eski...

Az önce eski sevgilimle 1 dakika 37 saniye süren bir telefon görüşmesi yaptım zaruri sebeplerden ötürü. Zaman çok şeyi değiştiriyor vesselam. Yaşlanıyoruz misal, sesimiz, zevklerimiz, duruşumuz, bakışımız değişebiliyor.. Evet, az önce ardından 10 ay boyunca hüngür hüngür ağladığım insanla konuştum. Sesimde enteresan bir canlılık vardı normalin aksine. "Zahmet olmasın"lı cümleler "tamam o zaman"lı bitişler vs.vs. Bir ara ne söyleyeceğimi bilemedim 1-2 saniye duraksadım. O an anladım, ben herhangi bir arkadaşımla konuşmuyorum. Ben bir zamanlar benimle hayallerini paylaşan, o zamandan 50 yıl sonra bile benimle uyanmak istediğini söyleyen biriyle konuşuyorum. Sesin kaşarlanmışı olur mu bilmem ama, sesinde -evet en uygun kelime bu- böyle bir hisse kapıldım kapadıktan sonra.. birinin rahatlığından hayatım boyunca hiç rahatsız olmamıştım, bu ilk oldu. -Gerçi ben de çok rahat konuştum, ama bu rahat olduğum anlamına gelmiyor- Konuştuğum insan, benim de bir zamanlar 50 yıl sonra bile birlikte uyanmak istediğim zat-ı muhteremdi... Ayrıldıktan sonra onun köprüsünün ardından akan sulardı bana bu hissi veren farkındayım ama, benim aşık olduğum adamın sesi böyle değildi eminim. Ya da aşk ya bu, insana her şeyin farklı gelmesine neden oluyor. Hep böyleydi belki de, ben fark edemedim gözümün körlüğünden.. çözemedim.. ama bildiğim bir şey var, zamanında ben bu adamı çok fazla sevdim.. -şu anı sorgulamak istemiyorum, geçmiş zaman kullanmamın sebebi sadece bu-

Bir zamanlar görüşmesek iyi olur diyen adamın, ona verdiğim benim için çok önemli olan bir başucu albümünü bunca zaman sonra istediğimde, "kargoyla gönderebilirsin" opsiyonunu sunarken, bir gün bir yerde buluşuruz veririm demesi de ayrı bir hayret verici durum ya.. hiç girmiyorum. Muhtemelen zamanında beni görmek ona acı verirken, artık bunu hissetmiyor olacak ki, söyleyebildi.. Kadınların erkekleri, erkeklerin de kadınları anlayabilmesi oldukça zor.. ayrı galaksilerdeniz kesinlikle..

Bazen, -zamanında o kadar çok üzülmüşüm ki, o kadar çok ağlamışım ki- artık böylesi herhangi bir şeyin, bana herhangi bir şey hissettirmesinin olanaksıza yakın olduğunu düşünmüyor değilim. Hissizleşme hissiyatı.. Neyse çok sorgulamamak lazım... Rutininde mutlu olmayı öğrenebilenlerden olmak dileğiyle..

İstanbul'dan sevgilerle;

Gamze

bitirirken, the melancholy man çalıyordu...