
Babaannesinin canı bir şey çektiğinde bir daha yazacak mı bakalım.

* * * *

Reklamda ağzından emziği düşen bebenin emziğini ağzına tıkan robotu, mâzallah, uyandığımda karşımda görsem altıma ederim.
Ayrıca kadının gecelikle havalı havalı yürürken yüzüne takındığı ifade, o robotun varlığını bildiğini, hattâ çok yakın bir ilişki içinde olabilecekleri fikrini düşürüyor insanın aklına.
Adam hâlâ mışıl mışıl uyuyo.
Uyu sen, uyu. Robocop götürüyo işi...

COUPABLE

2010-04-14T00:10:00.003+03:00

" Coupable; askerlik aylarımı karartan, ruhumu deşen, gece koğuşta başımın içinde durmadan çalan, en az kalk borusu kadar kötü ve korkunç bir deneyimdi benim için. izah edeyim. askerliğim boyunca dört ay bir subay restoranında kasiyerlik yaptım. yemek salonunda eskiden kalma bir yemek müziği cd'si vardı. anılar 9 ile ortak bir sürü şarkısı olan greatest hits tadında karışık ve muhtemelen sonradan yapma bir albüm. albümün ilk şarkısı; adını sonradan mekteb-i sultani mezunu bir asteğmenden öğrendiğim jean francois michael'e ait coupable idi.

tabii biz bunu ilk önceleri " fondante, fantadne, kağpa, kudeta, kumpanya, kandane" şeklinde duyuyorduk. sonlara doğru hafiften bir "kopable" noktasına geldik. şanssızlığım şuydu: salon sabah kahvaltısında bir saat, öğle yemeğinde bir buçuk saat açıktı. albüm sabah bir kere tur atıyor, öğlen ise bir buçuk tur attığı için, coupable iki kere çalıyordu. yani günde 3 kere dinliyordum. bu haftada 15, ayda 60, dört ayda 240 kere yapıyor. ikinci bir emir gelmediği için değiştiremiyorduk. yemek yiyen rütbelilerin kulakları muhtemelen yalama olduğu için onlar duymuyordu. ilkokul mezunu ve garsonluk yapan erler şarkıyı temiz bir fransızcayla ezbere söylüyorlardı. bense her geçen gün biraz daha çöküyordum.

o günlerde karşıma değil jean francois michael; victor hugo, tigana, sartre, fabien barthez veya roland barthes... kim çıkarsa allah yarattı demeyip dalabilirdim. hatta bir ara net bir şekilde, küfür babında francois mitterrand'dan girip, jean baudrillard'dan çıktığımı hatırlıyorum...

neyse efendim, ben tezkere alınca, bir bayram havası yaşadım. sivil hayatta bir sürü güzel şeye kavuşacaktım; ve bu şarkıdan kurtulacaktım. lakin öyle olmadı. bir süre sonra kulaklarım bu şarkıyı arar oldu. meğer müptela olmuşum. sordum soruşturdum, buldum buluşturdum. limewire'lere çaput bağlayıp, kazaa'lara adaklar adadım. ve şarkı bulundu.

şimdi günaşırı dinlemezsem kendime gelemiyorum. sayesinde fransızcam da gelişti. baccalauréat derecem ise yolda."

Bu yazı ekşisözlük yazarlarından İtaatsiz' e ait bir yazıdır. Bu akşam şarkıyı özleyip internette aramalarım sırasında karşıma çıktı. Böylesi güldüren askerlik anısı az bulunur. Paylaş seçeneği (gerçi facebook vs. var, blogspot yoktu ama) olması dolayısıyla buraya aldım. Ben okurken kahkahalarla güldüm, umarım siz de okurken aynı keyfi alırsınız:) Hele ilkokul mezunu garson erlerin şarkıyı temiz bir fransızcayla söylüyor olmalarına gülmekten öldüm. Sağolasın itaatsiz:))

Nekahat notları

2010-04-08T01:52:00.002+03:00

Defalarca söyledim bizim hanıma. Hayvan beslemek iyidir ama; bu dünyada. Dokuz tahta altına şişman biri olarak gidip de etinle dötünle böcekleri daha fazla besleyeceğine, şimdi biraz az ye de tabağından artanlarla hayattayken börtüyü böceği besle diye ama dinletemedim. Hayır Hak vaki olup da yerçekimine teslim olduğun gün yatacağın yere kendi ayağınla gidebilecek olsan iyi de, insanoğluna muhtaçsın seni taşısın diye di mi? Hani teşvik var tamam cenaze taşıyanın sevabı büyük diye ama yani biraz da taşıyanları düşünmek lazım.

Gün diye bişey tutturmuşsun konuyla komşuyla, neymiş 3 çeşit tuzlu, 3 çeşit tatlı yapmayanı kınıyolarmış efendim. Toplaşıp memleket meselelerini konuşsanız eyvallah da, benim herif şunu şöyle sever bunu böyle sever diye günahımı alıyosun akşama kadar. Hayır umurunda olsa bari yani neyi nasıl sevdiğim. Küllî iftira. Akşama kadar binlerce kalori değerinde karbonhidratı lüpleyip sonra elli gramlık kremden, otuz tabletlik haptan medet ummanın ne manası var?

Geçirdiğim operasyon sonrası nekahat dönemimde evde üçümüz başbaşa kaldık ya; televizyon-karım ve ben. Ne cehennem azabıymış gündüz kuşağı televizyon seyretmek meğer. Ya evlendirme bürosu programlar, ya yemek programları. Bi de üçübiraradaestetikameliyat tanıtımları. Eskinin TRT' sinin süneli, keneli programları bile bunlardan bin kere daha hayırlıymış valla.

E tabi bizim hanım akşama kadar beynimi didikliyo, ben bekarken böyle miydim sana çocuk doğurucam diye bu hallere düştüm, öde diyetini diye. Yahu damak tadın için ben diyet ödeyeceğime sen azıcık diyet yapsan daha iyi diil mi? I-ııh! Evliliğin başında beşi biyerde altın isteyen hatun, evliliğin ortalarında beşi biyerde estetik ameliyat ister oldu. " Bana armut kron al bak şööle kilo verdiriyomuş, recene krem al bak çatlaklarımı geçircekmiş, fiyofinera al bak nasıl da inceltiyomuş. Yahu sen şu fiyofinerayı tanıtan kadının cüssesine baksana, kadın pınarın başında oturuyo, kendisi kullanıp da incelse ya, akıl var mantık var dedim dinletemedim.

Hanımın ısrarları canıma tak dedi, dedim bir araştırayım aslı varsa alayım şu mucizelerden birini bizim hanıma, O da mutlu olsun ben de. Açtım interneti, danıştım google babaya. Google baba beni bi siteye yönlendirdi. Sitenin tüm yetkililerinden özür diliyorum, lütfen özelimize saygı gösterin, "erkekler" üye olmayın filan diyodu ama umursamadım, "kadınlar kulübü" ne üye oldum. Aman ne iyi etmişim. Bu sitede bazı kızkardeşler televizyonda Seda' nın ağzından çıkan sedayı acilen deneyip, yarar görüp görmediklerini bu forumda paylaşıyorlar ve aylar, bazen yıllar süren görüş alışverişi sonunda her ürün hakkında nihaî karara varıyorlar ve böylece diğer kızkardeşleri gereksiz para, zaman ve umut israfından kurtarıyorlar. Hay gözünüzün yağını yiyim. Verdim şifreyi ve kullanıcı adını bizim hanıma okudu, yazıştı, yatıştı. Şimdi ben de rahatım, O da. Oh be!

Yaşasın kadınlar kulübü ayol :)

Bizim Takım

2010-03-31T09:54:00.003+03:00

The Notebook

2010-03-27T14:10:00.003+02:00

İzlediğim en iyi aşk filmlerinden biriydi. İzlemeyenlere kesin öneri...

the mask and mirror

2010-03-22T10:52:00.006+02:00

"Bütün maskeler yüzde kuruma işlemine dayanır ve “yıkanan” ve "soyulan” olmak üzere ikiye ayrılır. Suyla çıkarılanlar yüzü daha iyi temizlerler. Çoğunda kil, kum türü bir madde olan silikon bulunur. Bunlar yağı, kiri emerler. Bazı maskelerde de sakızlar, proteinler vardır. Bunlar bir yapışkan etkisiyle çıkarıldıkları zaman, cilt üstündeki kiri ve bazı ölü hücreleri de beraberlerinde götürürler. Bu tip maskeler yıkananlar kadar iyi temizleyici değillerse de aynı derecede iyi canlandırıcıdırlar. Ne tipte maskeyi, ne kadar sıklıkla uygulayacağınız ise tamamen cildinizin cinsine bağlıdır. "

Bu paragraf kelimesi kelimesine kadınlara yönelik cilt bakımı ile ilgili sitelerden alıntıdır. Güzellik uzmanlarınca elbette anlamlıdır.

Fakat aynı paragrafı sosyo-psiko-politiko falan filân kapısından bakarak okuduğumuzda daha da anlamlıdır. Bu kapılardan bakıldığında çıkan maske ile beraber gidenin, kir ve ölü deri değil de kişiliğimizden kopan parçalar olduğunu göz önünde bulundurmak gerekir.

Çıplak dolaşmak ancak masaldaki gibi, öyle de giyinik olduğu inancını taşıyan krala mahsus bir cesaret ister belki. Belki bu yüzden maskenin biri çıkarılır diğeri takılır. Her defasında takıla çıkarıla maskelerle beraber kopan parçacıklar zaman içerisinde öyle bir boyuta gelir ki yüzsüz olma durumu ortaya çıkar. Öyle ki bu durumda maskesiz dolaşma şansı sıfıra iner.

Bir garip girdaptır belki ama;

Ne demiş uzman; " ne tipte maskeyi, ne kadar sıklıkta uygulayacağınız tamamen cildinizin cinsine bağlıdır."

The Mask and Mirror - Lorena Mckennitt

?

2010-03-18T03:25:00.001+02:00

Hangi aklı başında kadın sabah 8,30'da bir ulusal tv kanalına e-mail çekerek, "lütfen hava durumunu E.Y. okusun." diye istekte bulunur?
Hava durumu sunucusu bundan hoşnut olmuş seksi sesiyle, "Yükseldikçe nemlenme artıyor." dediğinde kadının durumu (hava bazında) ne olabilir? Valla merak ettim.

Yuh yaaa... :))))

2010-03-17T15:44:00.000+02:00

2 Foto...

2010-03-16T11:56:00.008+02:00

"Küstahlık nedir, ne değildir?" konulu bir yazı yazıp canımı/zı sıkmak istemiyorum.
Bunun yerine sizlere geçtiğimiz günlerde, bizim evin civarında çektiğim iki fotoğraf göstericem.

Akrobasi (Resmi tıklayıp büyütün. Akrobatı o zaman görebilirsiniz. Teşekkürler İGG .:))

Küreselleşme

Dumanlı Kalabalık...

2010-03-05T09:23:00.002+02:00

Dumanlı Kalabalık

Dumanlı bir kalabalıktır hayat kimi zaman.

Seyredilense gelip geçen o hayatın ta kendisidir,

Dumanların arasından...

Not: Geleneksel Selçuk Deve güreşlerinin kendinden geçmiş izleyicileri... mangal, rakı, güreş ve develerin müptelaları...

The Life of David Gale

2010-02-27T08:15:00.004+02:00

Ekşi sözlükten alıntı;

gelmiş geçmiş en iyi "üniversitede ders anlatımı" sahnelerinden bir bu filmdedir.
gelmiş geçmiş en iyi "münazara" sahnelerinden biri bu filmdedir.
gelmiş geçmiş en iyi "tahrik edici sevişme" sahnelerinden biri bu filmdedir.
gelmiş geçmiş en iyi "anlamlı sevişme" sahnelerinden biri bu filmdedir.
gelmiş geçmiş en iyi "oyunculuk"lardan biri bu filmdedir. (bkz: kevin spacey)
gelmiş geçmiş en iyi "vurucu son"a sahip filmlerden biridir.

az bile söylemiş sayın alieyi.

izlenmesi gerek...

Abinci Şifresi - Abinci Code

2010-02-22T10:39:00.002+02:00

Size iki sorum var.

1- Misal Ali Kırca gibi, genellikle belli bir kalitenin üzerinde olduğu düşünülen haber sunucuları, televizyonlarda kskgbd (*) dizilerini seyrederek etkilenip "sevgilimi kaybettim, beni aldattı." diye zarıl zurul ağlayan 6 yaşındaki kız çocuklarına rağmen, ana haber bülteninde arka plânda "Bihter'le Behlül düzüştü." yazısının önünde, bunu günün ya da haftanın en önemli olaylarından biri olarak prime-time haber bültenlerinde anlattıkları zamanlarda,
gece yastığa baş koyduklarında ne yaptıklarını ya da ne yapmadıklarını hiç düşünürler mi?

2- Diyelim ki internet bankacılığı şifren dtz8053.
Sanal klavyeyi tıkladın ve açıldı. Şifreni yazacaksın... Aaaa... Bir bakıyorsun ki, her defasında karıştırılarak çıkmasına rağmen bu kez harfler bölümünde dtz alt alta ve sayılar bölümünde de 8053 alt alta çıkmış.

Matematiksel olarak bunun olma ihtimalinin kaç milyarda bir olabileceğini hesaplayacak bir deha varsa aramızda, kendisine istediği bir Dan Brown kitabını armağan edeceğimi açıklıyorum.

(*) Kimin eli kimin cebinde belli değil'in ayıp halinin kısaltılmışı...

Not: Bu iki soru ile yine bir ay ara vereceğimi düşünenler olabilir. Valla yanıtı bende bilmiyorum. Yazacağım onlarca şey var kafamda ama bazen vaktim bazen keyfim olmuyor.
Bir de ara ara öküzler çıkıyor. Can sıkıyor.

Yaya geçidinden karşıya geçerken bile ne kadar yalnızlık çekiyomuşuz da haberimiz yokmuş.

2010-02-14T02:27:00.004+02:00

Aga karşıya geçiyon. Zır trafik akıyo aha da sağından solundan.
Bi nevi ölüm tehlikesiyle karşı karşıyasın yani. Bi zahmet bırak mesaj yazmayı, telefonla konuşmayı. Önce sola, sonra sağa, sonra bi daha sola bak, araba yoksa koşmadan ama hızlıca geç karşıya di mi? Koy cebine nanoteknoloji ürünü cep telefonunu, yoksa koyacak bi tarafına demir-çelik endüstrisi .

Hani "banane banane araba dikkat etsin." diye bişey yok ki. Sen dikkat edicen trafikteki akan araçlara. Burası europa değil ki güzelim. Öyle araçlar yayalara yol verir, züttürü zoypak- gaydırı guppak europai kurallar yürürlükte diil ki? İnatlaşmanın sonunda arabaya hiç bişey olmaz en fazla tamponda az bi çökme, kırık bi far filan. İki gün sanayiye bırakınca gıcırından yapıverir ustası.

Ya senin kemiciklerin ve bilumum iç organlarının hali nic' olur hiç düşündün mü? Yüzde 75' i su olan vücudunda su boruları patlamaz mı, o patlayan su borularından suların akmaz mı bre pehlivan! Hangi usta yapıvericek senin kırık çıkıklarını hiç düşündün mü? En iyi ihtimali düşünsek bile, protezdi şuydu buydu kaça patlar sana, bünyen hangi maddeyi daha kolay kabul eder haberin var mı? Biliyo musun Titanyumun gramını kaça satıyolar ? Gram fiyatını geçtik, tasarımdı, el yapımıydı derken ne fiyat çekiyolar, haberin var mı?

Azıcık bilgi.

2010-02-06T19:38:00.003+02:00

Geçtiğimiz salı günü, A.W. tam narkoz ile burun deviasyon operasyonu geçirdi.
Nefes almakta zorlanıyordu ve migreni vardı. Doktorlar bu operasyon sonrasında kendisini yeniden doğmuş gibi hissedeceğini söyleyerek ikna etmişlerdi bizi.
Çünkü işlemin, ağrılı, sancılı bir iyileşme süreci olduğunu biliyorduk.
Gerçekten öyleymiş.

Zor günler geçirdi A.W.

Zaman zaman kendi kendine ağlarken yakaladığım zamanlar oldu onu.

Ama iyileşiyor.

İyiye gidiyor herşey.

Sevgiler hepinize.

yanlış adres...

2010-02-06T19:36:00.002+02:00

Ağıt

2010-01-29T19:41:00.002+02:00

KARŞIYAKA'DA BiR PARKA EROL ATAR ADININ VERİLMESİNİ İSTiiiiYORUZ.

2010-01-26T15:24:00.002+02:00

Bizim ilçe birbirine girdi.
Erol Atar var, bir abi.
Bir de Cevat Durak var.
Biri fotoğrafçı, diğeri belediyeci.

Cevat abi, durdu, durdu, "Ben Erol abinin adını bir parka vericem." dedi.
Kendisi, bunun nedenini soran vatandaşlara gönderdiği cevâbî yazısında da belirttiği gibi,
Erol Atar'ı,
kente, ülkeye, insanlığa hizmet etmiş, yaşamında yaptıklarıyla öne çıkmış ve önder olmuş bir kişi olarak niteledi.

Ben de şahsen, Erol Atar'ın yaşamında yaptıklarıyla öne çıktığına inanıyorum.

Ayrıca Osman bey parkının adının değiştirilip Fatih bey parkı olmasını belediyeden hasseten rica ediyorum.

Nitekim, Fatih Ürek'te hem Erol Atar'ın yakın arkadaşıdır hem de insanlığa en az Erol Atar kadar hizmet etmiş, yaptıklarıyla belki daha da öne çıkmıştır. Aslında hangisinin önde hangisinin arkada olduğu o kadar da önemli değildir. Hizmet aşkı ile yanıp tutuşmalarıdır önemli olan.

Ne mutlu Erol Atar'ı kendisine önder edinene...

Ne mutlu size...

Bir dahaki seçimde oyum yine sizindir başkanım.
İskele meydanının adını Kuşum Aydın meydanı olarak değiştirmeye söz verirseniz tabi...

Walkin'around this concrete garden viewing all in vain...

2010-01-22T11:47:00.003+02:00

Verdiğim geçici rahatsızlık için siz değerli okurlardan özür dilerim.

küsmüş... neymiş, feysbukta arkadaşı diilmişim

2010-01-20T01:26:00.004+02:00

Sevgili karım:
Biz seninle o imzayı atarken sevgililikten de, herşeyden de önce ömür boyu arkadaş, dost olmak için sözleşmedik mi? Şimdi neyin nesi world wide web üzerinden dolanıp da facebookta arkadaş olmak merakı. Yahu kırk yıllık karımsın. Aynı yatakta yatıyoruz zaten her gece. Niye ben facebooka üye oluyorum, niye sen bana Allahın sitesinde arkadaşlık teklif ediyosun? Bu teklifi yıllar önce , fakülte kantininde lor peyniri ve margarinle yapılmış, hazır yufkadan mamül gözlemelerimizi kemirirken ben sana yaptım, sen de kabul ettin. Şimdi her şeye sıfırdan mı başlıycaz? Hadi edecen de, ya ben bunca yıldan sonra arkadaşlık teklifini kabul etmezsem. Hiç düşündün mü bu olasılığı karıcım?

Sevgili dostum Faruk:
Benim kırk yıllık kahve arkadaşımsın, her akşam iş çıkışı eve gitmeden önce okeydi, tavlaydı, piştiydi iki oyun oynayıp stres atıyoruz aynı kahvede. Nerden çıktı şimdi bu muhabbet bilmiyorum ki? Ben kahveden çıkacam, eve gidip bilgisayarı açacam, ordan senle video paylaşıcam da daha iyi dost, daha iyi arkadaş olucaz öyle mi? Yaw feysbukta yokum tamam ama bak işte burdayım, yeşil çuha masada beraber çay içiyoruz anasını satiim, niye feysbuka gir diye ısrar ediyosun anlamıyorum ki? Yaw arkadaş değil miyiz zaten?

Sevgili mesai arkadaşım Nihal hanım:
Akşama kadar soyulan ojenden, kocanın seni aldattığına dair şüphelerine, indirime giren mağazalarda bedenine uygun bluz bulamadığına kadar her moku paylaşıyoruz afedersin, facebookta duvarını paylaşmasak olmuyo mu? Duvar da duvar olsa yani? Sanki her gece pullamaya çıkıyosun a.q.? İşiycem bak bi gece gelip duvarına haberin olsun.

Hayatımdaki herkeste bi afra bi tafra. Ne bu şimdi bi nevi nüfus sayımı mı? Uluslararası istatistik kurumuna mı ayıp oluyo, " facebookta kaç tane Malatyalı var dediler, gösterelim dedik" grubuna üye olmayınca malatyalılıktan da mı aforoz ediliyorum. Nedir yani? Kimse adam yerine koymaz oldu.
Facebookta olmak ya da olmamak, sanki bütün mesele bu? Varoluş felsefesi bi nevi.
İlkokul arkadaşlarım da bulmayıversinler beni. İster küsün, ister boşayın! Üye olmuyorum işte, istediğiniz yere şikayet edin.

Çıkarın kâğıdı kalemi sınav var!

2010-01-15T00:28:00.005+02:00

Biliyorum bunca işinizin gücünüzün arasında zırt pırt sınav yapıp sizi sınav stresine sokuyorum ama ben başarısız bir veliyim ve veli olmak zor iş. İnsanın çocuğuna mahçup olması kadar nahoş bir durum daha yok.

Yukarıdaki görsel geçen yıl derslerin-miz-e katkısı olur diye abonesi olduğumuz "vitamin okul" dan kalma. Dersimiz sosyal bilgiler, konumuz Milli Mücadele idi. Hadi sorunun ifadesinde hata vardı, o kadarını anladık; sayıca bizim asker fazla demek isterken dilleri sürçmüştü de. Yine de öylece ekrana bakakaldık. Hazine tamtakır, halk yorgun, cephane yetersiz...Oraya tıkladık olmadı, buraya tıkladık olmadı. Sonunda vazgeçtik.

Ama vitamin okuldan iyi bilecek değildik ya, iki tıkla işgalcileri vatanımızdan çıkarabilme imkanı vardı demek ki? Her şey fareyi uygun şekilde hareket ettirmekle ve bir kaç tıkla mümkündü de bizim zekamız yetmedi yine soruyu algılamaya bile.

Üzerinden bir yıl geçti ne bilgisayarımdan bu görseli ve ne de zihnimden bu soruyu silebildim. Belki de amaç buydu, bu soruyla çocuklara kurtuluş savaşımızın ne kadar zor koşullarda kazanıldığı kavratılmaya çalışılmıştı. Ya da gerçekten bu soruyla uğraşırken çocuklar, "asker, halk, cephane, hazine" değişkenlerini kullanarak bir kaç tık'la birer strateji uzmanı oluveriyordu. Kim bilir?

Death-Book

2010-01-08T17:53:00.003+02:00

Ölen kişilerin, facebook'taki arkadaş listemizde kalmaları doğal.

Dün gece konuyla ilgili geçen bir diyaloğu iletmek isterim sizlere...

- Abi, sen bu bilgisayar işlerinden iyi anlıyon. Bi'şi sorcam. Rahmetli Ahmet abiyi facebook'tan silmenin bir yolu var mı?

-Yok. Ancak şifresini bilmek gerekir. Neden ki? Arkadaşlarından kaldır eğer çok rahatsız oluyorsan.

-Arkadaşım değildi zaten.

-E, neden rahatsız oluyorsun.

-Abi, sağ tarafta her gün fotoğrafı çıkıyor, 27 arkadaşınız ortak, Ahmet abi'yi eklemek ister misin diye... Moralim bozuluyor.

-E iyi ya işte, gönder bir arkadaşlık isteği. Bir daha çıkmaz orada.

-Abi, ya kabûl diye cevap gelirse...

- .... ....

Kürtlere neden ingiliz deniyor?

2010-01-06T12:25:00.004+02:00

Onları çok uzun yıllardır tanıyordum.
90'lı yılların başlarında iş ilişkilerimiz daha da yoğunlaştı. Aslen Mardin'liydiler. Hoş, daha öncede Kürt asıllı kardeşlerimle iş ilişkilerim olmuştu. Ama onlar daha ufak tefek işlerdi.

Oysa bu geniş aile ile daha uzun zamandır birlikteydim. Beni sevdiklerini ve saydıklarını bilirdim. Birbirimize yardım ettiğimiz çok zaman olmuştu. Kimi zaman benim onlara iyiliklerim olmuş, kimi zaman da onlar beni kollamışlardı.

Yılın son günü yanlarına uğramak üzere araba kullanırken başka bir kürt tanıdığımı arayarak
"Kürtçe mutlu yıllar nasıl denir?" diye sormuş ve öğrenmiştim.
Amacım, oraya vardığımda onlara bir sürpriz yapmaktı.

Arabayı parkettiğimde, neredeyse çocukluğunu bildiğim İbo geldi yanıma. Tam ben lâfımı söyleyecekken, o komik aksânı ile "Hapi nû yaa..." deyiverdi.
Lan oğlum, bi'gülme geldi bana...
Ben adama Kürtçe konuşmaya çalışırken onun bana ingilizce konuşması olayı bitirdi.
Kürtlere boşuna "İngilizler" denmiyordu, demek ki...

Oysa karnı doyan, ekmeğini kazanan Kürt gerçeği buydu. Ne zaman güneydoğu'daki olayları konuşup fikirlerini sorsam "Alayının a.q." diyorlardı.
"Manyak bunlar, birbirlerini yiyorlar. Ölenlerin hepsi senin, benim çocuklarımız..."

Öpüştük, tokalaştık, sarıştık...

Yanlarından ayrılırken kutladım yeni yıllarını, "Sersala te pîroz be." diyerek

Denemeyin kardeşim!

2010-01-05T00:17:00.006+02:00

Sizce doğru şık hangisi?

Yukarıda gördüğünüz çoktan seçmeli, resimli, çileden çıkarmalı soru, ilkokul beşinci sınıf öğrencilerine yapılan deneme sınavının "İngilizce" sorularından biri.

Neyi deniyolar bilmiyorum ki?

A. Sabrımızı
B. Eğitim-öğretimin daha ne kadar zıvanadan çıkarılabileceğini
C. Çocukların ambale olma noktalarının neresi olduğunu
D. Nüfus planlamasını

Mutlu yıllar...

2009-12-31T17:18:00.003+02:00

La Havle...

2009-12-27T10:58:00.005+02:00

Yetenek-sizsiniz adlı programın adının aslında Yeterince gerzek misiniz koyulmak üzereyken sansüre uğradığını düşünüyorum.

Adam koca kurt köpeği ile şov yapıyor.
Köpeğe silah gösterdiğinde, ön ayaklarını havaya kaldırmayı öğretmiş.

Heh heh heee...

2009-12-27T09:47:00.000+02:00

http://en.tackfilm.se/?id=1261899649781RA40

Kendi elini kendin tut.

2009-12-23T09:44:00.005+02:00

Uzun ve çetrefilli zamanlar...
Kış gelince böyle oluyor. Hastalıklar, dertler.

Tüm bunların üzerine bir de sevdiğim bir abinin ölümü...
1942 doğumlu, iyi yürekli, gırgırı, makara yapmayı, fıkra anlatmayı seven, gözleri her daim gülen bir adamın çırpına çırpına ölmesi ekleniverdi Lodoslu, kasvet günlere.
Dün kabristanda, iki metre beyaz kumaşın üzerine bir kaç kürek toprak attıktan hemen sonra, son nefesini verirken elini tutan başka bir abi anlattı o saniyeleri.
Fenalaşıp hastaneye kaldırdıklarında, doktorlar ayağında damar filân bulmaya çalışırlarken, o ellerini bilinç dışı sallıyormuş böyle, çırpınır gibi...

Dün cenazede olan bir sürü başka abiler, ölen abinin can cekiştiği ve öldüğü sıralarda önceden plânlanmış bir balodaydılar.
Haber baloya eriştiği hâlde, gereken kulaklara fısıldandığı hâlde program hiç bozulmadı.
Eğlenti, neşe devam etti. Elbette, daha önceden yapılmış büyük organizasyonlar iptâl edilemez, edilmemeli de... Ama, iki kelime ile bahsi edilip, şerefine bir kadehçik kaldırılabilinirdi.
Yapılmadı.
İki dakikada olsa, neşeler kaçmasındı...

Böyle bir anlayışta var.

Var ama can çekişiyor.

Çırpınıyor.

Son nefesini verirken başında elini tutacak birisini bulabileceğini de sanmıyorum.

Çarşıdan aldım bir tane

2009-12-20T00:21:00.006+02:00

Ziraatçi değilim, ekip biçecek arazim de yok. GDO imiş, hormonmuş, sulu tarımmış, susuz tarımmış hiç anlamam doğal olarak. Ama pazara çıkmayı severim. Sebzeyi meyveyi tanırım. Bugün pazardan alıp eve getirdiğim, ağırlığı yüzünden "ne tohum varmış bunun içinde be" diyerek merakla kestiğim, aşağıda bizlere çeşitli pozlar veren şeyin biber olup olmadığı konusunda ise çok tereddütlüyüm.

Hani balık olsa yavruluymuş diyeceğim ama değil. İçerisinde boy boy dolmalık, çarliston, kırmızı-yeşil ne ararsanız her çeşit biber yavrusu mevcut. Açıkçası bu ucube, canavar değilse bile en iyi ihtimalle aşırı hormon yüklemesi sonucu kanser olmuş bir garip.

Ben artık ne yiyeceğimi, aileme ne yedireceğimi bilemiyorum. Ekmek bile, sadece ekmek değil.

Aklıma Ferdi'nin "Hadi gel köyümüze geri dönelim, Fadime'nin düğününde halay çekelim." şarkısı düştü bugün. Yeniden üniversite sınavına girip ziraat mühendisi filan mı olmalı yoksa?

Telif hakkını da al dedim, öyle git dedim

2009-12-17T01:45:00.006+02:00

İzlesene'ydi, feysbuk'tu, blogdu derken her türlü internet kanalından sonra Ali Kırca' nın ana haber bültenine de konu olması neticesi izlemeyen kaldı mı bilmiyorum "al dedi git dedi" adıyla maruf izlencelik dramayı.

Bu klip mi desem, kısa film mi, adını bir türlü koyamadığım filmi feysbukta ilk izlediğimde hiç inkar etmiyorum, kim yaptıysa az fırlama değilmiş deyip ben de katıla katıla güldüm. (burada fırlama dediğime bakmayın, açık açık "kimse bu piç zekiymiş" dedim aslında) Öyle ya kıvrak bir zeka yakalamış olmalıydı "Vicdan" ın hızlı konuşması ile rap müziğin söz ritminin örtüştürülüp böyle bir rap şarkı yapılabileceği fikrini, ki takdire şayandı.
Yine de kulak vermeden edemedim Vicdan' ın sözlerine. Vicdan, asla izlemediğim, ne yapıldığını bilmediğim o programa niye çıkmıştı ve bunca "dedi"nin "kodu"nun arasında neyi haykırıp, hangi derdini anlatmaya çalışıyordu acaba? Açıkçası çok da anlayamadım ama, öz annesi tarafından bile umut kesilmiş bir erkeğin kadını olmayı denemiş, o koca tarafından dilendirilmeye mi çalışılmış neymiş, öyle bir hikayeydi algıladığım alt yazıdan.

Öyle ya, Vicdan oraya ilk albümünün tanıtımını yapmak için çıkmamıştı, bu her halinden anlaşılıyordu. Bizler evlerimizde bir tıkla ulaşıp yarılana kadar gülüyorduk da bu kadın ne için paralanıyordu acaba, yönetmenin "Hadi Vicdan iki dakikan var hayatının çıkmazlarını anlatmak için, çabuk anlat, reklam giricez senin konuşmanın ardından" talimatı mıydı böylesine koşturan Vicdan'ı.

İçim acıdı espriye katıla katıla gülüşüm bittiğinde. Kadıncağız ya da yakınları bilse feysbukta böyle "şebek" hale düşürüldüğünü, bunu yapmanın bir bedeli olduğunu, bunu yapandan bu bedeli isteyebileceklerini, dava etmezler miydi acaba bunu yapanları?
Vicdan'ın dramından türetilmiş rap klibi umulanın da ötesinde bir reytinge ulaştı ve pik yapıp kapitalizmin dişlileri arasında çatır çatır bir güzel öğütüldü sonunda.

Olan oldu ve Fiat, bu çekimdeki replikleri çok da değiştirmeden reklamlarında kullandı. Ne güzel. Bu ülkede sürekli gelişen tek sektör ve sanat var o da "reklamcılık" buna hiç şüphem yoktu zaten, inancım pekişti.

Merakım sadece şu; bunca reytingden ve son olarak reklam malzemesi olarak kullanılıp paraya çevrilmesinden sonra,

Vicdan' a oralarda yırtınmasını telafi edecek telifi veren bir vicdan kaldı mı memlekette acaba?

GÖLGE ASKERLER...

2009-12-11T11:08:00.002+02:00

Anıtkabir'de çektiğim bir fotoğraf...

Yorumsuz...

Obama'nın mesajı

2009-12-08T15:02:00.001+02:00

YORUMSUZ

İllâ illâ!

2009-12-05T01:58:00.005+02:00

Böyle bir kabine daha yoktur bence yeryüzünde. Şimdi bir kabine düşünelim, bakanlardan ve illâ ki başbakandan oluşan. Ve illâ ki bakanlar kurulu, konularında uzman kişilerden oluşturulmuş veya "oluşmalı" olan . Ve dahi başlarının, bakanlarına uzmanlık alanlarında saygı duymasını gerektirecek kadar sağduyulu olması gereken. İllâ, illâ. Ama öyle diil işte! Bak sağlık bakanı bıyıklarının altından sırıta sırıta "aşı yaptırın, aşı aleyhine konuşanlar yarın bi'gün halkın sağlığı ile oynadıkları gerekçesi ile cezalandırılır " derken, öteki yine illâ bıyık altından sırıtarak "aşı maşı olmıycam, ailecek kendimizce tedbirlerimizi aldık biz" diyo.
İllâ illâaa!
Asgari müşterek!
Kabine? Bakan? Başbakan?
Bilim adamı?
Temel kavramlar?
İllâ illâ! Leman Sam - Vedat Sakman. Kulakları çınlasın bunca illâ arasında.
Öyle ya "illâ" diye bi kavram var yani. Hadi öteki "illâ" ları geçtik de, toplum sağlığı mevzuu bahis olan. İllâ illâ yani.
Olmalı, olacak. Ve hatta Kaya Han arsızlığıyla istiyorum!
Bi de, bilim adamları var. Var, vardır illâ di mi? Ne diyolar "illâ illâ aşı olun, illâa!"
Biz ne yapıyoruz?
Sahi siz ne yapıyorsunuz?
Hani doktor ve avukat sızlanmasıdır klasik; "kafamızı ş'aparlar mesleğimizi söylesek, o yüzden saklarız biz mesleğimizi, çünkü illâ herkesin bir sağlık- bir hukuki sorunu vardır danışacak" diye ya. Hadi itiraf edin, hepiniz illâ nazınızın geçtiği tüm doktor ve eczacılara danıştınız bu konuda, aşı olalım mı diye? Di mi?
Ben de danıştım illâ ki. Danıştım, düşündüm, taşındım ve şu sonuca vardım: O çoook güçlü sandığımız süper güçlerin bile çaresiz kaldığı durumlar var artık. Yaşlı dünyamız etkiye tepki klâsiği ile onları bile çaresiz kılabiliyor artık. Yeryüzünü mikroorganizmalarla da paylaşmak zorundayız.
Bu öyle aşı satalım, aman da aman,
satın aldık vuralım, aman da aman,
hey gidinin efesi efesi, efelerin efesi gibi bi durum değil cidden.
Bilim adamları da bir adım sonrasını göremiyorlar artık belki ama şu an atılması gereken adımın aşı olması gerektiği konusunda hemfikirler, illâ aşı olunmalı diyorlar.
Öyle bir durum yaratıldı ki, en yetkili ağızlar bile sorumluluğun altına girmek istemezken, ben kalkıp da artiz artiz "aşı olunuz" ya da "olmayınız" diyecek durumda değilim ama belki de kıytırık bir virüs süper güçlerden daha güçlüdür kim bilir ?
Dün sağlık ocağına gidip ailecek domuz gribi aşısını vurdurduk biz,
son karar "illâ" ki size ait ama biz bunca illâ illâ arasında illâllah dedik.
Bıyığım yok, olsa dahi altından sırıtmadan, lütfen siz de bir daha düşünün diyorum.

Sağlık ve afiyet dileklerimle.

Mehter

2009-12-02T11:04:00.003+02:00

Zahter diye bir şey var. Bir çeşit dağ kekiği. Ekmek-zeytinyağı filân, iyi gidiyor.
Fakat bende değişik bir his uyandırıyor bu ot. Ne zaman Zahter adını duysam, yenge sıfatı geliyor aklıma.
Sanki benim bir Nihat amcam varmış, Zahter yengede onun karısı gibi hani.
Ya da misâl Behlül, ikide bir Zahter yengeyi öpsün istiyorum. Ya da ya da Bihter bol bol zahter yesin, sonra Behlül'le kombi pozisyonunda yoğuşarak kanter içinde kalsın.

Size bi'tirafta bulunuciim.
Şu saçma iki satırı yazarken aklıma düştü zahterden Bihter.
Fekat,
Bihter'in Aşk-ı Memnu dizisindeki kadın mı yoksa erkek mi olduğundan emin değildim iki dakika öncesine kadar. Yani bir ürün var orada B.B. markalı ama hangisi Birijit hangisi Bardo, unutuyordum.
Gugıl'a yazdım "Bihter" diye. Daha ilk dört harfte otomatik tamamlama "Bihter sevişme sahnesi"ni buldu. Meraklanıp tıkladım.
Arkadaş 4,5 dakikalık sevişme sahnesi değme filmde yoktur be.
Bayağı bi Mehter var o sahnede.
İki ileri, bi'geri...
Kan, ter ve Bihter.

Artık öyle bir aklıma kazıdım ki, daha da unutmam.
Yenge olan Bihter.
Baharat olan Zahter.

Domino...

2009-11-26T12:46:00.002+02:00

Tuncay Güney itirafları...:)))

2009-11-21T18:09:00.003+02:00

Pinti Kıl...

2009-11-17T16:53:00.003+02:00

Yapı işlerine kredi veren bir bankanın neredeyse otuz yıllık müşterisiyim. Zaman zaman sinirlendiğim olmuştur ama hiç biri bu denli olmamıştı. Ve hiçbirisi ile de bu kadar uğraşmamıştım.

Eylül'ün 20'sinde çok uzun zamandır kullanmadığım ve sıfır bakiye seyreden Euro hesabıma para yatırdım. Ertesi gün, 5,71 euronun haberim olmadan çekildiğini, açıklama kısmına ise Ocak-Haziran 2009 hesap işletim ücreti yazıldığını gördüm. Yıllardır hesaplarımdan hesap işletim ücreti alınıyordu. Ben de buna hiç itiraz etmemiştim. Ancak kullanılmayan bir hesap için, üstelikte paranın yatırıldığı tarihten 10 ay öncesine ait ne parasıydı bu, anlamamıştım. Hesap işlememişti ki, hesap işletim ücreti olsundu.

Önce bankamı aradım, kısaca bana bunun genel müdürlük talimatı olduğunu, ellerinden gelen bir şey olmadığını söylediler.

Sonra 444 0 4..'ü arayıp, karşıma çıkan delüğanlüye olayı anlattım. Ve sordum.

-Bu konuşmamız banda alınıyor, değil mi?

-Evet efendim.

-Ben bu parayı, eski hesabıma değil de, yeni bir hesap açtırarak oraya yatırsaydım, bu parayı benden alabilir miydiniz?

-Hayır efendim.

-Peki siz paranızı eski hesaba mı yatırırsınız yoksa yeni bir hesap mı açtırırsınz?

-I-ııgg..

-Bu paranın tarafıma iadesini istiyorum.

-Şikayetiniz dikkate alınacaktır efendim.

Bu konuşmadan bir hafta sonra hesaba iade edilen bir şey görmediğim için 4.. 0 444'ü bir kez daha arayarak 5,71 euromun akibetini sorduğumda, genel müdürlükten şubeye talimat verildiğini, paramın iadesinin artık şubenin inisiyatifinde olduğunu söylediler. Teşekkür ederek şubeyi aradım.

Oradaki kızların hemen hepsini adları ile tanırım. Onlar da beni bilirler. Üst katta adını bilmediğim bir abla bakıyormuş bu işe... Nalan'mışmışmış. Bağladılar.

Olayı anlattım. "Evet, bilgim var H. bey. Ben konuyla ilgili olarak en geç yarın dönücem size." dedi.

3 gün geçti. Ses yok.

Aradım, "Nalan hanım, ne oldu benim beş yurom?"

"Özür dilerim, H. bey. Ben yarın arayayım sizi. İlgilenemedim."

3 gün daha geçti. Yine tık yok.

"Alo, Nalan hanım. Yine aramadınız. Ne oldu?"

"H.bey, çok üzgünüm. Çok işim var. Teftiş var, müfettiş var başımızda. İlgilenemedim. Söz veriyorum. En geç yarın arayacağım sizi."

3 gün sonra.

"Serpil Hanım iyi günler. Ben H. Bakın kaç yıllık hukuğumuz var sizinle. Bir 5 yuro meselesi var. Taktım ben bu işe. Nalan hanım defalardır beni arayacağını söylemesine rağmen aramıyor. Şu konuyla siz ilgilenirmisiniz lütfen?"

"Tabi H. Bey, ben kendisinle mutlaka konuşarak konuyu hatırlatacağım. Arayacaktır."

Bir hafta sonra,

444 0 .44

-Alo. Ben H. Size bir şikayetim vardı ve konu artık şubenizin inisiyatifinde demiştiniz. Üzerinden neredeyse 3 hafta geçmesine rağmen beni oyalayarak aramıyorlar. Özellikle Nalan hanım bunu yapıyor. Kendisinden şikayetçiyim. Yazılı şikayeti nereye yapmam gerekiyor?

-Biz size dönücez, H. bey.

10 dakika sonra.

-Alo, H. bey, ben Nalan... Bu sizin hesap işletim ücreti konusunu inceledik, maalesef onu size geri ödeyemiyoruz. Bu uygulamamız gereken standart prosedür. O hesap orada durdukça işlese de işlemese de biz o parayı sizden tahsil edebiliriz.

-Bakın Nalan hanım. Telefon görüşmeleri sadece sizde kayıda alınmıyor. Bizde de gerek 444'lü numaralarınız gerekse bankanızla yaptığımız tüm görüşmeler kayıda giriyor. Şu an sizinle yaptığımız da dahil olmak üzere...

Siz "Biz bunu geriye dönükte alabiliriz." derken, misal, benim hesabım eğer 2005'ten bugüne kadar durmuşsa, 2005/1 - 2005/2 - 2006/1 - 2006/2 - 2007/1 - 2007/2 - 2008/1 - 2008/2 ve 2009/1 dönemleri hesap işletim ücreti adı altında 50 küsur yuroyu benim hesabımdan çekme olasılığınızdan bahsediyorsunuz. Bu beş yuro hiç dert değil. 1000 lira harcarım, 2000 lira harcarım, bana bunu yapan bankanızı ve haftalardır beni oyalayan sizi mahkemeye veririm.

-Eeee, H. bey. Biz konuyu bir daha inceleyerek yarın dönelim size...

5 gün sonra.

Benden iki sayfalık bir fax. İki adet eki ile birlikte.

Banka şubeme ve 444 0 4.4'ün müşteri şikayetleri bölümüne.

Öyle böyle değil ama hazırladığım yazı...

Tüketici sorunları hakem heyeti başkanlığı ve T.C. Asliye Hukuk mahkemelerinin verdiği örnek kararlarla birlikte...

Faxı göndermemden 10 dakika sonra.

-Alo H. Bey. Ben Nalan. Çok özür dilerim. Sizi arayamadım da. Euro iadenizi bir kaç gün içinde yapacağız. Hani bilgilenesiniz diye aradım.

Bugün iade yapmışlar. Nasıl ama?

İşim vardı, uğradım bankaya... Eskiden beni seven kızların artık arkamdan neler konuştuğunu tahmin edebiliyorum.

"Aha geldi bizim pinti kıl..."

Bu bankanın KOBİ destek kredisi var. Küçük Osman'ın Büyük İşi olsun hesabına...

Gıcık kaptım. Almıcam.

Ayıp bir yazı.

2009-11-11T09:11:00.001+02:00

Çoook uzun zaman önce bahsettiğim bir N.abi 'miz vardı bizim. Hâlâ da var. Bi'şey olmadı adama yani. Alt katta oturuyor. Eskisi gibi sesi de çıkmıyor mangala, çangala.
Bu adamın en büyük özelliği ağzının küfüre yatkın oluşu. Biraz bana benziyor bu yönüyle ama o, sıklıkla "a.q."ı kullanıyor.
İki örnek vereyim size.
Yıllar evvel, sadece erkeklerin olduğu bir yönetim toplantısında, apartmanın ana kapı girişine sensörlü lamba takılmak istendiğinde, "Sanki Uskumruköy villaları, a.q." demişti.
Sonra, belediye arka sokağımızı renkli, güzel taşlarla döşerken, altıncı kat penceresinden, "Sanki Şanzelize a.q." diye çığırmış, arka bahçede ben ve apartman görevlimiz Mevlüt yarılmıştık.
Yalnız, N.abi bu küfürü ederken ilk kelimenin üç hecesi arasında saliselik duraklamalar uygulamakta... Daha doğrusu normalde tek söylenen M ve N harflerini sanki MM ve NN şeklinde yazılmış gibi telâffuz etmekte. Bu da ettiği küfürü daha vurucu hâle getirmekte. Dene bak şimdi bi, A.Q.

Neyse, bugün esas üzerinde durmak istediğim iki kısa şey var, a.q.

Bunlardan biri, Matraş derinin ortaklarından birinin oğlu... Babasının ölümü üzerine şirketten kendi payı olduğunu iddia ettiği 187 milyon doları istemiş. Vay a.q. ya...

Bir diğeri ise spermleri için kendisine 75 milyon dolar önerilen Beckham. Hani gircen tuvalete... 2 dakka takılcan, doldurcan kinder sürpriz yımırtasının içine kamçılıları, kapçan 75 milyonu... Vay ki ne vay...
Buna da artık "vay a....ı astarını s....m" demekten başka bir şansım yok...

Özür dilerim N.abi.

10 Kasım

2009-11-10T12:17:00.000+02:00

Bu sabah 9.05'te duyduğum uzun siren ve korna sesleri üzerine balkona yöneldiğimde, A.W. ve Lina'nın yanyana hazırolda, hareketsiz durduklarını gördüm. Yanlarına gittiğimde tüm trafiğin, gemilerde dahil durduğunu, şehri saran büyük gürültünün ardında aslında kocaman bir sessizlik olduğunu farkettim.

İzmir'de yaşamaktan mutlu olduğumu düşünürken, A.W., çok düzgün seçilmiş kelimeler ile Lina'ya Mustafa Kemal'i anlatıyordu.

Rahat Uyu Büyük Ata'm.

Rahat Uyu Büyük Adam...

Mutlak-ıyet

2009-11-08T22:01:00.004+02:00

Mutlak güven yoktur!
Mutlak sadakat yoktur!
Mutlak sevgi yoktur!
...

Her biri tarafımdan bizzat yaşanarak tescil edilmiştir..
Peki bu önermelerin doğruluğunu her tescil edişimde buzdolabının kapağındaki post-itlere neden yazıyorum acep? Bilen varsa beri gelsin bi zahmet..post-it manyağı oldu güzelim kapak.

Her neyse, fark ediyorum da hayat hepimizi çok üzdü galiba.Tüm sızlanışlarım ondan..Bi söyleyip gideyim dedim.İcra çalışmaya...

Dikkatle incele ve düşün...

2009-11-05T17:19:00.004+02:00

Bugün statcounter'a bakarken aşağıdaki resimde gördüğüm bilgiye rastladım...
Bakın kim bakmış bizim sayfaya...

Ve nelere bakılmış, burada...

En baştaki postun (31 Mayıs 2007 tarihli) içindeki sözlere ve aşağıya indiğinizde 13 Mayıs 2007 tarihli postun içeriğine bakıldığında insanın kafasına garip sorular gelmiyor mu?

Rare Earth'ün big brother diye bi şarkısı vardı... Çok severdim...:)))

Höössstt...

2009-11-02T08:15:00.010+02:00

Kadının aldatma amacının, kendi özsaygısını onarmak olduğu yazılıydı dünkü Hürriyet'te.
Süper yaaa.

Bir erkek aldattığı kadını kiminle aldatıyor; başka bir kadınla.
Evli bir adamı baştan çıkaran kadın aslında kime ihanet ediyor; hemcinsine.

Oysa evde kendi (partneri) kadını ile istediği zaman beraber olan kim; erkek.
Peki, aldatılmış kadınların öz saygılarını onaran, bu gibi onarım durumlarında onlara her türlü lojistik, âlet, edevat yardımında bulunan kim; erkek.
Yani kadının öz saygısını bozan da erkek, kendisini onaran da...:)))

Bu durumda kim kadın olmak ister ki?

Diğer tarafta tüm erkekler de elbette tamirci olmak ister.

-Ne iş yapıyorsunuz?
-Ben onarıcıyım ama siz bana kısaca H.Ö.S.T. deyin.
-Pardon ???
-Hasosundan Öz Saygı Tamircisi. Tornavida lazım mıydı apla?

Vay anassını. Süper Haber / Süper Yaklaşım / Süper Yorum. Tebrikler Gazete.

Yılmaz Özdil'den alıntı - Hep'ten Mim...

2009-10-31T13:25:00.002+02:00

"19 Mayıs 1919

-Yav bırak Mustafa abi yaa, sen mi kurtarıcan memleketi Allah aşkına!
- Ama işgal zırhlıları...
- Boşver şimdi sen işgal zırhlılarını filan.... Gün gelir, memleketin malını mülkünü tapusuyla İngiliz'e satar bunlar.
- Yok canım!
- Yeminle söylüyorum, İngiliz vatandaşı bakan bile getirip koyarlarsa şaşma.
- Ama ahval ve şerait...
- Güzel abim yaranamazsın. .. Bak şimdi binicez bu dandik gemiye, taaa Samsun'a gidicez, savaş, boğuş, kendimizi paralayacağız, diyelim becerdik, devrim mevrim, anlata anlata dilinde tüy bitecek, sonra sen kahırdan ölücen, önce biraz ağlıycaklar , sonra gene "Son Osmanlı Padişahı" diye pankart açacaklar, mezarında dönücen.
- Saltanat kalsın diyosun yani...
- Alışmadık kıçta don durmaz abi, egemenlik megemenlik vereceğine, iki çuval kömür ver, daha iyi... Aha buraya yazıyorum, açlıktan nefesleri kokarken padişahlarına saltanat uçakları alırlar, bu gemiyi de jilet yaparlar, söylemedi deme.
- Efkarlandım be...
- Yakma o cigarayı gözünü seveyim, yarın öbür gün belgesel yaparlar, keş gibi gösterirler seni haberin olsun.
- Hal çaresi nedir peki?
- Al padişahın kızını, yırtalım.
- Millet ne olacak?
- Onlar da ulemaya sorsun artık ne olacaklarını, bize ne, kendi düşen ağlamaz.
- Laik olmasınlar mı, birey olmasınlar mı , kendi lisanları olmasın mı, şıhlara şeyhlere mi bırakalım kaderlerini?
- Bak ne güzel söylüyorsun, kader der geçerler, takalım takkemizi bakalım dalgamıza, iş çıkarma başımıza...
- İyi de, yazık olmaz mı?
- Asıl bu yaptığını yaparsan yazık olur... Bazıları sana inanacak, etkilenecek, senin fikirlerini yaşatmaya kalkacak, hayatları kayacak, evleri basılacak, içeri tıkılacaklar, kimine saçını örtmediği için fahişe diyecekler, kimine milletin malını Arap'a satmayın dediği için komünist diyecekler, kimine Ne Mutlu Türküm Diyene dediği için faşist diyecekler, darbeci diyecekler.. . Yorma ahaliyi, kula kulluk edelim, rahat edelim.
- Yok arkadaş, ben bi deniycem.
- E sen bilirsin abi.. "

Yılmaz ÖZDİL

PASAJ

2009-10-29T12:30:00.006+02:00

Dönüş uçağımız yarın. Saat üçte... Avare avare dolaşıyorum İstiklâl'de. Akşam önemli bir düğünümüz var. Bayanlar hazırlıklarda. Benim vaktim var. Öylesine geziyorum İstanbul'da... Sinemalardan birinde, çok sevdiğimiz ve uzun zamandır gelmesini beklediğimiz bir filmin oynadığını görünce A.W.'ı arıyorum cep telefonu ile. Bugünkü programa bu filmi dahil etmemiz olanaksız ama yarın, uçak saatinden evvel 11 seansına girsek sorun olmadan havaalanına yetişebiliriz. Tamam mı, tamam.
Bilet almak için gişeye yaklaşıyorum.
Çok kalabalık.
Sıra bana geldiğinde iki kişilik bilet için 39 lira diyor gişedeki adam. Kredi kartımı veriyorum. Çekiyorlar. Kart slipi ile birlikte bir de kasa fişi veriyorlar elime. Fişe bakıyorum, 29 liralık. Benden 39 lira aldınız ama 29 liralık fiş vermişsiniz diyorum. Arkamda bir kaç kişi homurdanıyor. Gişedeki adam kızgın gözlerle bakarak "kartını ver yine." diye tıslıyor, kabaca. Uzatıyorum. Bir şeyler yapıyor ve kartımı vererek "Tamamdır işlemin." diyor, dişlerinin arasından...
"Tamamsa eğer, 39'luk işlemin iptalini ve 29'luk yeni işlemin yapıldığını gösterir yeni slipleri verirmisiniz?" diye soruyorum.
"Sen hep böyle ukalâ mısın?" diye bağırıyor gişedeki adam.
Aynı anda, arkamdaki büyük kalabalık uğuldamaya başlıyor.
Çember sakallı, uzun paltolu, yaşlı bir adam kalabalığın arasından bana bir tokat atıyor.
Çok garip...
Hiç kimse benden yana tavır koymuyor.
Kimisi, orada beklediği için,
kimisi çember sakallı gibi çember sakallı olduğu için,
kimisi "bana ne" dediği için,
ve kimisi kendisine göre durup durduk yerde arıza çıkaran bir adama gıcık kaptığı için...

Üzerime çullanan kalabalığa dur diyen yok...

Kaçmam lazım.

Ve kaçıyorum. Koşuyorum.

Arkamdan atla kovalayan birisi var. Ben kaçtıkça atını şahlandırıp, ön ayaklarını sırtıma bastırmaya çalışıyor. Kalabalık bağırışıyor. Ben koşuyorum, atlı adam yaklaşıyor. Atın her atağında ön ayaklarının sırtıma daha fazla yaklaştığını hissediyorum.
Tam o sırada ufak bir pasaj girişi görüyorum. Son bir güç ile kendimi o girişe atıyorum.
Atın oraya girmesi imkansız.
Düştüğüm yerde nefes nefese etrafıma bakınıyorum, her taraf Türk bayrağı ile donanmış.

Ter içinde uyanıyorum.

* * * *

Bu rüyayı 27 Ekim gecesi gördüm. Gördüğüm gibi paylaştım sizlerle. Hatırladıklarımdan hiçbir şey çıkartmadım. Hiçbir şeyi de abartmadım.

Ama sabah kalkar kalkmaz "Böyle bir rüyayı neden görür ki insan?" diye düşündüm kendi kendime...

* * * *

En büyük bayramımız kutlu olsun.

Ortaklıklar

2009-10-27T19:13:00.003+02:00

Sıkıcı bir pazar günü gazetelerin magazin ekini bile okumaya sevk ediyor insanı.

Ben magazin sevmem ki, çok saçma diyen ve kendini inkar eden kişilerden olmadım hiç.

Evet evet ben de gayet meraklı bir Türk kadınıyım ve gurur duyuyorum, inkar yok :)

Neyse konumuz Hilal Cebeci'nin Cem Yılmaz'a ilanı aşk etmesi.

Haberin devamında H.C'nin kısa özgeçmişi, yetiştirilme şekli, ailesi, ailesini mahkeme kararı ile reddedişi, Doğuş ile yaşadığı çalkantılı aşk vs. yer alıyor..

Burda esas konumuz H.C'nin aslında her ne kadar ben kendi ayaklarımın üzerindeyim, güçlüyüm dese de her ilişki arayışında bir beslenme kaynağı arayışı..

Misal Doğuş ile ilişkileri ortak acılar üzerine idi. Onlar geçmişlerindeki yaşantılarında yaşadıkları ortak acılar ile ilişkilerine başladılar.

İkisinin de düzgün bir ailesi olmamıştı. Alkolik babaları vardı ve hiç aile sıcaklığını hissedemediler. Bu ortak acıları ile birbirlerine sarılıp ilişkilerine tutkulu(!) bir şekilde başladılar.

Ancak ortak acılar bir ilişkiyi ne kadar canlı tutabilirdi ki.

Her ilişki ortak hüzünler ve acılar yerine mutluluğu da arar sonunda.

Ve eğer ilişki yaralı bu iki insana yeterli rehabilitasyonu aynı derecede sağlamıyorsa, belli bir süre sonunda hala zayıf olan acı müptelası illa ki terkedilir.

Hiçbir ilişki ömür boyu acılarla beslenemez.

H.C de sonunda bunu anlamış. Acılarla başlasa da ilişki, acılarla beslenirse büyümüyor aksine acı acı bitiyor.

O nedenle sırtını güvenle dayayabileceği ve kendini güldürebilecek birini arıyor.

Bakıyor piyasaya, Cem Yılmaz var.

Adam esprili, komik, zengin ve parmağında hala alyans yok.

Kel ama o da halledilir hem kel erkek daha çekiciymiş, hiç inanmam :P

Ancak H.C yine hatalı..

İlişkide asla sırtını ötekine dayamıcaksın.

Gülebilmen için illa ki karşındakinin seni güldürmesini beklemiceksin.

Önce sen güçlü olacaksın.

Önce sen güleceksin ki güldürebilesin.

Önce sen mutlu olmayı öğreneceksin ki karşındaki ile mutlu olabilesin.

Adamım: ALAIN...

2009-10-27T15:03:00.004+02:00

Erkekte yakışıklılık ve karizma farkına hep değinmişimdir dost sohbetlerinde. Misal kemikli burunlu, kirli sakallı genç erkekler karizmatiktirler. İmirzalıoğlu mesela, bu konuda aklıma gelen ilk örnek. Kemikli yüz yapısına, sakalına ve birbirine yakın gözlerine rağmen karizmatiktir.

Oysa buna karşın Kıvanç Tatlıtuğ'da, karizmatik değil yakışıklıdır meselâ.

Yakışıklılık olgusunda, ağız, burun, kaş, göz, çene, boy, pos dediğimiz şeyler, kalemle çizilmiş gibi düzgün olmalıdır.

Yakışıklılık olgusunda biraz bebek yüzlü olmak vardır. Buradan yola çıkarsak eğer, benim için gelmiş geçmiş en yakışıklı adamlardan birisidir Alain Delon.

Hemen hemen tüm filmlerinde ya bir gangsteri ya da bir polisi canlandıran ve elinde muhakkak bir silah olan Delon'un tüm filmlerinde ismi J harfi ile başlar. Jo, Julien, Julian, Jean, Jaques, Jeff, Jean-Paul ve Jean-Marie gibi... Alıntı:
8 Kasım 1935’de Sceaux’da doğan Delon’un bugün bile hâlâ konuşmadığı annesi Edith ve babası Fabian o dört yaşındayken boşandı. Evlatlık verildiği aile öldürülünce annesi ve üvey babası onu yeniden yanlarına aldı. Ancak Alain 15 yaşında tasdikname alana kadar birçok okuldan kovuldu. Sonunda donanmaya yazılıp Hindiçin’e gitti. 1956 yılında terhis olup geldiği Paris’te Les Halles pazarında hamallık, satıcılık yaptı. Paris kafelerinde garsonluk yaptığı sırada, daha sonra altı filmde birlikte oynayacakları aktör Jean-Claude Brialy ile arkadaş oldu. Onunla birlikte 1957 Cannes Film Festivali’ne gitti. Eşine az rastlanır yakışıklılıkta, soğuk ve mesafeli tavırlı, savaşta mı yoksa sokaklarda mı aldığı belirsiz yara izleriyle çekiciliği bir kat daha artan henüz 22 yaşındaki bu delikanlı ortalığı birbirine kattı ve deyim yerindeyse kapanın elinde kaldı. Hollywood yapımcısı David O. Selznick onu 1955’te ölen James Dean’in tahtına geçirmek için yedi yıllık bir sözleşme teklif etti. Ama Fransız aktris Simone Signoret ve eski kocası yönetmen Yves Allegret onu anavatan topraklarında kalmaya ikna etti. Yves Allegret ile birlikte çevirdiği ilk filmi "Quand la femme s’en mele / İşe Kadın Karışırsa"da üstlendiği kiralık katil Jo rolünü farklı biçimlerde de olsa tüm kariyeri boyunca sürdürecekti...

İkinci filmi "Sois belle et tais toi / Güzel Görün ve Kapa Çeneni"de kuşağının bir başka oyuncusu Jean-Paul Belmondo başrolü paylaştı. Bu film, beş filmde daha sürecek ve "Borsalino" ile sinema tarihine geçecek bir beraberliğin başlangıcı oldu. Üçüncü filmi "Christine"de başrolü paylaştığı Avusturyalı Romy Schneider ona aşık olup Fransa’ya yerleşti. Beş yıl nişanlı kaldılar. "Kızgın Güneş"teki rolüyle perçinlenen "kötü çocuk" karakterinden hemen sonra Alain Delon’u bambaşka bir şekilde değerlendiren yönetmen, İtalyan usta Luchino Visconti oldu. Visconti ona "Rocco e i suoi fratelli / Rocco ve Kardeşleri" ve "Il Gattopardo / Leopar" adlı başyapıtlarında rol verdi. Bu sırada Delon’un şarkıcı Nico’dan bir oğlu (Christian Aaron Boulogne) oldu. Ama çift evlenmeden ayrıldı ve çocuğu Delon’un annesi Edith büyüttü. Alain Delon, Schneider ile nişanını bozduktan bir süre sonra oğlu Anthony’nin annesi olacak Nathalie Canovas ile evlendi. Delbeau Yapım şirketini kurdu. Dört filmle ABD’de şansını deneyen Delon aradığını bulamadı. Fransa’ya dönüşünde "Kiralık Katil" ile görkemli bir başarıya erişti. Ancak bir skandal yine huzurunu bozacaktı. Marsilya’yı merkez alan Fransız yeraltı dünyasıyla ilişkisi olduğu söylentileri kulaktan kulağa yayıldı. 1968 yılında koruması ve arkadaşı Stefan Markoviç ölü bulununca karısı Nathalie ile birlikte uyuşturucu, silah ve kadın ticaretini kapsayan bu davada sorgulandı. Ama hakkındaki tüm suçlamalar asılsız çıktı.
Bu olay sanki Delon’un kariyerini tümüyle polisiyelere yöneltti. 1970’te ikinci yapım şirketi Adel’i kurdu. Yetmiş ve seksenlerde, nitelikli B sınıfı filmlerin arasında Volker Schlöndorff’un Proust uyarlaması "Un amour de Swann / Swann’ın Bir Aşkı", Joseph Losey’nin "Assasination of Trotsky / Meksika’da Cinayet" (Haftaya Sinema Büyüsü’nde gösterilecek), "Kaderi Arayan Adam", "Ayrı Odalar" gibi sanat filmlerini de serpiştirerek yüksek bir tempoyla çalıştı. 1990’da ikinci evliliğinin ardından nadiren kamera karşısına geçti. 1998’de Berlin Film Festivali’nden yaşam boyu başarısına karşılık bir Altın Ayı ödülü kazandıktan sonra sinemayı bıraktığını açıkladı.

Ben bir yıldız değilim, ben bir aktörüm."
Alain Delon yaşamı boyunca bu gerçeği anlatmaya çalıştığını söyler bir röportajında. İnsanın nefesini kesen olağanüstü bir güzelliğe sahip olsa da Delon’u bir aktör olarak değerlendiremeyenler, sinema tarihinin başyapıtları olan filmlerini de izlememiş demektir. Patricia Highsmith’in "Yetenekli Bay Ripley" adlı romanının ilk uyarlaması olan, Rene Clement’ın "Plein Soleil / Kızgın Güneş"inde Alain Delon’u, öldürdüğü zengin arkadaşının yerine geçen Tom Ripley rolünde, Matt Damon’ın sonradan yanına bile yaklaşamadığı bir performansla izlersiniz. Clement’ın Delon’u görüntüleme tarzı, çekimler sırasında bir ilişki yaşadıkları dedikodularına bile yol açmıştı.

Henri Verneuil’ün "Melodie an sous sol / Vurgun"unda Alain Delon, Fransız sinemasının dev aktörü Jean Gabin ile ilk kez kamera karşısına geçme fırsatı buldu. Film 1964 yılı Altın Küre ödülü kazandı. Yenilikçi yönetmen Jean-Pierre Melville’in bir kült filme dönüşen "Le Samourai / Kiralık Katil"indeki ana karakterin Japon kültürüne merakının Delon’dan esinlenerek yaratıldığı söylenir. Melville, Delon’a kiralık katil rolünü teklif etmek için evine gittiğinde salonda sadece siyah deri bir kanape, bir samuray kılıcı, mızrağı ve hançeri görüp etkilenmiş.

Romy Schneider ile başrolü paylaştığı mükemmel kara film "La piscine / Sen Benimsin" ve "Trois hommes a abattre / Üç Adam Ölecek". Delon’un olgunluk döneminin en iyi iki performansını verdiği filmler de unutulmadı. Joseph Losey’in "M. Klein / Kaderi Arayan Adam"ında Nazi işgali altındaki Paris’te Musevi bir antikacıyı canlandırdı. Bu rolle ilk kez aday gösterildiği Cesar Ödülü’nü sekiz yıl sonra Bertrand Blier’nin "Notre Histoire / Ayrı Odalar"ındaki alkolik, mutsuz erkek rolüyle kazandı.
Kendi kurduğu şirkette yapımcı ve senarist olarak da çalışan Delon sadece iki kez yönetmenliği denedi. Bunlardan ilki 1981 yapımı "Pour la peau d’un flic / Bir Aynasızın Postu İçin" hem eleştirmenlerce gayet başarılı bulundu hem de yüksek bir gişe hasılatı elde etti. Çapkınlığı sanat haline getirmiş Kazanova’nın yaşlılık günlerini anlatan "Le retour de Casanova / Kazanova’nın Dönüşü" saçlarına ak düşmüş Delon’a pek yakıştı doğrusu.

Alain Delon, artık oğlu Alain Fabien ve ikinci eşi model Rosalie van Bremen’den olan kızı Anouchka ile Hollanda’da huzur içinde yaşıyor. Ve kendisinin sekizde biri yaşındaki oğluyla "Fabio Montale" adlı bir dizide oynuyor.

Müslüman mahallesinde domuz eti satılır mı?

2009-10-21T04:01:00.003+03:00

Konuyla, ilgili-ilgisiz, yetkili-yetkisiz, konunun uzmanı-acemisi, herkese; soru önergesi olsun, gensoru olsun, safça bi soru olsun, veriyorum efenim. Hiç utanmıyorum, çekinmiyorum ve yekten soruyorum:
Domuz aşısı vurulmak dînen caiz midir? Biliyoruz ki bi şeyin aşısını vurulmak demek o şey'in bi zerresini (katresini) vücudumuza zerketmekle o şeyin tamamına karşı savunma mekanizması geliştirmek demek. Aha da bu tıbbiye öğrenimi görmeyen birinin aşı tanımıydı. Beğenmeyen mekteplerde uygulanan müfredata bu konuda zerk yapsın , ben vaktiyle maarif vekaletinin (yeni dilde milli eğitim bakanlığı) caiz gördüğü müfredatın bir eseriyim efendim. (Beğenmeyen müfredatı değiştirsin). Diyanete doğum kontrol hapı dinen caiz midir diye soran zihniyetten birilerinin bu konuda soru sormak aklına gelmedi ise onlara da tercüman olayım ve sorayım di mi ama, yalan mı ya?
Domuz eti yemeyiz etmeyiz. Ne demeye bu domuz gribi denen illet taaa bilmem nerelerden çıkıp gelip bizi hasta etsin? Hadi etti diyelim bunca sene dinen caiz değil diye, domuzun etinden-sütünden-kılından-tüyünden sakınırken, ürünlerin ambalajlarında son kullanma tarihinden evvel "bu üründe domuz mamülü yoktur" ibaresi ararken, bu aşıyı vurulunca dinden çıkmış olmaz mıyız?
Ne diye hiç bir ülkede denenmemiş aşının uygulandığı ilk ülkelerden biri olacak mışız ki? Ne yani globalleşen dünyamız bizi çok mu seviyo da soyumuzu koruma altına almak istiyo? Bu nasıl bi perhiz, nasıl bi lahana turşusu? Hem olacaksak biz de Merkel' e yapılan özel aşıdan oluruz, bu nedir böyle ? Merkel' e başka bize başka aşı da neymiş? Politikacılara var da, bize yoh mi? Parya mıyız biz?
Tabipler birliği uyuyo mu, yoksa bu konuda da mı bi birliğe varamadılar yine? Tabipler bile bi birliğe varamadılarsa, biz domuz gribi olunca "lokman neylesin yürekte yara" mı demeliyiz ?

Hititler'in Kadim Duvar Yazısı

2009-10-19T10:36:00.006+03:00

HiTiTLERiN M.Ö.2000 YILINDAKİ DUVAR YAZISINDAN ALINMIŞTIR.

(Sevgili Nisim SİGURA'nın paylaşımıdır).

"Tanrım,

Beni yavaşlat.

Aklımı sakinleştirerek kalbimi dinlendir...

Zamanın sonsuzluğunu göstererek bu telaşlı hızımı dengele...

Günün karmaşası içinde bana sonsuza kadar yaşayacak tepelerin

sükunetini ver .

Sinirlerim ve kaşlarımdaki gerginliği,

belleğimde yaşayan akarsuların melodisiyle yıka, götür.

Uykunun o büyüleyici ve iyileştirici gücünü duymama yardımcı ol...

Anlık güzellikleri yaşayabilme sanatını öğret;

bir çiceğe bakmak için yavaşlamayı,

güzel bir köpek ya da kediyi okşamak için durmayı,

güzel bir kitaptan birkaç satır okumayı,

balık avlayabilmeyi, hülyalara dalabilmeyi ögret...

Her gün bana kaplumbağa ve tavşanın masalını hatırlat.

Hatırlat ki yarışı her zaman hızlı koşanın bitirmediğini ,

yaşamda hızı arttırmaktan çok daha önemli şeyler oldugunu bileyim...

Heybetli meşe ağacının dallarından yukarıya doğru bakmamı sağla.

Bakıp göreyim ki, onun böyle güçlü ve büyük olması yavaş ve iyi

büyümesine bağlıdır...

Beni yavaşlat Tanrım ve köklerimi yaşam toprağının kalıcı

değerlerine doğru göndermeme yardım et.

Yardım et ki, kaderimin yıldızlarına doğru daha olgun ve daha

sağlıklı olarak yükseleyim.

Ve hepsinden önemlisi...

Tanrım,

Bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirmek için CESARET,

Değiştiremeyeceğ im şeyleri kabul etmek için SABIR,

İkisi arasındaki farkı bilmek için AKIL ve HİKMET,

Beni aşkın körlüğünden ve yalanlarından koruyacak DOSTLAR ver..."

Herkese sevgiler...

Not: Sevgili Abi şu radyo zamazingosunu halledemedim henüz :((

:(

2009-10-18T14:01:00.004+03:00

çünkü dün akşam da bu sabah gibi...

2009-10-14T18:18:00.005+03:00

çünkü dün akşam da bu ve bundan sonraki tüm sabahlar gibi...

demiştim...
Sabah 4 civari filan olmalıydı... Uyuyamadım; ama çok mutlu olduğum için...
sonra elime aldım kağıdı kalemi başladım yazmaya. Galiba hayatımdaki en özel cümleleri kuruyordum sahibine...
Pişman mıyım? Asla...
Hani Abi'nin en başta söylediği var ya, o cinsten.
hayatımda ilk defa birine bakarak şarkı söyledim... Yaşar-koy beni gözlerine
ilk defa, birine baktığımda sanki daha ötesi olamazmış gibi hissettim...
Hâlâ da öyle ya...

Neyse, gençlikti işte deyip geçmek var ama, yok işte!
İnandığın bir şey varsa peşinden gitmelisin demişti hayatımdaki en sevdiğim insan...
Şu an yanımda olsaydı yine öyle söylerdi muhtemelen...
Onun da benim de çok sevdiğimiz biri yine aynı şeyleri söylüyor...
Niye?

çünkü dün akşam da bu sabah gibi...

Bittabi...

2009-10-14T12:31:00.004+03:00

Bi'sefer benim için en önemli ve sevindirici haber bloğumuza iki yeni yazar katılması...
Gamze (Bir nefes hayat) ve Elif (sendromx) uzun müddettir etrafta yoklarken geçen akşam facebook'ta gelişen bir sohbet sırasında verdikleri kararlarla bloğumuzu şenlendirdiler...
Hâlâ kimi okuyucularımız, blogtaki tüm yazıları benim yazdığımı zannediyorlar.
Oysa büyük çoğunluğu (600'e yakın) bana ait ama meselâ bugün itibârı ile, şimdilerde blogtan ayrılmış olan Türkekırgın'ın 50 küsur, Jubelum'un 41, yine geldiği gibi sırlarla dolu olarak ortadan kaybolan Espressso'nun 30, gelecek vaad eden ve ümit veren:) Andelib'in 20, Cahil'in 8 ve bir başka kayıp Su Kabağı'nın 6 yazısı çıkmış. Gamze'de iki gün önce ilk yazısı ile "Merhaba" dedi bizlere. Elif'i de bekliyoruz.:) Bu yazılar yan tarafta bloğun formatına uygun olarak ve harf sırasına göre Aby, Andy, Cahy, Elfy, Espy, Gamzy, Juby, Suky, Turky şeklinde etiketlidir...
Oradan misâl Espy'e tıklayacak olan bir okuyucu sâdece Espressso'ya ait yazıların tamamına ulaşabilir...

* * * *

Gamze'nin yazısının altında, sevgili Gulteinen'in yaptığı yoruma katılıyorum bende... Evet, Gamze'de, Elif'te duygu dolu yazarlar...

* * * *

Dün Andelib'in Sarı Zarflar yazısı çıktığında ben de gerçekten bir sarı zarf işi ile uğraşıyordum... Eski bir vergi borcu çıkmış... Gittim, onu ödedim, döndüm bir de ne göreyim, Andy sanki bilmiş gibi aynı gün patlatmış yazıyı...

* * * *

Önce Denizli'de bir işadamı intihar etti, sonra İzmir'de başka bir işadamı öldü... İstanbul'da bir öğretim görevlisinin aracı boğaz köprüsünde bulundu...
Derken Pazartesi öğlen tanıdığım bir kişinin daha intihar ettiğini duydum... Dün öğrendiğim kadarı ile karısını ve çocuklarını evden göndermiş, kapının arkasına divanı, çenesinin altına da tüfeği dayamış, sonra basmış tetiğe.
Denizli'li zengin bir işadamı olmak ile gariban bir karpuzcu olmak arasında hiçbir fark yok...
Çarklar hepimizi aynı öğütüyor.

* * * *

Hani aynı anda üç dört kitap okuma dönemleriniz olmuştur. Ruh durumunuza göre...
Bana bu olay film seyrederken olmaya başladı... Bir film koyuyorum, yirmi dakika sonra başka bir filme bakmaya başlıyorum. Ertesi gün bir başkasına... Üç gün sonra ilk seyrettiğimi kaldığım yerden başlayarak bir yarım saat daha izliyorum misâl... Bozuyor muyum acaba?
Divanlar, silahlar, köprüler ve viyadüklerden uzak durmam lazım.

* * * *

Hande Altaylı'nın Maraz adlı kitabını okuyordu A.W.
Evde bırakmış geçen gün... Öylesine bir bakayım derken akşamına bitirdim... Akıcı yazmış... Hoşuma gitti. Sonu kelekti biraz, aceleye gelmişti ama ilk üç çeyrek güzeldi gerçekten...

* * * *

Bokuyla kavga eden arkadaşlara bir tavsiyem olmayacak... Kendileri bilirler kendilerini.

* * * *

Blogger'larda genel bir yazı ve yorum durgunluğu var yine... İşyerlerinde koyulan yasakların etkisinin olduğu da söyleniyor ama tam da anlamıyorum nedenini...
Misâl benim Facebook'a eskisinden daha fazla bakıyor olmam etkiledi sanıyorum kendi bloğuma olan ilgimi. Eskisi gibi en az iki - üç günde bir bi'şeyler yazmak zorunda hissetmiyorum kendimi...

* * * *
Sigarasızlığın ikibuçuk'uncu ayındayım. Dün gece ilk kez rüyama girdi. Söylemişlerdi bunun olabileceğini ama bana kısmet dün akşamaymış... İnsanın rüyasında "Vay be, o kadar hızlı içime çekmeme rağmen hiç başım dönmüyor haaa..." diye düşünmesi hem komik hem acı...

* * * *

Dün gece geç saatte, yatmaya hazırlanırken, canım kardeşim, çocukluk arkadaşım Yıldırım, Galata Kulesinden çektiği otuz iki fotoğraf yolladı...
Bunlara bakarken, şöyle yazdım kendisine;
"Şehriniz hem çok güzel ama bir o kadar da güvensiz. 18 numaralı fotoğraftaki silüet çok güzel."
"O teyze de İstanbul'u orada yaşıyor işte..." diye yanıtladı beni...

Bir de şöyle bir fotoğrafı var... Adı "kafadan bacaklı" :)))

SARI ZARFLAR

2009-10-13T01:56:00.007+03:00

Ömrünün bir kısmında memuriyet yapmış olanlar iyi bilirler, sarı zarf iyi bir şey değildir. Her ne kadar atalarımız "zarfa değil mazrufa bak" derler ise de atalarımızın sözleri zaman zaman pek de gerçekçi değildir. O hesap, aldanmayınız efenim;, evinize gelen zarfın rengine iyi bakınız.
657' nin tarihi boyunca bu sarı zarflardan iyi bir haber çıktığı görülmemiştir; mesela bir memura bir sarı (bildiğimiz kese kâğıdı rengine sarı zarf der memurlar) zarf geldiyse, o zarftan illaki bir şer haber çıkar; ya savunmanız istenir, ya disiplin cezası müjdelenir, bu böyledir.
Memur olmaya çok gerek de yoktur aslında sarı zarfların şerrinden nasiplenmek için. Genelde adli tebliğ zarfları da sarı olur ki, bunların da hayra delalet ettiği umumiyetle vaki değildir. Bunlardan da genellikle icra emri, mahkemeye celp emri filan çıkar. Atalarımızın sözleri zaman zaman da pek haklıdır hani "paran çoksa kefil, zamanın çoksa şahit ol" derler ya ; en iyi ihtimalle şahit filansınızdır. O hesap, sarı zarfları dikkate alınız.
Bu sarı zarflar pek öyle insan elinden uzak dolanmayı da sevmezler, illa ki insan eliyle ulaştırılmak ve ulaştırıldığının belgelendirilmesini de isterler, alışılmış bir şeydir imza karşılığı teslim edilirler ya pek ala ansızın posta kutunuzda karşınıza çıkabilirler de.
Efenim, alışılmışın aksine memur eliyle ulaştırılmadı bizimki de, geçenlerde posta kutumuzda bir sarı zarf buluverdik. E eski memurlar olarak kaygılandık görür görmez elbette sarı zarfı. Yok canım, hadi bee, gibi bozuntuya vermeyen tavırlarla açtı isek de zarfı, korkulu gözlerle okuduk mazrufu:
Eşim 50 yaşını aştığı için KETEM' den gelen bir davetiye içeriyordu bu sarı zarf:
" Kanser yaşınız gelmiş, bir ara uğrayın da bi bakıverelim" idi özeti mazrufun.
Sevinelim mi, üzülelim mi bilemedik. Sevindik, bu ülkede "halk sağlığı" adına iyi bir çalışma yapılıyordu. Üzüldük, rutin sağlık taramaları ve dosyalama sistemi yerine, yine tatsız haberleri duyurmada sarı zarf tekniği uygulanıyordu.
Pek Yılmaz Erdoğan şiiri, Sezen Aksu şarkısı gibi olacak ama; bu coğrafyada "Sarı zarf" lardan hâlâ hayırlı bir haber çıkmıyordu.

Neden-siz...

2009-10-09T19:16:00.007+03:00

Evet... Uzun bir aradan sonra tekrar yazmaya başladım. Demek ki yazmak için bir şeylerin yolunda gitmemesi gerekiyormuş tecrübeyle sabitlendi benim için. Hayırlısı...

Neyse, her şey bir yana, bazen kendimi dinlemeye başlıyorum, çoğu kişi yapar bunu ve hani anlatılası bi durum da değildir. Benim için bunu özel kılan bir şey var; etrafımdaki herhangi bir şeye bakarken ona anlam yüklemeye çalışıyorum, nedenini sorguluyorum beynimde... Ama bu öylesine bir şey değil, adeta beynimin kontrolünü yitiriyorum, benim kontrolüm dışında bir sürü şey geçiyor aklımdan. Öylesine hızlı ki, birine cevap bulamadan başka bir "Neden?" beliriyor. Her şeyi anlamsız buluyorum. Bağırmak geliyor içimden, e malum, olmuyor tabi, nihayetinde aklını kaybetmiş damgasını yemek var... Eee, bu kimin umrunda? Hayır, bilboardlardaki afişler, binalar, kuleler, trafik lambaları, arabalar... Yolda geçerken görebileceğim herhangi bir şey sinirimi bozabiliyor ben onun mantığını kavramaya çalışırken... Sonra bir de hükmetme problemlerim var, içimden çığlık atıyorum resmen, hadi değişmesi lazım, "neden böyle bu?" diye... Ve daha böyle niceleri... Sonra hergün çoğu insanın uyuduğu bir saatte kalkıp boğazdan geçiyorum gecenin karanlığında... Bilirsiniz, periyodik şekilde değişir renkleri. Evimin balkonundan bakıp, aaa mavi oldu derken gülümseyiverirdim anlamsız biçimde. Şimdiyse o özenerek baktığım mavilik zerre umrumda değil. Ama yine düşünmeden edemiyorum, "neden?" diye. Nedensellik sorunsalım var şu günlerde. E be çocuk, her şeyin bir nedeni mi olmak zorunda... Bırak da şu hayatta varolma nedeni olmayan bir tek şey olsun... Sen gibi, ben gibi...

not: Boğazdan geçerken Sezen Aksu - Rumeli Havası çalıyordu..

Memleketim...

2009-10-08T15:54:00.001+03:00

Haberlerde zaman zaman duyuyoruz, "Toplum deliriyor." diye...

Geçen akşam Kanal D praymtaym'da Deniz Arman arka arkaya dört haber verdi.

1- Sigortadan para alabilmek için kendisine benzer bir işçiyi yakan işadamı...
2- İstanbul'da bir Cafe sahibinin 8 kurşunla herkesin gözünün önünde öldürülmesi...
3- Mersin'de bir delikanlının kızkardeşini 33 kez bıçaklayarak öldürmesi...
4- İnegöl'de bir kavga sırasında 2 yaşında bir kızın ölmesi...
Evet, arada başka hiç bir haber yoktu...
Zaten Münevver'in kafasını testere ile kesen gencin hikâyesi ile dolmuştu bünyem aylardır...

Sanıyorum bu yüzden oldu az sonra anlatacaklarım;
dün sabah saat 7 civârında televizyona bakıyorum yattığım yerden...

Bir haber ve buna bağlı görüntüler geçti ekrandan...

62 yaşında bir adam kalp krizi geçirmiş, taksiye bindirilmiş, ancak IMF protestocuları yüzünden yolu kapatan polis bariyerini aşamadıkları için, kızının kollarında, arabanın arka koltuğunda ölmüştü...
Kamera, taksinin arka koltuğuna zum yaptığında adamın hareketsiz duran açık ağzı ve gözlerini görebiliyordunuz...
İsak Kalvo'yu bu ülkede böyle yakalamıştı azrail...

Bir önceki gece izlediğim haberler ve sabahın köründe gördüğüm bu haberden sonra sadece "Allah sizi kahretsin." diyebildim ve ağlamaya başladım...
Şiddetli fakat sessizce...
İçeride A.W. ve okula hazırladığı Lina'ya duyurmadan...

Bir kaç dakika sonra sabah haberlerini sunan sunucu şöyle bir cümle kullandı...
"Sınır tanımayan eylemciler, İstanbul polisinin sınır tanımayan dayağı ile tanıştılar."
Az önceki ağlamaklı hâl bu kez gülmeye dönüştü...
Ekranda, yerde polisler tarafından tekmelenen ve coplanan insanlar vardı...
Ekranda, elindeki molotof kokteyllerini atarak arabaları, dükkanları yakan insanlar vardı...
Onlar birbirlerini dövdükçe ben "sunucunun yorumuna" katıla katıla gülüyordum.

Manyak etmişlerdi bizi.

Darmadağın etmişlerdi.

Yeri gelmişken, 1- 7 Ekim Camiler ve din görevlileri haftanızı da hasseten kutlarım.

Dunning - Kruger Etkisi

2009-10-07T23:21:00.003+03:00

Kifayetsiz Muhterisler

Serdar Devrim

New York Stern School of Business’te görevli psikologlar Justin Kruger ve David Dunning’in tarihe geçmelerine vesile olan bulguları, yani Dunning-Kruger Etkisi adıyla literatüre geçecek olan teorileri de, Türk sağduyusunun yüzyıllardır "cahil cesareti" dediği şeydir aslında.
Journal of Personality and Social Psychology’nin aralık 1999 tarihli sayısında yayımlanan teorileri özetle "cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin kendine olan güvenini artırır" der.

(Bu cümle de Charles Darwin’e aittir zaten.)
Metin çözme, araç kullanma, tenis oynama gibi çeşitli alanlarda yapılan araştırmaların sonucunda şu bulgulara ulaşılmıştır:
-Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler.
-Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimindedir.
-Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini görüp anlamaktan da acizdirler.
-Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle, antrenmanla artırılırsa, aynı niteliksiz insanlar, niteliksizliklerinin farkına varmaya başlarlar.

Değerlendirme zaafı

İki uzman daha sonra, bu teorilerini test etme fırsatı da buldular. Cornell Üniversitesi’nden 45 öğrenciye bir test yaptılar, çeşitli sorular sordular. Ardından öğrencilerden "testin sonucunda ne kadar başarılı olacaklarını tahmin etmelerini" istediler. En başarısızların (yani sadece yüzde 10 ve daha az doğru cevap verenlerin), testin yüzde 60’ına doğru cevap verdiklerine, ayrıca iyi günlerinde olsalar yüzde 70’e ulaşabileceklerine inandıkları ortaya çıktı. En iyilerin (yani en az yüzde 90 doğru sonuç alanların) en alçakgönüllü denekler olduğu (soruların yüzde 70’ine doğru cevap verdiklerini düşündükleri) görüldü. (Not: Dunning ve Kruger bu çalışmalarıyla 2000 yılında Nobel de kazandılar.)
İki uzman psikolog bu bilinçsizliği, "kronik kendi kendini değerlendirme (auto-evaluation) yeteneksizliğine" bağlıyorlar. Çalışan, kendi kapasitesini değerlendirmekten ve eksikliğini teşhis etmekten acizdir. Ama asıl vahim olan, bu "yetersizlik + haddini bilmeme" kokteylinin, mesleki açıdan, karşı koyulmaz bir itici güç oluşturması. Kariyer açısından bir eksiyken, artıya dönüşmesi.
İşinde çok iyi olduğuna yürekten inanan "yetersiz", kendini ve yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve haddi olmayan görevlere talip olmaktan en küçük bir rahatsızlık duymayacaktır. Aksine bunu bir "hak" olarak görecektir. "Uyanıklık" bilecektir.
Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar ise çalışma hayatında "fazla alçakgönüllü" davranarak kendilerine haksızlık edecekler, öne çıkmayacaklar, yüksek görevlere kendiliklerinden talip olmayacaklar, kıymetlerinin bilinmesini bekleyecekler (ve bilinmeyince için için kırılacaklar ve kendilerini daha da geriye çekecekler) ve muhtemelen üstleri tarafından "ihtiras eksikliği" ile suçlanacaklardır. Üstleri de zaten genelde "aynı yoldan geçmiş" insanlardır.
Buna, insan kaynaklarının, iki benzer CV arasından, "kendine güvenen ve iyi sonuç alma olasılığı yüksek" adayı tercih edeceği gerçeğini de eklerseniz, Dunning-Kruger Sendromu’nun Peter Prensibi’nin (*) yatağını yaptığı da ortaya çıkar.
Sonuçta, "kifayetsiz muhterisler" her zaman ve her yerde daha hızlı yükselecekler ve daha yukarılara çıkacaklardır. Etrafınıza bir bakın, uzmanlara hak vereceksiniz.

(*) Peter Prensibi: Her çalışan, iş ortamında yetersiz olduğu noktaya kadar yükselir, der. Bunun doğal sonucu olarak, yüksek makamlar daima yetersiz insanlar tarafından işgal edilir.

Kifayetsiz muhterisi nasıl tanırsınız?

1 - Gücünü delegasyon bahanesinden alır. Ekibinin orkestra şefi havalarına girer.
2 - Çok gürültü patırtı eder, çok şey yapıyormuş havası estirir.
3 - Koridorlarda hızlı hızlı, düşünceli edayla yürür.
4 - "Beşer şaşar" diye düşünür. Ama genellikle şaşan beşer kendisi değil, başkasıdır.
5 - Ne olursa olsun, hazırlıklıymış, olacakları önceden biliyormuş gibi davranır.
6 - Üstlerine karşı son derece kibardır; altındakilere (özellikle de en çok ihtiyaç duyduklarına) kötü muamele eder.
7 - İktidar ilişkileri ve göstergeleri onun için çok önemlidir. Astlarına kimin üst olduğunu hatırlatmayı sever.
8 - İlk denemede başarılı olamazsa, başarısızlığının belgelerini yok etmeyi unutmaz.
9 - Talimatlarını Post-it ile, e-postayla verir böylece astlarıyla yüzleşmekten kaçar.
10- Toplantılarda son sözü mutlaka o söyler, gerekirse başkasının sözünü tekrarlamak pahasına.

Alıntı: http://www.yenibiris.com/HurriyetIK/Oku.aspx?ArticleID=4941